Posts tonen met het label katholiek Hasselt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label katholiek Hasselt. Alle posts tonen
maandag 22 april 2019
Paasbrief Mgr Hoogmartens 2019
'Pasen: een wereld van verschil!'
In bijna elke nieuwsuitzending komt Hij ter sprake. Vaak negatief, omdat fanatisme tot geweld leidt. Maar ook vaak in het midden van het leven: bij een tragische gebeurtenis, bij een pausbezoek of door een allusie tussendoor blijken mensen meer dan wij vermoeden met God verbonden te leven.
“Van God los” of “met God verbonden”: een wereld van verschil…
Als christenen vieren wij met Pasen dat de Vader, Jezus na zijn leven van weldoen maar ook van lijden, na zijn sterven heeft verhoogd. Jezus is gestorven, maar de Vader heeft Hem “een Naam gegeven, hoog verheven boven alle namen uit”, zoals gezongen wordt in een bekend kerklied. Voortaan is Hij de Levende in ons midden. In de Geest leven wij voortaan dus met Hem verbonden. En dat maakt precies een wereld van verschil.
De vreugde om Jezus, de Levende, die met ons meegaat, zoals de geschiedenis van Emmaüs ons leert, doet ons het leven anders zien: wij kunnen bidden om Gods barmhartigheid, dankzij de barmhartigheid, ons in Jezus getoond. Wij weten ons gesterkt in onze dienstbaarheid, dankzij het weldoende rondgaan van Jezus en dankzij onze biddende verbondenheid met Hem: wij met Hem, en Hij in ons.
Wij weten ons niet alléén in ons lijden, want Jezus heeft het ook doorstaan.
Hij heeft het overwonnen, en wij dus ook reeds in Hem. Wij weten dat ons leven hier niet ten einde is, dankzij Jezus, die door de Vader werd verhoogd als eersteling.
Met God verbonden leven dankzij Jezus, de Levende, die met ons mee stapt: een wereld van verschil met een leven “van God los”. Het komt er daarom op aan dieper te luisteren, naar de mensen, naar Gods Woord en naar wat er in ons leven gebeurt. Dan ontstaat er een diepe vreugde. De vreugde van Pasen.
Een zalige Pasen!
+Patrick Hoogmartens
Bisschop van Hasselt
donderdag 3 mei 2018
De Kerk en de islam: Gevaarlijke illusies [Collaboratie of naïviteit]
Vertaling van een artikel door William Kilpatrick, in crisismagazine, beschikbaar in het openbare domein:
Het artikel is geschreven binnen een Amerikaanse context, die allicht niet volledig opgaat voor de Europese situatie, die veel urgenter is.
De Kerk en de islam: Gevaarlijke illusies:
Toen ik begon met schrijven over de Kerk en islam, wijdde ik veel tijd aan het beschrijven van verschillende wegen voor kerkleiders om de verspreiding van islam tegen te gaan. Het leek een kwestie van tijd tot ze zouden begrijpen dat ze de islam moeten weerstaan. Het blijkt daarentegen, dat mijn evaluatie veel te optimistisch was.
De meest dringende taak was, zo leerde ik, niet om wegen te vinden om de islam tegen te gaan, maar om de Kerkelijke hiërarchie te overtuigen dat islam moet weerstaan worden. Het heeft geen zin om gevechtsstrategieën te bespreken met mensen die niet willen toegeven dat er een ideologische vijand is.
De vijand is niet moslims per se, maar geen geloofssysteem dat de meeste moslims geloven, weliswaar met verschillende graden van betrokkenheid. Hoewel de islam zich niet echt leent tot gematigdheid, beoefenen veel moslims hun geloof toch op vredevolle manieren. Anders geven het alleen lippendienst, en nog anderen hebben een gepassioneerd vuur om het te verspreiden, met zwaard en vuur zo nodig.
Het idee om ideologieën te bestrijden is niet vreemd voor Amerikanen, maar een ideologie bestrijden die tegelijk ook een religie is, is problematisch. En het wordt steeds problematischer in deze tijd waarin we leven waar het simpelweg oneens zijn met de opinie van een ander, wordt gecatalogeerd als hate crime. Dus, voor alle duidelijkheid, kritiek op de islam wil niet zeggen dat men alle moslims haat. Kritiek hebben op de islam is niet hetzelfde als kritiek op moslims, niet meer dan kritiek op het communisme het zelfde niet is als kritiek op Russen in de sovjet-periode. Men kan ook de humaniteit en de goede intenties van andere waarderen zonder hun ideologie te waarderen of steunen. En als hun ideologie of geloofssysteem een groot gevaar voor anderen vormt, zou het verkeerd zijn er geen kritiek op te hebben. Natuurlijk moet men tact en voorzichtig zijn in dergelijke kritiek.
Het onderscheid tussen Burger X en zijn geloof is simpel. Je moet zijn geloof niet respecteren, maar je moet proberen respect te hebben voor de persoon, als een mede-mens. Heel wat Katholieke leiders schijnen nochtans moeite te hebben om dat onderscheid te maken. In plaats van dat te doen, hebben ze simpelweg verklaard, in het geval van de islam, dat het een broederreligie is die veel gelijkenissen vertoont met het Christendom. Op die manier zijn niemands gevoelens gestoord. Het probleem van islamitische terroristen en extremisten wordt op dezelfde manier aangepakt: het wordt verondersteld dat het gaat om een kleine minoriteit die de vredevolle natuur van hun religie verkeerd hebben begrepen.
Op dezelfde manier worden mensen die kritiek hebben op de islam, weggezet als mensen die de islam niet begrijpen, en die gecorrigeerd moeten worden. Als ze bij hun gedacht blijven, worden ze geïsoleerd en afgedaan als intolerante mensen en 'islamofoben'. Op dezelfde manier zeggen Kerkverantwoordelijken dat zij die tegen moslimimmigratie zijn, verkeerd zijn geïnformeerd, en anders zijn het racisten en xenofoben. Als ze hun naaste liefhebben zouden ze zijn geloof niet in vraag stellen of zijn religieuze praktijk niet in vraag stellen.
Onder paus Benedictus XVI waren en tekens - zoals de rede van Regensburg - dat de Kerk een meer realistische visie op de islam aan het ontwikkelen was. Maar wat voor vooruitgang er ook moge gemaakt worden door Benedictus, die werd volledig ongedaan gemaakt door Franciscus. Meer nog, het is eerlijk om te zeggen dat onder Franciscus, de kennis van de Kerk over de islam achteruit is gegaan. Het meest frappante voorbeeld is de verklaring van de Paus (24-11-2013) dat een 'authentieke islam en een goede lezing van de koran sluiten iedere vorm geweld uit'. Het is moeilijk om een dergelijke uitspraak in te beelden van zijn voorgangers of hun adviseurs.
Spijtig genoeg hebben slechts weinige kerkelijke verantwoordelijken kritiek op de fundamenteel gebrekkige visie van Franciscus op de islam. Integendeel, velen hebben het chorus vervoegd - sommigen door naïviteit, sommigen door misplaatste sensitiviteit, en sommigen, misschien door lafheid.
Verschillende tientallen jaren zijn voorbij gegaan sinds een wereldwijde islamitische terroristennetwerken zijn ontstaan, en kerkleiders blijven volhouden aan een fantasy-based opvatting over de islam. In hun voordeel, moeten we toegeven dat ook andere wereldleiders meedoen aan de cultus van sensitiviteit, en al even traag zijn in het opgeven van hun dromerige ideeën. Voor heel lang, hebben westerse leiders de mantra volgehouden dat de islamterreur niets te doen heeft met de islam. Maar nu begint hun toon te veranderen. De Oostenrijkse premier heeft gedreigd om een van de grootste moskeeën van Wenen te sluiten, ook Frankrijk heeft verschillende moskeeën gesloten en verschillende radicale imams gedeporteerd. Polen, Hongarije en Tsjechië hebben hun grenzen gesloten voor de moslimmigranten, en de eerste minister van Hongarije heeft zonder doekjes de Christelijke identiteit van zijn land verdedigd.
Het is meer dan eigenaardig dat de Kerk, die gezien haar geschiedenis, de eerste zou moeten zijn, blijkbaar het laatste instituut lijkt te zijn dat beseft dat islam geen religie van vrede is.
Of misschien hebben kerkleiders inderdaad het gevaar van de islam begrepen maar hebben ze een strategie van stilte aangenomen om potentiële slachtoffers van de islam te beschermen. Dat zou een plausibele verdediging van hun inactiviteit kunnen zijn. Misschien vrezen ze dat iedere vorm van kritiek op de islam op repercussies zal stuiten op Christenen in moslimlanden. In de tweede wereldoorlog leerden Katholieke leiders snel dat afwijzingen van het nazisme directe en dodelijke reacties gaven zowel tegen joden en Christenen. Terwijl de nazimacht steeg, ontwikkelde het Vaticaan strategieën om joden in het verborgene te helpen ontsnappen, en Katholieken om weerstand te bieden.
Men kan zeggen dat de Katholieke leiders vandaag misschien een gelijkaardige strategie volgen in de hoop om de vervolging van Christenen en andere minderheden te verminderen. Maar er is een verschil. Als de Kerk een soort voorzichtige stilte zou volhouden over de islamitische agressies, dan zou men dat argument kunnen maken. Maar men kan niet zeggen dat Kerkleiders zich inhouden om kritiek te geven op de islam. Integendeel, ze nemen iedere kans te baat om de islam te prijzen, om solidair te zijn met de islam, om allerlei islamitische initiatieven te vervoegen, zoals de campagne tegen 'islamofobie'. Als men kijkt naar de zorg van de Kerk voor de islam zou men denken dat het de meest vervolgde religie op aarde is, in werkelijkheid de grootste vervolger.
De omgang van de Kerk met de islam op dit moment lijkt niet op de voorzichtige aanpak van iemand die omgaat met een gevaarlijke vijand. Het lijkt eerder op de vertrouwende onschuld van iemand die denkt dat hij geen vijanden heeft. Pius XII mag dat misschien een voorzichtige stilte hebben onderhouden tegenover de nazi-barbarijen toen het duidelijk werd dat onschuldige mensen het gelag zouden betalen, maar nooit heeft hij het nazisme geprezen als een kracht van vrede, en hij heeft zeker nooit de solidariteit van de Kerk ermee geuit.
In diep contrast, hebben kerkleiders en Paus Franciscus in het bijzonder, de islam gefaciliteerd. Paus Franciscus ontkent publiekelijk dat islam geweld toelaat, en heeft zelf een morele gelijkheid tussen islam en Katholicisme verkondigd ('Als ik spreek over islamgeweld, moet ik ook over Katholiek geweld spreken 01-08-2016), en heeft campagne gevoerd voor het invoeren van miljoenen moslimmigranten in Europa. Meer nog, hij heeft iedereen die zijn open-grenzen-beleid bekritiseert, uitgemaakt voor hardleerse xenofoben. Hij is voor zijn inspanningen geprezen door tal van moslimleiders voor zijn 'verdediging van de islam'.
Men zou bijna het woord 'collaborateur' willen gebruiken, beter dan 'facilitator'. Maar collaborateur is een te sterk woord. In de context van de tweede wereldoorlog, houdt dat een bewuste medewerking en toestemming aan een duivelse onderneming in. Het is voor mij duidelijk dat de Paus en anderen in de Kerkelijke hiërarchie de verspreiding van een duivelse ideologie faciliteren; maar het is niet volledig duidelijk dat ze weten wat ze aan het doen zijn. Franciscus lijkt bijvoorbeeld oprecht te denken dat alle religies ongeveer gelijk in goedheid zijn. Dus voor hem moet de verspreiding van iedere religie iets goed lijken. Het is een ongelooflijk naïeve kijk, maar hij schijnt die oprecht te hebben.
Maar men kan niet blijven pleiten voor domheid. Uiteindelijk wordt de situatie duidelijk voor iedereen, zonder ontkenning. Op dat moment - op het punt dat de bedreiging zonneklaar wordt - kunnen we ervan uitgaan dat de mensen met macht zullen ontwaken en actie zullen ondernemen. Maar wat als dat te laat is? De Paus laat op geen enkele manier zien dat hij zijn visie zal bijstellen. Hij is misschien wat teruggekrabbeld - recent zei hij dat het recht van de migranten soms de nationale veiligheid in gedrang kan brengen. Maar we moeten niet kijken naar de Paus om ons de weg te wijzen in deze zaak. Hij lijkt constitutioneel in de onmogelijkheid om enige twijfel te krijgen over zijn islampolitiek. Het lijkt dat de aanzet om de koers te veranderen zal moeten komen van de bisschoppen, priesters en de Katholieke leken. Ze kunnen er maar beter werk van maken. Er is geen tijd te verliezen.
Het artikel is geschreven binnen een Amerikaanse context, die allicht niet volledig opgaat voor de Europese situatie, die veel urgenter is.
De Kerk en de islam: Gevaarlijke illusies:
Toen ik begon met schrijven over de Kerk en islam, wijdde ik veel tijd aan het beschrijven van verschillende wegen voor kerkleiders om de verspreiding van islam tegen te gaan. Het leek een kwestie van tijd tot ze zouden begrijpen dat ze de islam moeten weerstaan. Het blijkt daarentegen, dat mijn evaluatie veel te optimistisch was.
De meest dringende taak was, zo leerde ik, niet om wegen te vinden om de islam tegen te gaan, maar om de Kerkelijke hiërarchie te overtuigen dat islam moet weerstaan worden. Het heeft geen zin om gevechtsstrategieën te bespreken met mensen die niet willen toegeven dat er een ideologische vijand is.
De vijand is niet moslims per se, maar geen geloofssysteem dat de meeste moslims geloven, weliswaar met verschillende graden van betrokkenheid. Hoewel de islam zich niet echt leent tot gematigdheid, beoefenen veel moslims hun geloof toch op vredevolle manieren. Anders geven het alleen lippendienst, en nog anderen hebben een gepassioneerd vuur om het te verspreiden, met zwaard en vuur zo nodig.
Het idee om ideologieën te bestrijden is niet vreemd voor Amerikanen, maar een ideologie bestrijden die tegelijk ook een religie is, is problematisch. En het wordt steeds problematischer in deze tijd waarin we leven waar het simpelweg oneens zijn met de opinie van een ander, wordt gecatalogeerd als hate crime. Dus, voor alle duidelijkheid, kritiek op de islam wil niet zeggen dat men alle moslims haat. Kritiek hebben op de islam is niet hetzelfde als kritiek op moslims, niet meer dan kritiek op het communisme het zelfde niet is als kritiek op Russen in de sovjet-periode. Men kan ook de humaniteit en de goede intenties van andere waarderen zonder hun ideologie te waarderen of steunen. En als hun ideologie of geloofssysteem een groot gevaar voor anderen vormt, zou het verkeerd zijn er geen kritiek op te hebben. Natuurlijk moet men tact en voorzichtig zijn in dergelijke kritiek.
Het onderscheid tussen Burger X en zijn geloof is simpel. Je moet zijn geloof niet respecteren, maar je moet proberen respect te hebben voor de persoon, als een mede-mens. Heel wat Katholieke leiders schijnen nochtans moeite te hebben om dat onderscheid te maken. In plaats van dat te doen, hebben ze simpelweg verklaard, in het geval van de islam, dat het een broederreligie is die veel gelijkenissen vertoont met het Christendom. Op die manier zijn niemands gevoelens gestoord. Het probleem van islamitische terroristen en extremisten wordt op dezelfde manier aangepakt: het wordt verondersteld dat het gaat om een kleine minoriteit die de vredevolle natuur van hun religie verkeerd hebben begrepen.
Op dezelfde manier worden mensen die kritiek hebben op de islam, weggezet als mensen die de islam niet begrijpen, en die gecorrigeerd moeten worden. Als ze bij hun gedacht blijven, worden ze geïsoleerd en afgedaan als intolerante mensen en 'islamofoben'. Op dezelfde manier zeggen Kerkverantwoordelijken dat zij die tegen moslimimmigratie zijn, verkeerd zijn geïnformeerd, en anders zijn het racisten en xenofoben. Als ze hun naaste liefhebben zouden ze zijn geloof niet in vraag stellen of zijn religieuze praktijk niet in vraag stellen.
Onder paus Benedictus XVI waren en tekens - zoals de rede van Regensburg - dat de Kerk een meer realistische visie op de islam aan het ontwikkelen was. Maar wat voor vooruitgang er ook moge gemaakt worden door Benedictus, die werd volledig ongedaan gemaakt door Franciscus. Meer nog, het is eerlijk om te zeggen dat onder Franciscus, de kennis van de Kerk over de islam achteruit is gegaan. Het meest frappante voorbeeld is de verklaring van de Paus (24-11-2013) dat een 'authentieke islam en een goede lezing van de koran sluiten iedere vorm geweld uit'. Het is moeilijk om een dergelijke uitspraak in te beelden van zijn voorgangers of hun adviseurs.
Spijtig genoeg hebben slechts weinige kerkelijke verantwoordelijken kritiek op de fundamenteel gebrekkige visie van Franciscus op de islam. Integendeel, velen hebben het chorus vervoegd - sommigen door naïviteit, sommigen door misplaatste sensitiviteit, en sommigen, misschien door lafheid.
Verschillende tientallen jaren zijn voorbij gegaan sinds een wereldwijde islamitische terroristennetwerken zijn ontstaan, en kerkleiders blijven volhouden aan een fantasy-based opvatting over de islam. In hun voordeel, moeten we toegeven dat ook andere wereldleiders meedoen aan de cultus van sensitiviteit, en al even traag zijn in het opgeven van hun dromerige ideeën. Voor heel lang, hebben westerse leiders de mantra volgehouden dat de islamterreur niets te doen heeft met de islam. Maar nu begint hun toon te veranderen. De Oostenrijkse premier heeft gedreigd om een van de grootste moskeeën van Wenen te sluiten, ook Frankrijk heeft verschillende moskeeën gesloten en verschillende radicale imams gedeporteerd. Polen, Hongarije en Tsjechië hebben hun grenzen gesloten voor de moslimmigranten, en de eerste minister van Hongarije heeft zonder doekjes de Christelijke identiteit van zijn land verdedigd.
Het is meer dan eigenaardig dat de Kerk, die gezien haar geschiedenis, de eerste zou moeten zijn, blijkbaar het laatste instituut lijkt te zijn dat beseft dat islam geen religie van vrede is.
Of misschien hebben kerkleiders inderdaad het gevaar van de islam begrepen maar hebben ze een strategie van stilte aangenomen om potentiële slachtoffers van de islam te beschermen. Dat zou een plausibele verdediging van hun inactiviteit kunnen zijn. Misschien vrezen ze dat iedere vorm van kritiek op de islam op repercussies zal stuiten op Christenen in moslimlanden. In de tweede wereldoorlog leerden Katholieke leiders snel dat afwijzingen van het nazisme directe en dodelijke reacties gaven zowel tegen joden en Christenen. Terwijl de nazimacht steeg, ontwikkelde het Vaticaan strategieën om joden in het verborgene te helpen ontsnappen, en Katholieken om weerstand te bieden.
Men kan zeggen dat de Katholieke leiders vandaag misschien een gelijkaardige strategie volgen in de hoop om de vervolging van Christenen en andere minderheden te verminderen. Maar er is een verschil. Als de Kerk een soort voorzichtige stilte zou volhouden over de islamitische agressies, dan zou men dat argument kunnen maken. Maar men kan niet zeggen dat Kerkleiders zich inhouden om kritiek te geven op de islam. Integendeel, ze nemen iedere kans te baat om de islam te prijzen, om solidair te zijn met de islam, om allerlei islamitische initiatieven te vervoegen, zoals de campagne tegen 'islamofobie'. Als men kijkt naar de zorg van de Kerk voor de islam zou men denken dat het de meest vervolgde religie op aarde is, in werkelijkheid de grootste vervolger.
De omgang van de Kerk met de islam op dit moment lijkt niet op de voorzichtige aanpak van iemand die omgaat met een gevaarlijke vijand. Het lijkt eerder op de vertrouwende onschuld van iemand die denkt dat hij geen vijanden heeft. Pius XII mag dat misschien een voorzichtige stilte hebben onderhouden tegenover de nazi-barbarijen toen het duidelijk werd dat onschuldige mensen het gelag zouden betalen, maar nooit heeft hij het nazisme geprezen als een kracht van vrede, en hij heeft zeker nooit de solidariteit van de Kerk ermee geuit.
In diep contrast, hebben kerkleiders en Paus Franciscus in het bijzonder, de islam gefaciliteerd. Paus Franciscus ontkent publiekelijk dat islam geweld toelaat, en heeft zelf een morele gelijkheid tussen islam en Katholicisme verkondigd ('Als ik spreek over islamgeweld, moet ik ook over Katholiek geweld spreken 01-08-2016), en heeft campagne gevoerd voor het invoeren van miljoenen moslimmigranten in Europa. Meer nog, hij heeft iedereen die zijn open-grenzen-beleid bekritiseert, uitgemaakt voor hardleerse xenofoben. Hij is voor zijn inspanningen geprezen door tal van moslimleiders voor zijn 'verdediging van de islam'.
Men zou bijna het woord 'collaborateur' willen gebruiken, beter dan 'facilitator'. Maar collaborateur is een te sterk woord. In de context van de tweede wereldoorlog, houdt dat een bewuste medewerking en toestemming aan een duivelse onderneming in. Het is voor mij duidelijk dat de Paus en anderen in de Kerkelijke hiërarchie de verspreiding van een duivelse ideologie faciliteren; maar het is niet volledig duidelijk dat ze weten wat ze aan het doen zijn. Franciscus lijkt bijvoorbeeld oprecht te denken dat alle religies ongeveer gelijk in goedheid zijn. Dus voor hem moet de verspreiding van iedere religie iets goed lijken. Het is een ongelooflijk naïeve kijk, maar hij schijnt die oprecht te hebben.
Maar men kan niet blijven pleiten voor domheid. Uiteindelijk wordt de situatie duidelijk voor iedereen, zonder ontkenning. Op dat moment - op het punt dat de bedreiging zonneklaar wordt - kunnen we ervan uitgaan dat de mensen met macht zullen ontwaken en actie zullen ondernemen. Maar wat als dat te laat is? De Paus laat op geen enkele manier zien dat hij zijn visie zal bijstellen. Hij is misschien wat teruggekrabbeld - recent zei hij dat het recht van de migranten soms de nationale veiligheid in gedrang kan brengen. Maar we moeten niet kijken naar de Paus om ons de weg te wijzen in deze zaak. Hij lijkt constitutioneel in de onmogelijkheid om enige twijfel te krijgen over zijn islampolitiek. Het lijkt dat de aanzet om de koers te veranderen zal moeten komen van de bisschoppen, priesters en de Katholieke leken. Ze kunnen er maar beter werk van maken. Er is geen tijd te verliezen.
woensdag 11 april 2018
3 juni 2018: Sacramentsprocessie Hasselt
Mgr DeKesel roept Katholieken op om wat meer fier te zijn op hun geloof. Kortom: hup, de straat op:
Kom met ons mee voor de Sacramentsprocessie op Sacramentszondag 3 juni om 15 uur, vertrek aan de Kathedraal
Kom met ons mee voor de Sacramentsprocessie op Sacramentszondag 3 juni om 15 uur, vertrek aan de Kathedraal
maandag 2 april 2018
Woensdag 23 mei 2018: Lezing Broeder Stockman in de St-Quintinuskathedraal
Zoals ieder jaar organiseert de Hasseltse Sacramentsbroederschap rond Sacramentsdag een lezing. Dit jaar op 23 mei 2018, om 20 uur: Broeder Stockman, generaal-overste van de Broeders van Liefde.
zondag 1 april 2018
Paasboodschap van Mgr Hoogmartens
Afgelopen week ontving ik een brief van een vrouw die me al eerder schreef. Ze maakte heel wat mee in haar leven. Haar man liet haar alleen en ze maakte zich grote zorgen om haar kinderen. Door de jaren heen echter is ze christen geworden. Met vallen en opstaan leerde ze alles wat ze beleefde ook innerlijk te beleven vanuit Jezus.
"In de veertigdagentijd," zo schreef ze me, "wilde ik tot inkeer komen en een balans opmaken van wat ik deed met de talenten die ik van God gekregen heb. De harde wereld heeft me niet gespaard, maar steeds meer ben ik ervan overtuigd dat ik een nieuw leven kreeg, dankzij mijn geloof. Een vers uit het Mattheusevangelie, waarin Jezus on vraagt tot zeventig maal zeven keer te vergeven (Mattheüs 18,22) is voor mij heel bijzonder geworden en blijft me fascineren. Het loutert me en brengt rust in mijn leven. Ik tracht van uit Hem echt mild te zijn tegenover mensen die me bewust of zonder het te weten pijn deden. Eigenlijk leerde ik vergiffenis te schenken. Het is mijn stille wens dat ook andere mensen, dankzij de goddelijke liefde, het inzicht krijgen om vredevol met elkaar om te gaan. Dat is toch, zo denk ik, de essentie van Pasen, het belangrijkste christelijke feest."
De woorden van die vrouw, die ik amper ken, raakten me diep. Ze hoopt dat ook andere mensen dankzij Jezus en vanuit Gods liefde anders met elkaar leren omgaan. En ze leerde zelf vanuit Jezus altijd opnieuw te vergeven.
Hij leefde niet enkel ooit onder ons. Hij is niet enkel ooit voor ons gestorven. De Vader deed Hem ook opstaan uit de doden, zodat Hij ons nu, gezeten aan de rechterhand van de Vader, de kracht geeft om met vreugde vergiffenis te schenken en om werkelijk bekommerd te zijn om het leven van anderen.
Van harte wens ik u, zoals Jezus' leerlingen en zoals zovele christenen wereldwijd om Jezus te erkennen als de Levende. Dan zal Hij, die 'waarlijk is opgestaan' ook u de kracht geven om de zorgen van het leven te dragen en steeds meer bekommerd te zijn om anderen en om hun vrede.
Zalig Pasen.
+ Patrick Hoogmartens,
Bisschop van Hasselt
zaterdag 31 maart 2018
zaterdag 3 maart 2018
24 uur voor de Heer: Dank u voor het meebidden.
Dank aan iedereen die de afgelopen twee dagen kwam meebidden tijdens '24 uur voor de Heer' in de Virga Jesse Basiliek in Hasselt. Dank aan E.H. Deken en E.H. Jan Philippe. Dank aan de kosters. Dank aan al degenen die de intenties voorlazen, ieder uur. Dank aan de bloemenschiksters. Dank ook aan onze bisschop die tijdens de moeilijkste uren kwam meebidden.
Het was een bijzondere ervaring om in het midden van de vasten, met een stad onder een sneeuwtapijt, s'nachts in stilte te bidden. Een goede voorbereiding op Pasen!
woensdag 28 februari 2018
1 maart: eerste donderdag: Aanbidding in de Kathedraal
Hoewel vrijdag de 24 uur aanbidding '24 uur voor de Heer' beginnen, gaat ook het maandelijkse aanbiddingsuur op de donderdag gewoon door in de Kathedraal.
dinsdag 27 februari 2018
40 uurs aanbidding: een te herontdekken traditie
Van 2 tot 3 maart 2018 wordt in de Virga Jesse Basiliek van Hasselt '24 uur voor de Heer' georganiseerd, van vrijdag na de H Mis van 17,30 uur tot zaterdag om 17 uur. Biechtgelegenheid vrijdag van 20 tot 21 uur en zaterdag van 8 tot 9 uur. Iedereen is welkom.
---
Historiek van 40 uurs aanbidding (zie schola-sainte-cecile.com)
Onder de term 40-Uren verstaat met een langdurende aanbidding waarbij men God smeekt voor het Heilig Sacrament dat plechtig wordt uitgesteld gedurende 40 uur. Dit smeekgebed gebeurd meestal en in traditie in de uren voor het begin van de vasten, van de zondag tot dinsdag voor Aswoensdag, maar kan ook op andere momenten van het jaar gehouden worden.
Geschiedenis
Tijdens de Goede Week, waken de gelovigen in de kerken bij de afbeelding van het graf van Christus, van bij zijn dood - op het negende uur van Goede Vrijdag - tot aan Zijn Verrijzenis, die de liturgie vierde door de paasprocessie in de vroege uren van Pasen, dus 40 uren. Op veel plaatsen verborg de pastoor het Lichaam van Christus door een Hostie in het graf te leggen vanwaaruit die plechtig werd gehaald en in processie naar het altaar werd gebracht op de ochtend van Pasen. Dat cijfer symboliseert de 40 uur die Christus doorbracht in de dood, en wijst op een lange traditie, die reeds wordt gerapporteerd door St Augustinus (De Trinitate IV, 6: Ab hora ergo mortis usaue ad diluculum resurrectionis horae sunt quadraginta, ut etiam ipsa hora nona connumeretur. Cui numero congruit etiam vita ejus super terram post resurrectionem in quadraginte diebus. Laat ons niet vergeten dat in de oudheid de uren anders werden geteld dan vandaag met uren die steeds 60 minuten duren).
Die verering van Christus in de tombe - die op veel plaatsen in middeleeuws Europa, een echte garde was voor het Eucharistisch Lichaam in het graf in afwachting van de Verrijzenis - werd terug opgenomen in de XVIde eeuw buiten de Goede Week, in antwoord op de ontkenning van tal van protestanten van de Werkelijke Aanwezigheid van Christus in de Heilige Hostie tijdens de Eucharistie.
De 40 uren - als uitzonderlijk smeekgebed - zagen het licht in Milaan in 1527, in een context van oorlogen en geweld (de val van Rome en de franse invasie van Milaan). Ze werden door Jean-Antoine Belloti ingesteld in het begin van ieder trimester, en dat tot 1529. In 1537 neemt de kapucijn Giusseppe da Ferno de traditie weer op en maakt een keten van plechtige gebeden en een Eucharistische processie: als een parochie de 40 uren had volbracht, dan nam de volgende het weer op, zodat het Heilig Sacrament steeds werd aanbeden (dat gebruik is het begin van de eeuwigdurende aanbidding). St Antoine-Marie Zaccaria, stichter van de reguliere kanunniken van St Paulus (de Barnabieten) maakt er veel reclame voor.
De kapucijnen en barnabieten droegen ertoe bij dat dit gebruik zich snel verspreidde buiten Milaan. Giuseppe da Ferno maakte het bekend in zijn missies van de jaren 1537-1539 in Padua, Sienna, Arezzo en zijn broeder Francois de Soriano bracht ze in Umbrië. In 1550, introduceerde de H Philippus Neri het in Rome en houdt ze aan het begin van iedere maand in de verschillende kerken van broederschappen die hij beheerde, waaronder die van de Sancta Trinitate de pelegrini. In Messina, tijdens de belegering door de Turken van 1552, organiseren de Jezuïten het om te vragen voor de bevrijding van de stad. Vanaf 1556, houden de Jezuïeten het typisch net voor Aswoensdag, in herstel voor de zonden die gebeuren tijdens het karnavalsfeest.
In 1575 schrijft de H Carolus Borromeus, een pastorale letten van buitengewone eloquentie, over de heiligheid van de vastentijd, en betreurd dat de christenen zo weinig gebruik maken van deze belangrijke dagen, terwijl ze zich moeten toeleggen op de barmhartigheid en het gebed. En daarom organiseert hij de 40 uren in Milaan, het grootste bisdom van Europa: men stelt het Heilig Sacrament uit op de 40 uur voor Aswoensdag, in de kathedraal van Milaan en in 30 andere kerken van de stad. s'morgens en s'avonds is er een Eucharistische processie, en de priesters verdelen de uren onder hun parochianen, zodat er steeds voldoende aanbidders zijn voor het Allerheiligste Sacrament.
Op 25 november 1592 organiseert paus Clemens VIII, door de constitutie Graves et Diuturnae, de 40 uren in de stad Rome op de manier van Giuseppe da Ferno: aan een stuk, men gebeden die beginnen in de ene kerk van Rome als ze eindigen in een andere kerk van Rome. De paus vraagt dat het gebed voor de 40 uren gebeurt voor 3 intenties: 1. voro het heil van Frankrijk, dat op dat ogenblik een successiestrijd heeft rond Hendrik III. 2. voor de overwinning van de Christenen op de Turken. 3. Voor de eenheid van de Kerk. De paus begon dit gebed op 30 november 1592 in de Sixtijnse kapel.
Paus Clemens XI publiceerde op 21 januari 1705 diverse directieven over het volhouden van die traditie in de kerken van Rome.
Maar het is vooral Clemens XII die ze opnieuw publiceerde op 1 september 1731, onder de vorm van een instructie in het italiaans, de Clementijnse instructie, die het liturgisch kader van de 40 uur aanbidding in de Romeinse kerken regelde. Deze Clementijnse instructie was bedoeld voor de kerken in de Eeuwige Stad, maar de algemene regels erin hadden overal effect, en ook haar rubrieken en de beslissingen van het Heilig Officie van Riten.
---
Historiek van 40 uurs aanbidding (zie schola-sainte-cecile.com)
Onder de term 40-Uren verstaat met een langdurende aanbidding waarbij men God smeekt voor het Heilig Sacrament dat plechtig wordt uitgesteld gedurende 40 uur. Dit smeekgebed gebeurd meestal en in traditie in de uren voor het begin van de vasten, van de zondag tot dinsdag voor Aswoensdag, maar kan ook op andere momenten van het jaar gehouden worden.
Geschiedenis
Tijdens de Goede Week, waken de gelovigen in de kerken bij de afbeelding van het graf van Christus, van bij zijn dood - op het negende uur van Goede Vrijdag - tot aan Zijn Verrijzenis, die de liturgie vierde door de paasprocessie in de vroege uren van Pasen, dus 40 uren. Op veel plaatsen verborg de pastoor het Lichaam van Christus door een Hostie in het graf te leggen vanwaaruit die plechtig werd gehaald en in processie naar het altaar werd gebracht op de ochtend van Pasen. Dat cijfer symboliseert de 40 uur die Christus doorbracht in de dood, en wijst op een lange traditie, die reeds wordt gerapporteerd door St Augustinus (De Trinitate IV, 6: Ab hora ergo mortis usaue ad diluculum resurrectionis horae sunt quadraginta, ut etiam ipsa hora nona connumeretur. Cui numero congruit etiam vita ejus super terram post resurrectionem in quadraginte diebus. Laat ons niet vergeten dat in de oudheid de uren anders werden geteld dan vandaag met uren die steeds 60 minuten duren).
Die verering van Christus in de tombe - die op veel plaatsen in middeleeuws Europa, een echte garde was voor het Eucharistisch Lichaam in het graf in afwachting van de Verrijzenis - werd terug opgenomen in de XVIde eeuw buiten de Goede Week, in antwoord op de ontkenning van tal van protestanten van de Werkelijke Aanwezigheid van Christus in de Heilige Hostie tijdens de Eucharistie.
De 40 uren - als uitzonderlijk smeekgebed - zagen het licht in Milaan in 1527, in een context van oorlogen en geweld (de val van Rome en de franse invasie van Milaan). Ze werden door Jean-Antoine Belloti ingesteld in het begin van ieder trimester, en dat tot 1529. In 1537 neemt de kapucijn Giusseppe da Ferno de traditie weer op en maakt een keten van plechtige gebeden en een Eucharistische processie: als een parochie de 40 uren had volbracht, dan nam de volgende het weer op, zodat het Heilig Sacrament steeds werd aanbeden (dat gebruik is het begin van de eeuwigdurende aanbidding). St Antoine-Marie Zaccaria, stichter van de reguliere kanunniken van St Paulus (de Barnabieten) maakt er veel reclame voor.
De kapucijnen en barnabieten droegen ertoe bij dat dit gebruik zich snel verspreidde buiten Milaan. Giuseppe da Ferno maakte het bekend in zijn missies van de jaren 1537-1539 in Padua, Sienna, Arezzo en zijn broeder Francois de Soriano bracht ze in Umbrië. In 1550, introduceerde de H Philippus Neri het in Rome en houdt ze aan het begin van iedere maand in de verschillende kerken van broederschappen die hij beheerde, waaronder die van de Sancta Trinitate de pelegrini. In Messina, tijdens de belegering door de Turken van 1552, organiseren de Jezuïten het om te vragen voor de bevrijding van de stad. Vanaf 1556, houden de Jezuïeten het typisch net voor Aswoensdag, in herstel voor de zonden die gebeuren tijdens het karnavalsfeest.
In 1575 schrijft de H Carolus Borromeus, een pastorale letten van buitengewone eloquentie, over de heiligheid van de vastentijd, en betreurd dat de christenen zo weinig gebruik maken van deze belangrijke dagen, terwijl ze zich moeten toeleggen op de barmhartigheid en het gebed. En daarom organiseert hij de 40 uren in Milaan, het grootste bisdom van Europa: men stelt het Heilig Sacrament uit op de 40 uur voor Aswoensdag, in de kathedraal van Milaan en in 30 andere kerken van de stad. s'morgens en s'avonds is er een Eucharistische processie, en de priesters verdelen de uren onder hun parochianen, zodat er steeds voldoende aanbidders zijn voor het Allerheiligste Sacrament.
Op 25 november 1592 organiseert paus Clemens VIII, door de constitutie Graves et Diuturnae, de 40 uren in de stad Rome op de manier van Giuseppe da Ferno: aan een stuk, men gebeden die beginnen in de ene kerk van Rome als ze eindigen in een andere kerk van Rome. De paus vraagt dat het gebed voor de 40 uren gebeurt voor 3 intenties: 1. voro het heil van Frankrijk, dat op dat ogenblik een successiestrijd heeft rond Hendrik III. 2. voor de overwinning van de Christenen op de Turken. 3. Voor de eenheid van de Kerk. De paus begon dit gebed op 30 november 1592 in de Sixtijnse kapel.
Paus Clemens XI publiceerde op 21 januari 1705 diverse directieven over het volhouden van die traditie in de kerken van Rome.
Maar het is vooral Clemens XII die ze opnieuw publiceerde op 1 september 1731, onder de vorm van een instructie in het italiaans, de Clementijnse instructie, die het liturgisch kader van de 40 uur aanbidding in de Romeinse kerken regelde. Deze Clementijnse instructie was bedoeld voor de kerken in de Eeuwige Stad, maar de algemene regels erin hadden overal effect, en ook haar rubrieken en de beslissingen van het Heilig Officie van Riten.
 |
| Eucharistische aanbidding in de Virga Jesse Basiliek in Hasselt |
maandag 26 februari 2018
Interreligieuze dialoog: Een Katholiek perspectief door Mgr Egan, bisschop van Portsmouth
Op 2 en 3 maart 2018 wordt in de Basiliek van Hasselt '24 uur voor de Heer' georganiseerd. 24 uur van aanbidding en momenten van biechtgelegenheid. Op 2 maart 2018 bidden we van 21 tot 22 uur voor de nieuwe evangelisatie in ons bisdom; van 22 tot 23 uur dat missie de prioriteit van de Kerk mag worden. Op 3 maart bidden we van 16 tot 17 uur dat iedereen die in onze stad woont, volgeling van Jezus mag worden. Om 17 uur afsluiting met de Zegen met het Allerheiligste Sacrament.
Interreligieuze dialoog: een Katholiek perspectief. Lezing door Mgr Philip Egan, bisschop van Portsmouth.
Lezing voor het Faith Forum Maidenhead. [de engelse oorspronkelijke versie van deze lezing is beschikbaar op de website van het bisdom Portsmouth]
Laat ons beginnen met een minuut stilte, en elk van ons op onze manier bidden voor elkaar en dankzeggen dat we hier vanavond zijn, ...
[...]
Mijn topic vanavond is Interreligieuze dialoog: een Katholiek Christelijk perspectief. Dus laat me eerst iets zeggen van hoe Katholieken andere religies zien; Dan, ga ik in op de situatie van religie hier in het Verenigd Koninkrijk; en tenslotte, enkele gedachten van hoe wij, als 'mensen van religie' beter kunnen samenwerken voor het algemeen goed.
1. Katholieken en interreligieuze samenwerking.
Eerst en vooral, ik spreek als een Christen. Ik geloof in een persoonlijke God, een al-machtige Schepper en liefdevolle Vader. Ik geloof in de Zoon van God, Jezus Christus, Heer en Redder, die mens werd, stierf en opstond uit de doden. Ik geloof ook in de Heilige Geest, Die de missie van Christus doorheen tijd en ruimte verder zet, en ieder uitnodigt om deel te worden van het Lichaam van Christus, de Kerk. Dus ik spreek als een Katholiek Christus, in volle gemeenschap met de paus van Rome. Ik zie de Kerk, ook al bestaat ze uit zondige mensen, als verankerd op een Goddelijk fundament. Ik 'sta onder' de Bijbel van de Kerk, de traditie van de Kerk en de Leer van de Kerk, en die leer beweegt me tot respect, dialoog en samenwerking met leden van andere religies, tot gemeenschappelijke verrijking en menselijke vooruitgang.
Het Katholicisme is enthousiast betrokken op de interreligieuze samenwerking. De meest gezaghebbende Kerkverklaring hierover is het document van het tweede Vaticaanse Concilie Nostra Aetate, de declaratie over de verhouding tussen de Kerk en de niet-Christelijke religies, zoals ook herhaald in de Catechismus en andere recente lering vanuit Rome. Katholieken hebben veel vragen over andere religies, over de rol die zij spelen in Gods' plan, en hoe die religies zich verhouden tot het Christendom, dat gelooft in de unieke openbaring van Jezus Christus. In de tijd van het tweede Vaticaanse concilie in 1960 was de Kerk erg bezorgd over het kwaad van het antisemitisme, en wilde de diepe spirituele banden tussen Christenen en Joden onderlijnen, en boeten voor de vervolging van de Joden in de geschiedenis door de Christenen. Dus zo begon het document Nostra Aetate, maar doorheen het concilie, groeide het tot een meer algemene verklaring over de grootste religieuze tradities, waaronder het Boeddhisme, het Hindoeïsme en de Islam. De openingszinnen duiden het doel aan: Hoe de Katholieke Kerk wil bouwen 'aan eenheid en barmhartigheid', reflecterend over 'wat we gemeen hebben, en wat broederschap wil bevorderen'.
Voor Katholieken betekende Vaticanum II een verandering in de houding naar de wereld in het algemeen van een defensieve houding naar een houding van dialoog. In de periode na de 16e eeuw, met de opkomst van de moderniteit, met moderne wetenschap en onderzoek dat vaak vijandig was aan het Christelijke geloof, nam de Kerk vaak een defensieve, strijdende houding. Maar, terwijl de 20ste eeuw zich ontplooide was er nood aan een andere, meer positieve aanpak nodig was als de Kerk zich wilde kwijten van haar Christelijke humaniserende taak. Het glas dat werd gezien als halfleeg, werd nu bekeken als halfvol. Dat is evident in Nostra Aetate, dat begint met een heel belangrijk punt, dat onder God, elk van ons, alle mensen, broeders en zusters zijn:
"Een is de gemeenschap van alle volkeren, een haar oorsprong, wan God maakte alle mensen om te leven op het aanschijn van de aarde. Een is ook haar eigenlijke doel, God. Gods voorzienigheid, Zijn blijken van goedheid en Zijn reddende paradigma strekken uit tot allen ..."
God zien als Vader en Schepper betekent heel de mensheid zien als familie van God.
Katholieken zien spiritualiteit en religie als een intrinsiek deel van het menselijk wezen. Een van de eerste Kerkvaders, St Augustinus, een Noord-afrikaanse bisschop uit de late 4de eeuw, zegt het goed: "U heeft ons voor Uzelf gemaakt, O Heer, en ons hart is rusteloos tot dat het rust vindt in U". Ieder mens verlangt ernaar gelukkig te zijn het menselijke hart is ertoe gemaakt om dit te vinden door te streven naar waarheid, goedheid, schoonheid en liefde. Zoals de Catechismus leert: 'het verlangen naar God is geschreven in ieder mensenhart, omdat we geschapen zijn door God en voor God, en God stopt nooit om ons naar Hem toe te trekken. Katholieken geloven ook dat niemand, om de woorden van John Donne te gebruiken, nooit een 'eiland op zich is, iedereen is een stuk van een continent, een deel van een geheel'. Naast deze transcendente, verticale dimensie van liefde, hebben we ook nood aan een 'horizontale' liefde om gelukkig te zijn. We moeten aan anderen toebehoren, liefhebben, en geliefd te zijn. Jezus zei Zelf: ' Ge moet God de Heer beminnen met heel je hart, met heel je ziel, met heel je verstand en met al uw kracht. En je moet je naaste liefhebben als jezelf' (cfr Marcus 12:30-31).
Nostra Aetate onderzoekt geen culturele, sociale of historische conflicten. Het beperkt zich tot theologie. Met diep respect, probeert het te zoeken naar wat we gemeen hebben, zodat we elkaar kunnen ontmoeten in vriendschap en dialoog. De meest uitgebreide sectie is gewijd aan de relatie tussen het Christendom en het Jodendom. Dit eindigt met een citaat van St Paulus, dat God niet terugkeert op de keuze die Hij maakt en dat we wachten op de laatste dag dat allen terug een zullen zijn, en God dienen 'schouder aan schouder'. De sectie over Hindoeïsme en Boeddhisme en de gezamelijke verbanden in spiritualiteit met het Christendom is korter. Maar dan bestudeert Nostra Aetate uitgebreider de islam, met vermelding dat de moslims een God aanbidden, hun geloof linken aan Abraham, een Jezus als profeet eren, en Zijn Maagdelijke Moeder. Alle religies worden positief benaderd: de 'Katholieke Kerk verwerpt niets in hen dat waar en heilig is'. De Kerk ziet zichzelf als in gradaties van verschillende relaties met andere tradities, afhankelijk van de graad van overlapping op vlak van doctrine, leven en eredienst. Dat is waarom
"De Kerk haar kinderen aanmoedigt om met voorzichtigheid en medeleven discussie en samenwerking aan te gaan met leden van andere religies. Laat Christenen, terwijl ze getuigen van hun eigen geloof en manier van leven, erkennen, bewaren en bevorderen de spirituele en morele waarheden die men kan vinden bij niet-Christenen, hun sociale leven en cultuur".
Notra Aetate houdt een goede spanning tussen verkondiging en dialoog, en deze twee aanpakken kenmerken een waar Katholiek engagement in interreligieuze samenwerking. Nostra Aetate bevestigt enerzijds de Christelijke missionaire activiteit en de nood op het Evangelie te verkondigen, maar moedigt ook dialoog aan, omdat andere tradities, 'een straal van de Waarheid kunnen bevatten dat de mensen verlicht'. Ander Vaticaanse documenten verspreiden deze tweevoudige aanpak tot alle niet-Katholieke geestessystemen, morele codes en geloven, zoals de Africaanse traditionele geloven, new age spiritualiteiten, agnosticisme, atheïsme, nietgelovigen en inderdaad iedereen die oprecht hun eigen geweten trachten te volgen. Zonder op enige wijze de Waarheid van Christus te ontkennen, noch door het individuele morele recht van elkeen om te kiezen voor of tegen, geloven de Katholieken dat God wil dat elkeen gered wordt, en dat Hij een relatie heeft met iedere persoon op aarde, op een manier die Hij alleen uiteindelijk kent.
Laat ons nu terugkeren tot de Engelse context.
2. De Britse religieuze en culturele context
Het Engeland van vandaag is een hypermarket van religies. We wonen in een pluralistische seculaire democratie, en als onderdanen van hare majesteit de Koningin, hebben we een grote religieuze vrijheid. Maar als mensen met een geloof, krijgen we in deze 21ste eeuw steeds meer te maken met uitdagingen voor die vrijheid, op de eerste plaats de vrijheid van religie. Tijdens mijn leven, heeft de samenleving de duidelijke indruk gegeven dat religie geen plaats heeft in een moderne drukke levensstijl, en dat religie waar het opduikt, problemen kan veroorzaken, extremisme en geweld. Er gaat tegenwoordig nauwelijks een dag voorbij of de media rapporteren dat er een meningsverschil is tussen religie en de zogeheten seculaire cultuur. Recente voorbeelden zijn de Christelijke eigenaars van een bakkerij in Noord-Ierland, die hun beroep verloren tegen een beslissing van het hooggerechtshof dat de weigering om een gebak te maken met de slogan 'Support Gay Marriage' discrimatorisch was. Dan was er ook nog de wijkverpleegster in Somerset die, een oude patiënt zei dat ze voor hem wilde bidden, waardoor ze geschorst werd omdat ze geen professionele houding zou hebben met inzet voor gelijkheid en diversiteit. Heel wat lokale besturen vervangen regelmatig Kerstmis met 'the holiday season' en een jaar betitelde een gesubsidieerde stichting door de stad Oxford Kerstmis als het 'winter light festival'. En nog maar de laatste week, begon de politie van Schotland met nieuwe veiligheidsmaatregelingen die betekenen dat religieuze groepen enorm veel administratie en een grote rekening zullen krijgen als ze een processie willen houden.
En toch lijkt religie in Engeland absoluut niet ver weg. Sinds de gebeurtenissen van 9/11 is de wereldsituatie danig veranderd en is religie een prioriteit geworden. Hoewel hier in het Westen, het Christendom terrein verliest, is elders in de wereld religie, en ook het Christendom aan het groeien. Islam is haar missie aan het vernieuwen, zo ook Boeddhisme, zoals te zien in haar nieuwe retraitecentra in Schotland. Globalisatie heeft de wereld kleiner gemaakt. Dankzij gemakkelijk reizen, het internet, handel en communicatiemiddelen, is er een groter contact tussen de volkeren en hun religieuze standpunten. De meeste Westerse landen hebben ook een substantiële immigratie ondergaan, met een pluraliteit van religies voor ieders deurmat. Vandaag is ieder deel van Engeland ten diepste multicultureel en potentieel multireligieus.
De Engelse religieuze situatie is echter complex. In de laatste census, identificeerde 59% van de populatie zich als Christen. De meeste daarvan zijn Anglicaans met 27 miljoen. Katholieken zijn met 5 miljoen of zo'n 7%. Moslims zijn de volgende groep met 4,8% en dan in volgorde de Hindoes 1,5%, de sikhs en de Joden. Een op 4 zegt niet gelovig te zijn, alhoewel veel onderzoeken zeggen dat die groep veel groter is. Maar wat het beeld moeilijker maakt is het secularisme, dat nu zo dominant is dat het religieus-zijn uitzonderlijk maakt.
Secularisme scheidt strikt Kerk en Staat, religie en politiek. Het gaat over een leven leiden dat volledig gericht is op deze wereld. Secularisme laat religie toe, maar marginaliseert het en verwijst het naar het private leven. In Engeland, is er nu een toenemend aantal hardcore secularisten, zoals de National Secular Society, die het Christendom afschrijft en constant probeert op religieuze uitingen te verwijderen van scholen, instellingen en het publieke leven: geen geloofsvrijheid maar vrij zijn van geloof. Zoals Alasdair Campbell, de voormalige adviseur van Tony Blair zei, 'wij doen niet aan God'.
Paradoxaal genoeg, is het secularisme uit de Christelijke levensvisie geboren. Het kan zelfs niet zonder dat kader. Het is een soort afgebroken versie van de Christelijke moraliteit, met waarden die losgetrokken zijn van de religie die ze voortbracht, een vorm van post-Christelijke ethiek dat haar vitaliteit nog ontleent aan het Christelijke patrimonium. Het heeft ook haar eigen zet van 'theologische termen' zoals gelijkheid, sociale cohesie, diversiteit, vrijheid, respect, tolerantie, non-discriminatie, multiculturalisme, etnische gemeenschappen, inclusiviteit et ga zo maar door. Al die waarden zijn tweede-klas waarden ontleend aan het Christendom, maar losgekoppeld van de Christelijke doctrine en praxis.
De groei van het secularisme in Engeland ging hand in hand met de instorting van het Christendom, dat versnelde na de culturele, sociale en sexuele revoluties van de 1960s met youth-culture, de muziek van de Beatles, de contraceptieve pil, de legalisatie van abortie en homosexualiteit, de vrouwen - liberation movement, gemakkelijke scheiding, en ga zo maar door. De 'Swinging Sixties' wentelden zich in de ineenstorting van de traditionele familie en bracht nieuwe genderrollen voor de vrouw. Toch zegt men wel dat hoewel de praxis is afgenomen, christelijke principes gebleven zijn. Ze komen nog naar de oppervlakte bij publieke gelegenheden, bij koninklijke huwelijken en begrafenissen.. Engeland is nog steeds op tal van vlakken een gemeenschap gebouwd op Christelijke ethiek. De Britten mogen dan 'ontkerkelijkt' zijn, ze willen er niet meer toe behoren, maar ze geloven nog steeds.
Voor mij is het meest zorgwekkende aspect van secularisme, wat paus Benedictus noemde, de 'dictatuur van het relativisme'. Relativisme is de visie dat de waarheid als relatief ziet: wat waar is voor u moet niet waar zijn voor mij. Uw waarheid is niet mijn waarheid. Als waarheid niet langer een diep fundament heeft in religie of de natuurwet, dan hangt alles af van wat ik denk of voel, en zonder een religieus anker of kompas, waarden of deugden, is alles bepaald door persoonlijke voorkeuren. De aspect van dictatuur komt erbij als de Staat besluit om de ene visie van een persoon of groep boven de andere te verheffen. We kunnen dit zien in al de recente debatten over abortie, homohuwelijk, hulp bij zelfmoord, en zo verder. Wat juist is, wordt zo wat wettelijk is toegelaten. Paus Benedictus waarschuwde voor een groeiend totalitarisme in de Europese seculiere gemeenschappen omdat het geloofsverlies de fundamenten van de ethiek ondergraaft. Het Engelse rechtssysteem werd door de eeuwen heeft geboetseerd door eeuwen van Christendom en de natuurwet. Vandaag wordt ze gemaakt door wetgevers en politici, opvoeders en zorgprofessionelen, drukkingsgroepen en media, handels- en commerciële belangen, voor wie de gezamenlijke traditionele waarden niet aantrekkelijk zijn. Individuen en groepen lobbyen voor wat hun voordelig lijkt, maar die schadelijke gevolgen kunnen hebben voor traditionele waarden. De wetgeving lijkt in toenemende maten stuurloos. Het laat de wil zien van de wetgever, van de campagnemakers, of van een focus-groep. Het wordt steeds meer dus een Staats-opgelegd relativisme.
Extreem secularisme, het verlies van een vast fundament in geloof en de dictatuur van het relativisme, betekent dat Engeland, en ook heel West-Europa, geen spirituele bron meer heeft om zich gemakkelijk naar te keren. Het is een lovenswaardig verlangen om plaats te maken voor religies van minderheden, maar het is zeker niet lovenswaardig voor het secularisme dat ze probeert om het geloof van de meerderheid uit te wissen. Het opleggen van seculair denken produceert religieus analfabetisme. Mensen hebben niet meer de basiskennis om hun eigen culturele erfenis te begrijpen, laat staan het culturele erfgoed van andere tradities geïnspireerd door religie. Afgesneden van hun eigen wortels, op de dool met een leegheid vanbinnen, worden jongeren aan verschrikkelijke bekoringen blootgesteld. Een keer ontworteld, is het dan gek dat jongeren radicaliseren, geweld zoeken als een uitlaatklep, of een middel van wraak op niet-gelovigen en ongelovigen?
3. Naar een grotere samenwerking van Geloven en Religies.
Ik wil eindigen met de stelling dat wij, de mensen van geloof, u en ik, elkaar nodig hebben. We moeten dichter samenwerken en meer zichtbaar. Er moet een rijkere dialoog zijn tussen ons, maar vooral, wij Christenen hebben jullie van de andere religies nodig om ons geloof te doen heropvlammen en ons land terug te brengen naar haar Christelijke wortels.
Secularisme is een veel te dunne basis. Het kan op lange termijn niet de vooruitgang bewaren die de Britten bereikt hebben, de plaats die er is voor de vrijheid van mening en uiting daarvan, vrijheid van politieke keuze, respect voor de wet, gelijkheid en de rechten en plichten van het individu. Haar marginalisatie van religie, haar amnesie van het verleden, haar relativisme dat schadelijke ideologieën bevordert en leidt tot het victimisatie van de zwakken, haar bewezen onkunde om stabiele huwelijken en familieleven teweeg te brengen, haar groeiende beperking van de religieuze vrijheid, en haar neiging tot een steeds grotere staatscontrole en inmenging, tonen allemaal aan dat we een nieuwe weg naar de toekomst moeten vinden als we een stabiele en sterke religieuze pluralistische en samenhangende samenleving willen opbouwen.
Als we een religieuze heropleving willen teweeg brengen dan moeten we dat elk binnen onze eigen traditie doen. Op zijn minst moeten we proberen onze politici en wetgevers helpen om hun religieuze onwetendheid te overwinnen, mensen het gemakkelijker maken om ons te leren kennen, zodat ze onze wijsheid, visie en onze waarden kunnen leren waarderen, en dus niet bedreigd voelen door een religie maar verwelkomd. Ik heb daar drie suggesties voor.
Op de eerste plaats, onszelf. Als mensen met geloof, moeten we betere vrienden worden. Interreligieuze dialoog en samenwerking is op de eerste plaats iets door ontmoeten van mensen en vriendschappen ontwikkelen. We moeten elkaar goed kennen. We moeten dingen delen. We moeten elkaar leren vertrouwen zodat we ten volle kunnen beseffen wat onze religies en religieuze praktijken betekenen, hoe onze gebedshuizen zijn, wat we denken over de actualiteiten, en hoe we op locaal vlak zouden kunnen werken om dingen beter te maken. Dit forum is er een goed voorbeeld van.
Ten tweede, het 'environmentalism'. Heel wat mensen in Engeland, met of zonder geloof, zijn steeds meer bezorgd over de schade die onze moderne levensvormen toebrengen aan onze omgeving waarin we leven, en ook de schade die deze levensstijlen brengen aan onze families en menselijke relaties. Als gelovigen, geloven we allen, elk op onze manier, dat de aarde heilig is. Het is een schepping van God, en dus verdient respect. Op die manier is environmentalism een goede gemeenschappelijke grond voor interreligieuze dialoog en een plek van bezorgdheid die ons in staat stelt om ons in te zetten met en samen te werken naast niet-religieuze mensen.
Ten derde, moeten we bidden. Iedereen hier is een mens van religie, geloof en spiritualiteit. Ieder op onze manier, geloven we in het Goddelijke, dat iedere mens er is om Hem te dienen en in Hem ons geluk te vinden. Het is onze taak om hiervan te getuigen, opdat zij die zeggen geen geloof te hebben, zij die niet zeker zijn, of die verloren zijn, hun weg terug naar huis moge vinden. Samen hebben we een cruciale taak in de gemeenschap, een dienst voor hen die religieus, spiritueel of moreel op den dool zijn, een bijdrage aan het welzijn van de toekomst van onze samenleving.
Conclusie:
Ik wil eindigen met u nogmaals te danken dat ik mocht spreken. Ik heb geprobeerd om te onderlijnen dat we als katholieken willen meewerken aan de interreligieuze samenwerking. Ik heb ook gesproken over de uitdaging van de secularisatie en hoe we samen kunnen werken om een toekomst te vinden. Laat me eindigen met de woorden van onze huidige paus, Franciscus. Hij zei dit, november laatstleden, in een ontmoeting met vertegenwoordigers van religies:
"Spijtig genoeg gaat er geen dag voorbij dat we niet horen van geweld, conflicten, ontvoering, terroristische aanslagen, moorden en afbraak. Het is verschrikkelijk dat soms dergelijk barbarisme wordt gerechtvaardigd in naam van religie, of de naam van God zelf. Laat er een duidelijke veroordeling zijn voor deze houding die de naam van God profaneert en de religieuze zoektocht van de mens misbruikt. Moge daarentegen de vredevolle ontmoeting van gelovigen bevorderd worden en een echte religieuze vrijheid ontstaan. Onze verantwoordelijkheid voor God, mensheid en toekomst is groot: het vraag voor een volledige inzet ... Het is een roeping die ons uitdaagt, een pad om samen te nemen, voor het goed van allen, en met hoop. Moge de religies de deuren van hoop zijn die helpen om de muren van hoogmoed en angst te slechten. Mogen ze als de baarmoeders zijn van leven, die de barmhartige liefde van God brengt naar een gewonden en behoeftige maatschappij".
Dank u voor uw luisteren!
Philip Egan, bisschop van Portsmouth
Interreligieuze dialoog: een Katholiek perspectief. Lezing door Mgr Philip Egan, bisschop van Portsmouth.
Lezing voor het Faith Forum Maidenhead. [de engelse oorspronkelijke versie van deze lezing is beschikbaar op de website van het bisdom Portsmouth]
Laat ons beginnen met een minuut stilte, en elk van ons op onze manier bidden voor elkaar en dankzeggen dat we hier vanavond zijn, ...
[...]
Mijn topic vanavond is Interreligieuze dialoog: een Katholiek Christelijk perspectief. Dus laat me eerst iets zeggen van hoe Katholieken andere religies zien; Dan, ga ik in op de situatie van religie hier in het Verenigd Koninkrijk; en tenslotte, enkele gedachten van hoe wij, als 'mensen van religie' beter kunnen samenwerken voor het algemeen goed.
1. Katholieken en interreligieuze samenwerking.
Eerst en vooral, ik spreek als een Christen. Ik geloof in een persoonlijke God, een al-machtige Schepper en liefdevolle Vader. Ik geloof in de Zoon van God, Jezus Christus, Heer en Redder, die mens werd, stierf en opstond uit de doden. Ik geloof ook in de Heilige Geest, Die de missie van Christus doorheen tijd en ruimte verder zet, en ieder uitnodigt om deel te worden van het Lichaam van Christus, de Kerk. Dus ik spreek als een Katholiek Christus, in volle gemeenschap met de paus van Rome. Ik zie de Kerk, ook al bestaat ze uit zondige mensen, als verankerd op een Goddelijk fundament. Ik 'sta onder' de Bijbel van de Kerk, de traditie van de Kerk en de Leer van de Kerk, en die leer beweegt me tot respect, dialoog en samenwerking met leden van andere religies, tot gemeenschappelijke verrijking en menselijke vooruitgang.
Het Katholicisme is enthousiast betrokken op de interreligieuze samenwerking. De meest gezaghebbende Kerkverklaring hierover is het document van het tweede Vaticaanse Concilie Nostra Aetate, de declaratie over de verhouding tussen de Kerk en de niet-Christelijke religies, zoals ook herhaald in de Catechismus en andere recente lering vanuit Rome. Katholieken hebben veel vragen over andere religies, over de rol die zij spelen in Gods' plan, en hoe die religies zich verhouden tot het Christendom, dat gelooft in de unieke openbaring van Jezus Christus. In de tijd van het tweede Vaticaanse concilie in 1960 was de Kerk erg bezorgd over het kwaad van het antisemitisme, en wilde de diepe spirituele banden tussen Christenen en Joden onderlijnen, en boeten voor de vervolging van de Joden in de geschiedenis door de Christenen. Dus zo begon het document Nostra Aetate, maar doorheen het concilie, groeide het tot een meer algemene verklaring over de grootste religieuze tradities, waaronder het Boeddhisme, het Hindoeïsme en de Islam. De openingszinnen duiden het doel aan: Hoe de Katholieke Kerk wil bouwen 'aan eenheid en barmhartigheid', reflecterend over 'wat we gemeen hebben, en wat broederschap wil bevorderen'.
Voor Katholieken betekende Vaticanum II een verandering in de houding naar de wereld in het algemeen van een defensieve houding naar een houding van dialoog. In de periode na de 16e eeuw, met de opkomst van de moderniteit, met moderne wetenschap en onderzoek dat vaak vijandig was aan het Christelijke geloof, nam de Kerk vaak een defensieve, strijdende houding. Maar, terwijl de 20ste eeuw zich ontplooide was er nood aan een andere, meer positieve aanpak nodig was als de Kerk zich wilde kwijten van haar Christelijke humaniserende taak. Het glas dat werd gezien als halfleeg, werd nu bekeken als halfvol. Dat is evident in Nostra Aetate, dat begint met een heel belangrijk punt, dat onder God, elk van ons, alle mensen, broeders en zusters zijn:
"Een is de gemeenschap van alle volkeren, een haar oorsprong, wan God maakte alle mensen om te leven op het aanschijn van de aarde. Een is ook haar eigenlijke doel, God. Gods voorzienigheid, Zijn blijken van goedheid en Zijn reddende paradigma strekken uit tot allen ..."
God zien als Vader en Schepper betekent heel de mensheid zien als familie van God.
Katholieken zien spiritualiteit en religie als een intrinsiek deel van het menselijk wezen. Een van de eerste Kerkvaders, St Augustinus, een Noord-afrikaanse bisschop uit de late 4de eeuw, zegt het goed: "U heeft ons voor Uzelf gemaakt, O Heer, en ons hart is rusteloos tot dat het rust vindt in U". Ieder mens verlangt ernaar gelukkig te zijn het menselijke hart is ertoe gemaakt om dit te vinden door te streven naar waarheid, goedheid, schoonheid en liefde. Zoals de Catechismus leert: 'het verlangen naar God is geschreven in ieder mensenhart, omdat we geschapen zijn door God en voor God, en God stopt nooit om ons naar Hem toe te trekken. Katholieken geloven ook dat niemand, om de woorden van John Donne te gebruiken, nooit een 'eiland op zich is, iedereen is een stuk van een continent, een deel van een geheel'. Naast deze transcendente, verticale dimensie van liefde, hebben we ook nood aan een 'horizontale' liefde om gelukkig te zijn. We moeten aan anderen toebehoren, liefhebben, en geliefd te zijn. Jezus zei Zelf: ' Ge moet God de Heer beminnen met heel je hart, met heel je ziel, met heel je verstand en met al uw kracht. En je moet je naaste liefhebben als jezelf' (cfr Marcus 12:30-31).
Nostra Aetate onderzoekt geen culturele, sociale of historische conflicten. Het beperkt zich tot theologie. Met diep respect, probeert het te zoeken naar wat we gemeen hebben, zodat we elkaar kunnen ontmoeten in vriendschap en dialoog. De meest uitgebreide sectie is gewijd aan de relatie tussen het Christendom en het Jodendom. Dit eindigt met een citaat van St Paulus, dat God niet terugkeert op de keuze die Hij maakt en dat we wachten op de laatste dag dat allen terug een zullen zijn, en God dienen 'schouder aan schouder'. De sectie over Hindoeïsme en Boeddhisme en de gezamelijke verbanden in spiritualiteit met het Christendom is korter. Maar dan bestudeert Nostra Aetate uitgebreider de islam, met vermelding dat de moslims een God aanbidden, hun geloof linken aan Abraham, een Jezus als profeet eren, en Zijn Maagdelijke Moeder. Alle religies worden positief benaderd: de 'Katholieke Kerk verwerpt niets in hen dat waar en heilig is'. De Kerk ziet zichzelf als in gradaties van verschillende relaties met andere tradities, afhankelijk van de graad van overlapping op vlak van doctrine, leven en eredienst. Dat is waarom
"De Kerk haar kinderen aanmoedigt om met voorzichtigheid en medeleven discussie en samenwerking aan te gaan met leden van andere religies. Laat Christenen, terwijl ze getuigen van hun eigen geloof en manier van leven, erkennen, bewaren en bevorderen de spirituele en morele waarheden die men kan vinden bij niet-Christenen, hun sociale leven en cultuur".
Notra Aetate houdt een goede spanning tussen verkondiging en dialoog, en deze twee aanpakken kenmerken een waar Katholiek engagement in interreligieuze samenwerking. Nostra Aetate bevestigt enerzijds de Christelijke missionaire activiteit en de nood op het Evangelie te verkondigen, maar moedigt ook dialoog aan, omdat andere tradities, 'een straal van de Waarheid kunnen bevatten dat de mensen verlicht'. Ander Vaticaanse documenten verspreiden deze tweevoudige aanpak tot alle niet-Katholieke geestessystemen, morele codes en geloven, zoals de Africaanse traditionele geloven, new age spiritualiteiten, agnosticisme, atheïsme, nietgelovigen en inderdaad iedereen die oprecht hun eigen geweten trachten te volgen. Zonder op enige wijze de Waarheid van Christus te ontkennen, noch door het individuele morele recht van elkeen om te kiezen voor of tegen, geloven de Katholieken dat God wil dat elkeen gered wordt, en dat Hij een relatie heeft met iedere persoon op aarde, op een manier die Hij alleen uiteindelijk kent.
Laat ons nu terugkeren tot de Engelse context.
2. De Britse religieuze en culturele context
Het Engeland van vandaag is een hypermarket van religies. We wonen in een pluralistische seculaire democratie, en als onderdanen van hare majesteit de Koningin, hebben we een grote religieuze vrijheid. Maar als mensen met een geloof, krijgen we in deze 21ste eeuw steeds meer te maken met uitdagingen voor die vrijheid, op de eerste plaats de vrijheid van religie. Tijdens mijn leven, heeft de samenleving de duidelijke indruk gegeven dat religie geen plaats heeft in een moderne drukke levensstijl, en dat religie waar het opduikt, problemen kan veroorzaken, extremisme en geweld. Er gaat tegenwoordig nauwelijks een dag voorbij of de media rapporteren dat er een meningsverschil is tussen religie en de zogeheten seculaire cultuur. Recente voorbeelden zijn de Christelijke eigenaars van een bakkerij in Noord-Ierland, die hun beroep verloren tegen een beslissing van het hooggerechtshof dat de weigering om een gebak te maken met de slogan 'Support Gay Marriage' discrimatorisch was. Dan was er ook nog de wijkverpleegster in Somerset die, een oude patiënt zei dat ze voor hem wilde bidden, waardoor ze geschorst werd omdat ze geen professionele houding zou hebben met inzet voor gelijkheid en diversiteit. Heel wat lokale besturen vervangen regelmatig Kerstmis met 'the holiday season' en een jaar betitelde een gesubsidieerde stichting door de stad Oxford Kerstmis als het 'winter light festival'. En nog maar de laatste week, begon de politie van Schotland met nieuwe veiligheidsmaatregelingen die betekenen dat religieuze groepen enorm veel administratie en een grote rekening zullen krijgen als ze een processie willen houden.
En toch lijkt religie in Engeland absoluut niet ver weg. Sinds de gebeurtenissen van 9/11 is de wereldsituatie danig veranderd en is religie een prioriteit geworden. Hoewel hier in het Westen, het Christendom terrein verliest, is elders in de wereld religie, en ook het Christendom aan het groeien. Islam is haar missie aan het vernieuwen, zo ook Boeddhisme, zoals te zien in haar nieuwe retraitecentra in Schotland. Globalisatie heeft de wereld kleiner gemaakt. Dankzij gemakkelijk reizen, het internet, handel en communicatiemiddelen, is er een groter contact tussen de volkeren en hun religieuze standpunten. De meeste Westerse landen hebben ook een substantiële immigratie ondergaan, met een pluraliteit van religies voor ieders deurmat. Vandaag is ieder deel van Engeland ten diepste multicultureel en potentieel multireligieus.
De Engelse religieuze situatie is echter complex. In de laatste census, identificeerde 59% van de populatie zich als Christen. De meeste daarvan zijn Anglicaans met 27 miljoen. Katholieken zijn met 5 miljoen of zo'n 7%. Moslims zijn de volgende groep met 4,8% en dan in volgorde de Hindoes 1,5%, de sikhs en de Joden. Een op 4 zegt niet gelovig te zijn, alhoewel veel onderzoeken zeggen dat die groep veel groter is. Maar wat het beeld moeilijker maakt is het secularisme, dat nu zo dominant is dat het religieus-zijn uitzonderlijk maakt.
Secularisme scheidt strikt Kerk en Staat, religie en politiek. Het gaat over een leven leiden dat volledig gericht is op deze wereld. Secularisme laat religie toe, maar marginaliseert het en verwijst het naar het private leven. In Engeland, is er nu een toenemend aantal hardcore secularisten, zoals de National Secular Society, die het Christendom afschrijft en constant probeert op religieuze uitingen te verwijderen van scholen, instellingen en het publieke leven: geen geloofsvrijheid maar vrij zijn van geloof. Zoals Alasdair Campbell, de voormalige adviseur van Tony Blair zei, 'wij doen niet aan God'.
Paradoxaal genoeg, is het secularisme uit de Christelijke levensvisie geboren. Het kan zelfs niet zonder dat kader. Het is een soort afgebroken versie van de Christelijke moraliteit, met waarden die losgetrokken zijn van de religie die ze voortbracht, een vorm van post-Christelijke ethiek dat haar vitaliteit nog ontleent aan het Christelijke patrimonium. Het heeft ook haar eigen zet van 'theologische termen' zoals gelijkheid, sociale cohesie, diversiteit, vrijheid, respect, tolerantie, non-discriminatie, multiculturalisme, etnische gemeenschappen, inclusiviteit et ga zo maar door. Al die waarden zijn tweede-klas waarden ontleend aan het Christendom, maar losgekoppeld van de Christelijke doctrine en praxis.
De groei van het secularisme in Engeland ging hand in hand met de instorting van het Christendom, dat versnelde na de culturele, sociale en sexuele revoluties van de 1960s met youth-culture, de muziek van de Beatles, de contraceptieve pil, de legalisatie van abortie en homosexualiteit, de vrouwen - liberation movement, gemakkelijke scheiding, en ga zo maar door. De 'Swinging Sixties' wentelden zich in de ineenstorting van de traditionele familie en bracht nieuwe genderrollen voor de vrouw. Toch zegt men wel dat hoewel de praxis is afgenomen, christelijke principes gebleven zijn. Ze komen nog naar de oppervlakte bij publieke gelegenheden, bij koninklijke huwelijken en begrafenissen.. Engeland is nog steeds op tal van vlakken een gemeenschap gebouwd op Christelijke ethiek. De Britten mogen dan 'ontkerkelijkt' zijn, ze willen er niet meer toe behoren, maar ze geloven nog steeds.
Voor mij is het meest zorgwekkende aspect van secularisme, wat paus Benedictus noemde, de 'dictatuur van het relativisme'. Relativisme is de visie dat de waarheid als relatief ziet: wat waar is voor u moet niet waar zijn voor mij. Uw waarheid is niet mijn waarheid. Als waarheid niet langer een diep fundament heeft in religie of de natuurwet, dan hangt alles af van wat ik denk of voel, en zonder een religieus anker of kompas, waarden of deugden, is alles bepaald door persoonlijke voorkeuren. De aspect van dictatuur komt erbij als de Staat besluit om de ene visie van een persoon of groep boven de andere te verheffen. We kunnen dit zien in al de recente debatten over abortie, homohuwelijk, hulp bij zelfmoord, en zo verder. Wat juist is, wordt zo wat wettelijk is toegelaten. Paus Benedictus waarschuwde voor een groeiend totalitarisme in de Europese seculiere gemeenschappen omdat het geloofsverlies de fundamenten van de ethiek ondergraaft. Het Engelse rechtssysteem werd door de eeuwen heeft geboetseerd door eeuwen van Christendom en de natuurwet. Vandaag wordt ze gemaakt door wetgevers en politici, opvoeders en zorgprofessionelen, drukkingsgroepen en media, handels- en commerciële belangen, voor wie de gezamenlijke traditionele waarden niet aantrekkelijk zijn. Individuen en groepen lobbyen voor wat hun voordelig lijkt, maar die schadelijke gevolgen kunnen hebben voor traditionele waarden. De wetgeving lijkt in toenemende maten stuurloos. Het laat de wil zien van de wetgever, van de campagnemakers, of van een focus-groep. Het wordt steeds meer dus een Staats-opgelegd relativisme.
Extreem secularisme, het verlies van een vast fundament in geloof en de dictatuur van het relativisme, betekent dat Engeland, en ook heel West-Europa, geen spirituele bron meer heeft om zich gemakkelijk naar te keren. Het is een lovenswaardig verlangen om plaats te maken voor religies van minderheden, maar het is zeker niet lovenswaardig voor het secularisme dat ze probeert om het geloof van de meerderheid uit te wissen. Het opleggen van seculair denken produceert religieus analfabetisme. Mensen hebben niet meer de basiskennis om hun eigen culturele erfenis te begrijpen, laat staan het culturele erfgoed van andere tradities geïnspireerd door religie. Afgesneden van hun eigen wortels, op de dool met een leegheid vanbinnen, worden jongeren aan verschrikkelijke bekoringen blootgesteld. Een keer ontworteld, is het dan gek dat jongeren radicaliseren, geweld zoeken als een uitlaatklep, of een middel van wraak op niet-gelovigen en ongelovigen?
3. Naar een grotere samenwerking van Geloven en Religies.
Ik wil eindigen met de stelling dat wij, de mensen van geloof, u en ik, elkaar nodig hebben. We moeten dichter samenwerken en meer zichtbaar. Er moet een rijkere dialoog zijn tussen ons, maar vooral, wij Christenen hebben jullie van de andere religies nodig om ons geloof te doen heropvlammen en ons land terug te brengen naar haar Christelijke wortels.
Secularisme is een veel te dunne basis. Het kan op lange termijn niet de vooruitgang bewaren die de Britten bereikt hebben, de plaats die er is voor de vrijheid van mening en uiting daarvan, vrijheid van politieke keuze, respect voor de wet, gelijkheid en de rechten en plichten van het individu. Haar marginalisatie van religie, haar amnesie van het verleden, haar relativisme dat schadelijke ideologieën bevordert en leidt tot het victimisatie van de zwakken, haar bewezen onkunde om stabiele huwelijken en familieleven teweeg te brengen, haar groeiende beperking van de religieuze vrijheid, en haar neiging tot een steeds grotere staatscontrole en inmenging, tonen allemaal aan dat we een nieuwe weg naar de toekomst moeten vinden als we een stabiele en sterke religieuze pluralistische en samenhangende samenleving willen opbouwen.
Als we een religieuze heropleving willen teweeg brengen dan moeten we dat elk binnen onze eigen traditie doen. Op zijn minst moeten we proberen onze politici en wetgevers helpen om hun religieuze onwetendheid te overwinnen, mensen het gemakkelijker maken om ons te leren kennen, zodat ze onze wijsheid, visie en onze waarden kunnen leren waarderen, en dus niet bedreigd voelen door een religie maar verwelkomd. Ik heb daar drie suggesties voor.
Op de eerste plaats, onszelf. Als mensen met geloof, moeten we betere vrienden worden. Interreligieuze dialoog en samenwerking is op de eerste plaats iets door ontmoeten van mensen en vriendschappen ontwikkelen. We moeten elkaar goed kennen. We moeten dingen delen. We moeten elkaar leren vertrouwen zodat we ten volle kunnen beseffen wat onze religies en religieuze praktijken betekenen, hoe onze gebedshuizen zijn, wat we denken over de actualiteiten, en hoe we op locaal vlak zouden kunnen werken om dingen beter te maken. Dit forum is er een goed voorbeeld van.
Ten tweede, het 'environmentalism'. Heel wat mensen in Engeland, met of zonder geloof, zijn steeds meer bezorgd over de schade die onze moderne levensvormen toebrengen aan onze omgeving waarin we leven, en ook de schade die deze levensstijlen brengen aan onze families en menselijke relaties. Als gelovigen, geloven we allen, elk op onze manier, dat de aarde heilig is. Het is een schepping van God, en dus verdient respect. Op die manier is environmentalism een goede gemeenschappelijke grond voor interreligieuze dialoog en een plek van bezorgdheid die ons in staat stelt om ons in te zetten met en samen te werken naast niet-religieuze mensen.
Ten derde, moeten we bidden. Iedereen hier is een mens van religie, geloof en spiritualiteit. Ieder op onze manier, geloven we in het Goddelijke, dat iedere mens er is om Hem te dienen en in Hem ons geluk te vinden. Het is onze taak om hiervan te getuigen, opdat zij die zeggen geen geloof te hebben, zij die niet zeker zijn, of die verloren zijn, hun weg terug naar huis moge vinden. Samen hebben we een cruciale taak in de gemeenschap, een dienst voor hen die religieus, spiritueel of moreel op den dool zijn, een bijdrage aan het welzijn van de toekomst van onze samenleving.
Conclusie:
Ik wil eindigen met u nogmaals te danken dat ik mocht spreken. Ik heb geprobeerd om te onderlijnen dat we als katholieken willen meewerken aan de interreligieuze samenwerking. Ik heb ook gesproken over de uitdaging van de secularisatie en hoe we samen kunnen werken om een toekomst te vinden. Laat me eindigen met de woorden van onze huidige paus, Franciscus. Hij zei dit, november laatstleden, in een ontmoeting met vertegenwoordigers van religies:
"Spijtig genoeg gaat er geen dag voorbij dat we niet horen van geweld, conflicten, ontvoering, terroristische aanslagen, moorden en afbraak. Het is verschrikkelijk dat soms dergelijk barbarisme wordt gerechtvaardigd in naam van religie, of de naam van God zelf. Laat er een duidelijke veroordeling zijn voor deze houding die de naam van God profaneert en de religieuze zoektocht van de mens misbruikt. Moge daarentegen de vredevolle ontmoeting van gelovigen bevorderd worden en een echte religieuze vrijheid ontstaan. Onze verantwoordelijkheid voor God, mensheid en toekomst is groot: het vraag voor een volledige inzet ... Het is een roeping die ons uitdaagt, een pad om samen te nemen, voor het goed van allen, en met hoop. Moge de religies de deuren van hoop zijn die helpen om de muren van hoogmoed en angst te slechten. Mogen ze als de baarmoeders zijn van leven, die de barmhartige liefde van God brengt naar een gewonden en behoeftige maatschappij".
Dank u voor uw luisteren!
Philip Egan, bisschop van Portsmouth
 |
| Mgr Egan, bij zijn bezoek aan Hasselt, ter gelegenheid van de 700ste verjaardag van het Eucharistisch Mirakel |
 |
| Mgr Egan en Mgr Hoogmartens bij de Sacramentsprocessie voor 700 jaar mirakel op 23 juli 2017 |
vrijdag 23 februari 2018
maandag 15 januari 2018
3 juni 2018: Sacramentsprocessie
Voor het eerst sinds 1974 wordt in de St Quintinusparochie een Sacramentsprocessie gehouden op Sacraments(zon)dag. In 1975 werd de processie vervangen door wijkmissen. In 2018 zal ze terug in ere worden hersteld.
Waarom?
Onze broederschap heeft als opdracht het geloof in de Eucharistie te bevorderen, en eer te brengen aan het Heilig Sacrament. Die opdracht is onmogelijk te vervullen als we niet een project hebben waarmee we mensen kunnen samenbrengen, hun creativiteit kunnen laten gebruiken, en samen gemeenschap zijn rond de Eucharistie; doorheen de eeuwen is de Sacramentsprocessie daar de belangrijkste actor in.
Omdat we willen getuigen van de hoop die in ons leeft. Omdat we ons geloof willen tonen aan iedereen in onze gemeenschap.
Omdat Christus mens is geworden, en dus moeten we gepast onze eerbied tonen aan deze God, Schepper van hemel en aarde. Zoals eens de engelen zongen bij de geboorte van Jezus: Eer zij God in de hoge.
Omwille van het evangeliserende effect van een traditie die diep geworteld is in de Europese cultuur, en in de Hasseltse traditie.
Omdat Christus dé Weg, dé Waarheid, en het Leven is. En dat moet iedereen in onze stad weten.
De sacramentsprocessie is een laagdrempelige activiteit waarop jongeren en kinderen vertrouwd kunnen worden gemaakt met ons geloof, op een vrolijke en mooie manier.
Noteer 3 juni 2018 alvast in uw agenda. 15 uur, vertrek aan de St Quintinuskathedraal.
Het wordt niet gemakkelijk om een traditie na zoveel tijd te herstellen. Dus kom, en doe mee! Dank aan de parochie!
 |
| Sacramentsprocessie bij gelegenheid van 700 jaar Sacrament van Mirakel, 23 juli 2017 |
Waarom?
Onze broederschap heeft als opdracht het geloof in de Eucharistie te bevorderen, en eer te brengen aan het Heilig Sacrament. Die opdracht is onmogelijk te vervullen als we niet een project hebben waarmee we mensen kunnen samenbrengen, hun creativiteit kunnen laten gebruiken, en samen gemeenschap zijn rond de Eucharistie; doorheen de eeuwen is de Sacramentsprocessie daar de belangrijkste actor in.
Omdat we willen getuigen van de hoop die in ons leeft. Omdat we ons geloof willen tonen aan iedereen in onze gemeenschap.
Omdat Christus mens is geworden, en dus moeten we gepast onze eerbied tonen aan deze God, Schepper van hemel en aarde. Zoals eens de engelen zongen bij de geboorte van Jezus: Eer zij God in de hoge.
Omwille van het evangeliserende effect van een traditie die diep geworteld is in de Europese cultuur, en in de Hasseltse traditie.
Omdat Christus dé Weg, dé Waarheid, en het Leven is. En dat moet iedereen in onze stad weten.
De sacramentsprocessie is een laagdrempelige activiteit waarop jongeren en kinderen vertrouwd kunnen worden gemaakt met ons geloof, op een vrolijke en mooie manier.
Noteer 3 juni 2018 alvast in uw agenda. 15 uur, vertrek aan de St Quintinuskathedraal.
Het wordt niet gemakkelijk om een traditie na zoveel tijd te herstellen. Dus kom, en doe mee! Dank aan de parochie!
vrijdag 5 mei 2017
De pastorale crisis die de Kerk niet kan negeren (en toch doet ze het).
Het aartsbisdom van Boston heeft een nieuwe kerk geopend.
Dat nieuws trok de koppen van de kranten, in een stad die het gewoon is
geworden verhalen te lezen van kerksluitingen.
Om echt eerlijk te zijn, zijn de nieuwsfeiten wat
misleidend. Er zijn enkele nieuwe kerken geopend in Boston in de laatste 60
jaar, maar dat zijn nieuwe gebouwen geweest, en geen nieuwe parochies: nieuwe kerken
die werden gebouwd om gebouwen te vervangen die verdwenen door brand of de
sloophamer. Dat is ook het geval met dit laatste gebouw, de kerk van OLV du bon voyage.
Tenzij ik me vergis, blijft het getal hetzelfde: in de
laatste 50 jaar heeft het aartsbisdom nul
nieuwe parochiekerken geopend. In diezelfde tijd hebben 125 parochies de deuren
gesloten of zijn nu onderdelen van ‘cluster units’.
Dat zou te verstaan zijn, als de Katholieke bevolking van
Boston verdwenen was. Maar dat is niet zo – of toch niet volgens de
statistieken. Op papier groeit ze zelfs. Er waren zo’n 1,8 miljoen Katholieken
geregistreerd in het gebied van het aartsbisdom Boston 50 jaar geleden; vandaag
is het officieel 1,9 miljoen.
Het probleem is uiteraard dat de meeste van die 1,9 miljoen
Katholieken hun geloof niet beleden. Het is dus geen verrassing dat hun zonen
geen priester worden. Er waren 50 jaar geleden zo’n 2500 priesters in het
aartsbisdom, vandaag zijn het er minder dan 300. Je leest het goed: 90% minder
priesters. Als je de priesters niet kan vervangen, dan kan je ook de parochies
niet open houden.
Laat ons duidelijk zijn. De cijfers zijn geen zaak van
bezorgdheid: het is pure horror. Paniek is nooit goed, maar zoiets als bijna
paniek is wel op zijn plaats hier. De dingen zijn verschrikkelijk,
verschrikkelijk verkeerd gegaan.
Onze Heer leerde ons om ‘uit te gaan over alle naties, en
leerlingen van hen te maken, hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en
de Heilige Geest.’ Maar dat doen we niet. We kunnen zelfs de mensen die gedoopt
werden in het geloof niet bijhouden. We zouden meer mensen moeten naar de Kerk brengen, en ons niet feliciteren
dat we de verliezen beperken.
Hoewel de situatie van Boston buitengewoon slecht is, is het
niet uniek. Overal rond ons is de droeve trend zichtbaar. Parochiesluitingen en
diocesane verkoopprogramma’s zijn gewoon geworden. Hoe zouden we moeten
reageren?
Er zijn twee mogelijke antwoorden:
A: ‘Dit is een ramp! Stop met alles. Laat alles vallen. ‘Business
as usual’ is onzinnig; dit is een pastorale spoedzaak. We hebben niet het
zoveelste ‘renewal’programma nodig, door weer dezelfde mensen die deze ramp
veroorzaakten. We moeten uitzoeken waar het verkeerd ging. Meer dan dat. We
weten dat het Evangelie de kracht heeft mensen naar Christus te brengen;
daaruit volgt dat we gefaald hebben om het evangelie te verkondigen. De fout
ligt bij ons. We zouden moeten beginnen met boete te doen voor ons falen.’
B: ‘Don’t worry. De tijden veranderen en we moeten met de
tijd veranderen. Religie is niet populair in de cultuur van vandaag, maar het geloof
zal vroeg of laat een comeback maken. We moeten maar doorgaan met trappelen,
vertrouwen hebben, en herinneren dat God beloofd heeft dat de Kerk zal blijven
bestaan.’
Je ziet zelf wat er verkeerd is met argument B, niet? Ja, de
Heer heeft beloofd dat de Kerk zal blijven bestaan tot het eind der tijden.
Maar Hij heeft niet gezegd dat de Kerk zal blijven bestaan in het Aartsbisdom
Boston (of in welk bisdom dan ook). Het geloof kan verdwijnen, het geloof is
verdwenen over grote gebieden – Noord-Afrika bijvoorbeeld.
Daarbij is het zowel arrogant als onlogisch om te denken dat
het geloof over 1 of 2 generatie een comback zal maken. De jongeren die vandaag
niet huwen in de Kerk zullen allicht ook hun kinderen niet voor het doopsel
brengen (als ze kinderen hebben). Die kinderen zullen later niet plots de drang
voelen om naar hun parochiekerk te gaan (als ze nog bestaat), vermits ze er
nooit waren. Het Katholieke geloof moet doorgegeven worden van generatie op
generatie. Als kinderen stoppen met hun kinderen te leren, dan gaan die
kinderen helemaal niets kunnen doorgeven aan de kleinkinderen. In twee
generaties kan een Katholieke maatschappij een missiegebied worden. Kijk naar
Boston. Kijk naar Quebec. Kijk naar Ierland.
Tot slot, zelfs als we veilig zouden kunnen aannemen dat het
geloof terugkomt over 10 of 20 of 50 jaar, dan nog zou dat ons niet ontslaan
van de plicht, wij de huidige generatie, om te evangeliseren. Nu op dit
ogenblik, zijn er mensen die zonder de genade van de sacramenten moeten leven,
omwille van onze fout en onze gemakzucht. Levens worden verloren; zielen gaan
verloren. En het is ons aan te rekenen.
Er zijn, spijtig genoeg, nog 2 andere antwoorden:
C. ‘Het maakt niet veel uit of mensen naar de kerk gaan op
zondag of niet. Zolang het maar lieve mensen zijn, God zal in zijn
barmhartigheid iedereen wel in de hemel toelaten.’
D. ‘Je moet niet naar statistieken kijken. Het geloof is nog
nooit zo sterk geweest. Onze parochie/bisdom is levendig! Jij ziet alleen het
negatieve.
Antwoord C is gewoon niet Katholiek. Antwoord D is –hoe zal
ik het zacht zeggen- niet rationeel.
Spijtig genoeg hoor ik B, C en D veel vaker dan A. Jij niet?
dinsdag 7 februari 2017
1 jaar sluiting van de Basiliek
Op 1 februari, daags voor het Feest van Maria Lichtmis, was het net 1 jaar geleden dat de Basiliek sloot, en het miraculeuze beeld werd 'opgehokt'.
Ik las recent van een parochie in Frankrijk waar ze de kerk ook voor een jaar wilden sluiten voor dakwerken. Het protest was zo groot, dat men besloot om de kerk dan maar in kleine stukjes te herstellen om de kerk open te kunnen laten.
Spijtig is ons geloof niet zo groot. En beleefden we al voor de 2de keer Maria Lichtmis zonder de Virga Jesse. Gewoon een foto uit nostalgie:
Ik las recent van een parochie in Frankrijk waar ze de kerk ook voor een jaar wilden sluiten voor dakwerken. Het protest was zo groot, dat men besloot om de kerk dan maar in kleine stukjes te herstellen om de kerk open te kunnen laten.
Spijtig is ons geloof niet zo groot. En beleefden we al voor de 2de keer Maria Lichtmis zonder de Virga Jesse. Gewoon een foto uit nostalgie:
zondag 30 oktober 2016
HH. Missen voor Allerheiligen - Allerzielen; 3 november aanbidding eerste donderdag.
Maandag 31 oktober:
7.30 u St Rochus, paters minderbroeders
8.30 u St Rochus, paters minderbroeders
17.00 u Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Dinsdag 1 november Allerheiligen
8 uur St Rochus, pater minderbroeders
9 uur St Rochus paters minderbroeders
9.30 u St Martinus
10 uur Kathedraal
10.30 u St Katharina
11 uur Kathedraal, voorgegaan door Mgr Hoogmartens
11 uur St Rochus, paters minderbroeders
11 uur H Hart
18 uur Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Woensdag 2 november Allerzielen
7.30 u St Rochus, paters minderbroeders
8.30 u St Rochus, paters minderbroeders
18.30 u Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Donderdag 3 november
Aanbidding van 15 tot 16 uur
7.30 u St Rochus, paters minderbroeders
8.30 u St Rochus, paters minderbroeders
17.00 u Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Dinsdag 1 november Allerheiligen
8 uur St Rochus, pater minderbroeders
9 uur St Rochus paters minderbroeders
9.30 u St Martinus
10 uur Kathedraal
10.30 u St Katharina
11 uur Kathedraal, voorgegaan door Mgr Hoogmartens
11 uur St Rochus, paters minderbroeders
11 uur H Hart
18 uur Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Woensdag 2 november Allerzielen
7.30 u St Rochus, paters minderbroeders
8.30 u St Rochus, paters minderbroeders
18.30 u Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Donderdag 3 november
Aanbidding van 15 tot 16 uur
 |
| Mgr. Hoogmartens geeft de zegen met het H Sacrament in de basiliek van Kortenbos. Op dezelfde dag hield hij een pleidooi voor het Heilig Sacrament in mariaprocessies. Op 6 november wordt er in de basiliek van Kortenbos een kaarsprocessie gehouden. |
Abonneren op:
Posts (Atom)