Mgr Egan: een moeilijke tijd.

Hier de tekst van Mgr Egan.
Op verzoek van de Engelse bisschoppenconferentie zijn de kerken gesloten (het kan dus nog erger dan bij ons). Vorige week liet hij nog een brief rondgaan die de publieke Missen afschafte, maar de priesters vroeg permanent in de kerken aanwezig te zijn voor steun, aanbidding en biecht.
Nu betreurt hij de beslissing van de bisschoppenconferentie, en spoort zijn priesters aan om 'creatieve oplossingen' te vinden om de biecht mogelijk te maken.

29th March 2020

Bishop Philip writes...
 

I want to offer a few reflections on our situation. I address these thoughts to all of you in our Diocese of Portsmouth, clergy, religious and laity, along with my prayers for you and for speedy resolution of this crisis.
 
I don’t need to say how difficult a time this is for our country, for the Church and our Diocese, for our parishes and schools, for clergy, religious and laity, indeed for everyone. However, I do believe that God is offering us many great graces. As Catholics, our response to the COVID-19 crisis and the severe disruption it is causing, must be prayer, turning to our loving God and Father. The Lord is offering us all the spiritual resources we need to fight and overcome this virus, to contribute to the common good and to care for the sick and those in need. We need therefore to be faithful to God’s Word, preaching the Good News, administering the Sacraments upon request and offering pastoral care to God’s people. Our clergy and our people will have to find new and creative ways of doing this. It is already heartening to hear of the inventive ways clergy and people are responding using many different electronic means to communicate virtually such as live-streaming Masses, liturgies, prayer and meetings or simply a ‘ministry of the telephone’ to the needy. 
 
A central concern to me is the need to pray for everyone who is sick, for the protection of the elderly and the vulnerable, for those in self-isolation, for all who are suffering anxiety and worry, for the NHS medical staff and all who care for the sick, and for the repose of those who have died. We should also pray for the well-being and financial security of all.
 
Whilst hand-gels etc. are certainly needed, I do believe that the essential approach we should be adopting to this crisis is one of complete and confident trust in our loving God, our Father and Creator. After all, He is on our side. I find myself constantly returning to St. Paul’s Letter to the Romans, that nothing can come between us and the love of Christ, even if we are troubled or worried, or being persecuted, or lacking food or clothes, or being threatened or even attacked. … These are the trials by which we triumph by the power of Him who loved us. Indeed, we can be certain that neither death nor life, no angel, no prince, nothing that exists, nothing still to come, not any power or height or depth, nor any created thing can ever come between us and the love of God made visible in Christ Jesus our Lord (Rom 8: 35-36, 38-39).
 
I continue to reflect upon the two Decrees I sent out to the Diocese over the last weeks. It was an agonising decision as a priest and as a Bishop to mandate the cessation of the public celebration of the Sacraments and to close our churches. Regarding the latter, there has been a bit of confusion. In his address last week, the Prime Minister spoke of the closure of places of worship. Yet another arm of government seemed to suggest that they might be kept open, not for gatherings for public worship but for visits. Over the last days, as I have been going out for my (government permitted, once a day) walk, I’ve noticed that supermarkets and a few shops are open and of course some people are going out to work. Some synagogues and mosques are open. It’s not a complete lock-down, although this might change at any moment and it’s possible that there will be more restrictions as the situation develops further. Many people are proposing a complete lock-down. I issued the Decree to close our churches very reluctantly in order not to be out of step with other dioceses. Yet it is a great sadness to me that people cannot have access to the church (with the usual safeguards of social distancing, regular cleansing etc.) to pray before the Blessed Sacrament.
 
Funerals are an area too that we may need to seek clarification about. My first Decree mandated that as churches were closed, funerals should take place at the graveside or in the crematorium only, and of course be limited to the immediate family. This was in line with what the Bishops’ Conference recommended. However, the Prime Minister in his address has suggested that funerals could go ahead in places of worship, with social-distancing etc. The Decree remains in place, yet I need to take advice as to whether it might be possible to permit a Requiem liturgy in church with the immediate family only present.  
 
I worry about the pastoral care of the dying and how to administer to them the Last Rites and the Apostolic Pardon. In relation to our major hospitals, our chief hospital chaplain, Fr. Joe McNerny, has been working with the NHS authorities across the Diocese to ensure that Catholic priests called in to hospitals and care homes will be given access and provided with the appropriate protective clothing in order to reach the dying. However, visiting those who are being cared for in places other than hospitals has to be on a case by case basis. We all know how crucial this ministry is. Please pray that no Catholic dies without the help of Mother Church.
 
The Decrees mean that in effect sacraments can only be administered for the moment in extremis. Yet, the sacraments are central to the Catholic ‘economy.’ I worry that the current restrictions might inadvertently imply that “receiving sacraments is not important – just pray at home or make a spiritual communion”! We need therefore to continue giving and receiving sound catechesis, to ensure wrong messages are not being sent. Again, if someone asks for a sacrament, say, Confession, I’m sure that most priests will find a creative way of responding, within the necessary safeguards.
 
A further point - and I am sorry to add it to this list – is finance. This is now a very serious concern for the Diocese and for our parishes, indeed, for all of us. COVID-19 will have a deep financial impact upon the Church. Our Chief Operating Officer, Heather Hauschild is currently working with our Trustees to plan a strategy to secure the situation going forward. Urgent action is needed. I can only ask everyone reading this to continue with their usual generosity towards the Church in our Diocese. There are of course many opportunities to donate online, including here in e-News.
 
All of us are probably finding we have a bit of time on our hands. We could do no better than take a lead from the religious communities of our Diocese, who have an horarium that orders their day around the liturgy: time for prayer, for study, for relaxation, for fun, for work. Given the isolation we can feel, please more than ever make the celebration of the Eucharist the centre of your day and your life. You can do this online through the live-streamed liturgies that a number of our parishes are now offering. You can also join me each morning in my chapel here in Bishop’s House (see article below). Thank God for our Catholic faith, which provides us with a calendar of feasts and fasts. I suggest that we all try to establish a routine that gives a rhythm to our day.
 
The pandemic is a wake-up call to our society. It calls us back to basics, to the things that really matter: life, death, health, security, family, happiness and love. Over these last decades many in our British society have been on an investment holiday with regards to their spiritual life. Might this pandemic be an invitation for many to rediscover their Lord and Creator? When we return to ‘normality’, I hope it will not be the same normality as before, but a renewed and refreshed normality, one less frantic and burdensome, a bit more relaxed, with real compassion for neighbour, and more space for faith and charity.
 
Let us pray for God’s mercy and a speedy resolution of this crisis. Meanwhile, please do accept my prayers and best wishes to you, your families and your friends.
 

Bishop of Portsmouth
29th March 2020, the Fifth Sunday of Lent.

Een Volk van Leven. Herderlijke brief van Mgr Philip Egan, bisschop van Portsmouth

Herderlijke brief van de bisschop
te lezen in alle kerken en kapellen van het bisdom Portsmouth op de 15de april, de derde zondag van Pasen.

VOLK VAN LEVEN


Mijn beste Volk van God, Volk van Leven,


Een Zalig Pasen! Vandaag heb ik voor u, als u de kerk buitengaat, een klein paasgeschenk voor u: een boekje met gebeden en reflecties, en ik hoop dat u het goed mag vinden en waarderen. Meer nog, met de genade van God, hoop ik dat het u mag inspireren, uw parochies en al de Framework and Evangelisation Teams, om te bidden, tot inzet, en strategische actie.

Hier wil ik opnieuw met u bekijken wat het betekent om een mens te zijn, geschapen door God, gevallen door de zonde, en verlost in Christus. Er is in de maatschappij vandaag een grote verwarring en conflict over wat het nu betekent om mens te zijn, over relaties, seksualiteit en liefde, maar ook, wat ernstiger is, over de werkelijke waarde en waardigheid van het menselijke leven zelf van bevruchting tot natuurlijke dood. Voor ons als Katholieken, is het Evangelie altijd een goede gids. Jezus Christus is God, Deum de Deo, maar zoals het Credo ook bevestigt, de nieuwe Adam, de Perfecte Mens vanuit de aarde. Hij is ons model. Het is spannend dat wij mensen, lichaam en ziel, leven op de intersectie tussen twee realiteiten van het leven, het materiële en het spirituele! Daarom moeten wij een volk van leven zijn, een volk van vreugde en van goede wil, mensen die de heiligheid van het leven promoten en al haar schone diversiteit.

Denk hier eens over. Het is nu meer dan 50 jaar geleden sinds de Abortion Act van 1967 bekrachtigd werd, een van de meest liberale wetten van de wereld. Sindsdien zijn 10 miljoen baby's in het Verenigd Koninkrijk geaborteerd, een op vijf zwangerschappen. Als een Volk van Leven, hebben onze inspanningen om het ongeboren leven te verdedigen, om zwangere vrouwen te helpen, of om deze Wet te wijzigen of te stoppen, wisselende resultaten gehad, en het ziet er nu naar uit dat de secularistische regering ons nu zelfs niet langer zal toelaten om te bidden voor de ziekenhuizen en klinieken. Daarom bespreek ik nu met enkele pro-life groepen en met ons Justice, Peace and Social Responsibility Team enkele andere vormen om te getuigen. We moeten een andere tactiek volgen. Om te starten wil ik, vanaf dit jaar, zorgen dat 23 oktober, de dag dat de Wet werd gestemd, vanaf nu een diocesane Dag van Gebed en Eerherstel voor het Leven wordt. Op die dag vieren we als Volk van Leven met tal van initiatieven, en vraag ik de priesters om de Mass for the Progress of Peoples te bidden, maar met de paarse kleur van de boete.

Dit jaar herdenken we ook de vijftigste verjaardag van de zalige Paus Paulus VI profetische encycliek Humanae Vitae. Die bevestigt de doctrine van de Kerk over de integriteit van de seksuele relatie, gereserveerd tot de echtgenoot en echtgenote binnen het huwelijk, als een daad van liefde die openstaat voor het leven, en dat die twee aspecten, openheid voor het leven en liefde, niet gescheiden of artificieel uit elkaar mogen worden gehaald. Anders, zo voorspelde de paus, zouden er catastrofale gevolgen zijn voor de personen, families en de gemeenschap. Nu jaren later kunnen we zien wat het echt betekent wat hij bedoelde, in de gebroken familierelaties, de reducering van sex tot een gewone activiteit, de trafiek van mensen voor prostitutie en pornografie, de sexualisering van de jongeren en de explosie van verslavend gedrag die leidt tot wanhoop, schaamte en schuld. Ik nodig iedereen uit om die leer opnieuw te overwegen en na te denken over de alternatieve 'spirituele ecologie' die het Evangelie voorstelt voor het familieleven, wanneer natuurlijke methodes van vruchtbaarheids- en familieplanning worden gebruikt. Ons diocesane Marriage and Family Life Team willen u graag helpen en van advies dienen.

Als een Volk van Leven, dat het leven viert als een geschenk van God, vol van zin, doel en waarde, kunnen we niet zomaar toekijken voor dit kwaad, het onrecht, het lijden en geweld in onze wereld, inclusief het wangebruik van de aarde en haar bronnen. We moeten handelen. Volgende maand is de verjaardag van de briljante encycliek van paus Franciscus, Laudate Si, waarin hij mensen vraag om een echte menselijke ecologie te leven, een meer evenwichtige, simpelere levensstijl, een leven dat de omgeving respecteert, helpt om armoede te bestrijden en gerechtigheid bevordert. Het zou goed zijn om Laudato Si opnieuw te lezen naast Humanae Vitae. Als Katholieken zouden we integrale 'groene' en natuurlijke manier van leven moeten kiezen. Om dat te kunnen, hebben we natuurlijk, gezien de erfzonde, de liefde van Christus nodig en de levensgevende kracht van de Heilige Geest.

Onze tijd maakt ongelooflijke vooruitgang in kennis en technologie, van wetenschap en geneeskunde tot de kunsten en humane wetenschappen. Maar de ondergang van geloof en religie, de ondergang van mensen die bidden, is snel de fundamenten van de ethiek in Engeland aan het ondermijnen. De verwatering van het Christelijke patrimonium kan ons in een vreeswekkende nieuwe Donkere Tijd (Dark Age) doen belanden. Het is geen wonder dat dood-wensen en de vraag voor hulp bij zelfdoding toenemen. Als Katholieken, als Volk van Leven, kunnen we die uitdagingen niet negeren. We moeten handelen. We moeten Jezus vragen om ons te helpen om in liefde de mensen om ons heen te helpen, om mensen te helpen een persoonlijke relatie met God op te bouwen. Dat is fundamenteel in de missie van onze scholen en parochies. Maar meer nog dan dit, moeten we de Katholieke Traditie de kans geven om op een positieven en constructieve manier te dialogeren met de cultuur en gemeenschap in een wederzijds verrijkend gesprek. Zo organiseert ons Dialogue with Cultural Sectors Team in november een interessant symposium met de titel 'Science - or - Religion?'. Het behandelt op een positieve manier enkele vragen die recente vooruitgang doet stellen: Wat betekent het mens te zijn? Hoe kunnen we gelukkig zijn? Wat zegt het Evangelie over het leven? Er komt hierover weldra meer informatie in Enews.

'Vrede zij u' zegt de Verrezen Heer tot zijn apostelen in het Evangelie van vandaag. Een christelijk leven leiden is veeleisend, maar een leven leiden zonder Christus is onverdraagbaar. Zoals we zongen met Pasen Exsultet, kwam Hij om ons leven te brengen, een vreugdevol leven, leven ten volle. Zelfs al lijkt de geschiedenis soms ambigu, dan nog zegt Zijn overwinning op de calvarie dat het goede zal overwinnen. Dus vraag ik u nu: Wees een Volk van Leven! Heb Jezus lief; blijf bij Hem en aanbidt Hem in de Eucharistie. Lees de Evangelies; bestudeer de sociale leer van de Kerk, en wees open voor de vragen die mensen stellen. Dat zal ons helpen om positieve, zelfbewuste, 'can-do' Katholieken te worden. Mogen Maria Onbevlekt Ontvangen, St Edmund van Abingon, en de zalige Pier Giogio Frassati ons inspireren en voor ons bidden. Dat zij mogen helpen ons Christelijke geloof en onze christelijke waarden te delen, en mensen dichter bij Jezus Christus mogen brengen doorheen zijn Kerk.

Dank u om te luisteren.

In corde Iesu

+Philip
Bisschop van Portsmouth

Mgr Philip Egan, bij de lezing op 23 juli 2017 in Hasselt, naar aanleiding van 700 jaar Sacrament van Mirakel. Toen sprak hij over de Eucharistie, Hoogtepunt van de Kerk en bron van Evangelisatie. De lezing is nog te beluisteren op radio maria nederland.

Mgr Philip Egan, naast Mgr Hoogmartens, in de Sacramentsprocessie aan de Basiliek van Hasselt, 23 juli 2017
 

Interreligieuze dialoog: Een Katholiek perspectief door Mgr Egan, bisschop van Portsmouth

Op 2 en 3 maart 2018 wordt in de Basiliek van Hasselt '24 uur voor de Heer' georganiseerd. 24 uur van aanbidding en momenten van biechtgelegenheid. Op 2 maart 2018 bidden we van 21 tot 22 uur voor de nieuwe evangelisatie in ons bisdom; van 22 tot 23 uur dat missie de prioriteit van de Kerk mag worden. Op 3 maart bidden we van 16 tot 17 uur dat iedereen die in onze stad woont, volgeling van Jezus mag worden. Om 17 uur afsluiting met de Zegen met het Allerheiligste Sacrament.

Interreligieuze dialoog: een Katholiek perspectief. Lezing door Mgr Philip Egan, bisschop van Portsmouth.

Lezing voor het Faith Forum Maidenhead. [de engelse oorspronkelijke versie van deze lezing is beschikbaar op de website van het bisdom Portsmouth]

Laat ons beginnen met een minuut stilte, en elk van ons op onze manier bidden voor elkaar en dankzeggen dat we hier vanavond zijn, ...

[...]

Mijn topic vanavond is Interreligieuze dialoog: een Katholiek Christelijk perspectief. Dus laat me eerst iets zeggen van hoe Katholieken andere religies zien; Dan, ga ik in op de situatie van religie hier in het Verenigd Koninkrijk; en tenslotte, enkele gedachten van hoe wij, als 'mensen van religie' beter kunnen samenwerken voor het algemeen goed.

1. Katholieken en interreligieuze samenwerking.

Eerst en vooral, ik spreek als een Christen. Ik geloof in een persoonlijke God, een al-machtige Schepper en liefdevolle Vader. Ik geloof in de Zoon van God, Jezus Christus, Heer en Redder, die mens werd, stierf en opstond uit de doden. Ik geloof ook in de Heilige Geest, Die de missie van Christus doorheen tijd en ruimte verder zet, en ieder uitnodigt om deel te worden van het Lichaam van Christus, de Kerk. Dus ik spreek als een Katholiek Christus, in volle gemeenschap met de paus van Rome. Ik zie de Kerk, ook al bestaat ze uit zondige mensen, als verankerd op een Goddelijk fundament. Ik 'sta onder' de Bijbel van de Kerk, de traditie van de Kerk en de Leer van de Kerk, en die leer beweegt me tot respect, dialoog en samenwerking met leden van andere religies, tot gemeenschappelijke verrijking en menselijke vooruitgang.

Het Katholicisme is enthousiast betrokken op de interreligieuze samenwerking. De meest gezaghebbende Kerkverklaring hierover is het document van het tweede Vaticaanse Concilie Nostra Aetate, de declaratie over de verhouding tussen de Kerk en de niet-Christelijke religies, zoals ook herhaald in de Catechismus en andere recente lering vanuit Rome. Katholieken hebben veel vragen over andere religies, over de rol die zij spelen in Gods' plan, en hoe die religies zich verhouden tot het Christendom, dat gelooft in de unieke openbaring van Jezus Christus. In de tijd van het tweede Vaticaanse concilie in 1960 was de Kerk erg bezorgd over het kwaad van het antisemitisme, en wilde de diepe spirituele banden tussen Christenen en Joden onderlijnen, en boeten voor de vervolging van de Joden in de geschiedenis door de Christenen. Dus zo begon het document Nostra Aetate, maar doorheen het concilie, groeide het tot een meer algemene verklaring over de grootste religieuze tradities, waaronder het Boeddhisme, het Hindoeïsme en de Islam. De openingszinnen duiden het doel aan: Hoe de Katholieke Kerk wil bouwen 'aan eenheid en barmhartigheid', reflecterend over 'wat we gemeen hebben, en wat broederschap wil bevorderen'.

Voor Katholieken betekende Vaticanum II een verandering in de houding naar de wereld in het algemeen van een defensieve houding naar een houding van dialoog. In de periode na de 16e eeuw, met de opkomst van de moderniteit, met moderne wetenschap en onderzoek dat vaak vijandig was aan het Christelijke geloof, nam de Kerk vaak een defensieve, strijdende houding. Maar, terwijl de 20ste eeuw zich ontplooide was er nood aan een andere, meer positieve aanpak nodig was als de Kerk zich wilde kwijten van haar Christelijke humaniserende taak. Het glas dat werd gezien als halfleeg, werd nu bekeken als halfvol. Dat is evident in Nostra Aetate, dat begint met een heel belangrijk punt, dat onder God, elk van ons, alle mensen, broeders en zusters zijn:
"Een is de gemeenschap van alle volkeren, een haar oorsprong, wan God maakte alle mensen om te leven op het aanschijn van de aarde. Een is ook haar eigenlijke doel, God. Gods voorzienigheid, Zijn blijken van goedheid en Zijn reddende paradigma strekken uit tot allen ..."
God zien als Vader en Schepper betekent heel de mensheid zien als familie van God.

Katholieken zien spiritualiteit en religie als een intrinsiek deel van het menselijk wezen. Een van de eerste Kerkvaders, St Augustinus, een Noord-afrikaanse bisschop uit de late 4de eeuw, zegt het goed: "U heeft ons voor Uzelf gemaakt, O Heer, en ons hart is rusteloos tot dat het rust vindt in U". Ieder mens verlangt ernaar gelukkig te zijn het menselijke hart is ertoe gemaakt om dit te vinden door te streven naar waarheid, goedheid, schoonheid en liefde. Zoals de Catechismus leert: 'het verlangen naar God is geschreven in ieder mensenhart, omdat we geschapen zijn door God en voor God, en God stopt nooit om ons naar Hem toe te trekken. Katholieken geloven ook dat niemand, om de woorden van John Donne te gebruiken, nooit een 'eiland op zich is, iedereen is een stuk van een continent, een deel van een geheel'. Naast deze transcendente, verticale dimensie van liefde, hebben we ook nood aan een 'horizontale' liefde om gelukkig te zijn. We moeten aan anderen toebehoren, liefhebben, en geliefd te zijn. Jezus zei Zelf: ' Ge moet God de Heer beminnen met heel je hart, met heel je ziel, met heel je verstand en met al uw kracht. En je moet je naaste liefhebben als jezelf' (cfr Marcus 12:30-31).

Nostra Aetate onderzoekt geen culturele, sociale of historische conflicten. Het beperkt zich tot theologie. Met diep respect, probeert het te zoeken naar wat we gemeen hebben, zodat we elkaar kunnen ontmoeten in vriendschap en dialoog. De meest uitgebreide sectie is gewijd aan de relatie tussen het Christendom en het Jodendom. Dit eindigt met een citaat van St Paulus, dat God niet terugkeert op de keuze die Hij maakt en dat we wachten op de laatste dag dat allen terug een zullen zijn, en God dienen 'schouder aan schouder'. De sectie over Hindoeïsme en  Boeddhisme en de gezamelijke verbanden in spiritualiteit met het Christendom is korter. Maar dan bestudeert Nostra Aetate uitgebreider de islam, met vermelding dat de moslims een God aanbidden, hun geloof linken aan Abraham, een Jezus als profeet eren, en Zijn Maagdelijke Moeder. Alle religies worden positief benaderd: de 'Katholieke Kerk verwerpt niets in hen dat waar en heilig is'. De Kerk ziet zichzelf als in gradaties van verschillende relaties met andere tradities, afhankelijk van de graad van overlapping op vlak van doctrine, leven en eredienst. Dat is waarom
"De Kerk haar kinderen aanmoedigt om met voorzichtigheid en medeleven discussie en samenwerking aan te gaan met leden van andere religies. Laat Christenen, terwijl ze getuigen van hun eigen geloof en manier van leven, erkennen, bewaren en bevorderen de spirituele en morele waarheden die men kan vinden bij niet-Christenen, hun sociale leven en cultuur".

Notra Aetate houdt een goede spanning tussen verkondiging en dialoog, en deze twee aanpakken kenmerken een waar Katholiek engagement in interreligieuze samenwerking. Nostra Aetate bevestigt enerzijds de Christelijke missionaire activiteit en de nood op het Evangelie te verkondigen, maar moedigt ook dialoog aan, omdat andere tradities, 'een straal van de Waarheid kunnen bevatten dat de mensen verlicht'. Ander Vaticaanse documenten verspreiden deze tweevoudige aanpak tot alle niet-Katholieke geestessystemen, morele codes en geloven, zoals de Africaanse traditionele geloven, new age spiritualiteiten, agnosticisme, atheïsme, nietgelovigen en inderdaad iedereen die oprecht hun eigen geweten trachten te volgen. Zonder op enige wijze de Waarheid van Christus te ontkennen, noch door het individuele morele recht van elkeen om te kiezen voor of tegen, geloven de Katholieken dat God wil dat elkeen gered wordt, en dat Hij een relatie heeft met iedere persoon op aarde, op een manier die Hij alleen uiteindelijk kent.

Laat ons nu terugkeren tot de Engelse context.

2. De Britse religieuze en culturele context

Het Engeland van vandaag is een hypermarket van religies. We wonen in een pluralistische seculaire democratie, en als onderdanen van hare majesteit de Koningin, hebben we een grote religieuze vrijheid. Maar als mensen met een geloof, krijgen we in deze 21ste eeuw steeds meer te maken met uitdagingen voor die vrijheid, op de eerste plaats de vrijheid van religie. Tijdens mijn leven, heeft de samenleving de duidelijke indruk gegeven dat religie geen plaats heeft in een moderne drukke levensstijl, en dat religie waar het opduikt, problemen kan veroorzaken, extremisme en geweld. Er gaat tegenwoordig nauwelijks een dag voorbij of de media rapporteren dat er een meningsverschil is tussen religie en de zogeheten seculaire cultuur. Recente voorbeelden zijn de Christelijke eigenaars van een bakkerij in Noord-Ierland, die hun beroep verloren tegen een beslissing van het hooggerechtshof dat de weigering om een gebak te maken met de slogan 'Support Gay Marriage' discrimatorisch was. Dan was er ook nog de wijkverpleegster in Somerset die, een oude patiënt zei dat ze voor hem wilde bidden, waardoor ze geschorst werd omdat ze geen professionele houding zou hebben met inzet voor gelijkheid en diversiteit. Heel wat lokale besturen vervangen regelmatig Kerstmis met 'the holiday season' en een jaar betitelde een gesubsidieerde stichting door de stad Oxford Kerstmis als het 'winter light festival'. En nog maar de laatste week, begon de politie van Schotland met nieuwe veiligheidsmaatregelingen die betekenen dat religieuze groepen enorm veel administratie en een grote rekening zullen krijgen als ze een processie willen houden.

En toch lijkt religie in Engeland absoluut niet ver weg. Sinds de gebeurtenissen van 9/11 is de wereldsituatie danig veranderd en is religie een prioriteit geworden. Hoewel hier in het Westen, het Christendom terrein verliest, is elders in de wereld religie, en ook het Christendom aan het groeien. Islam is haar missie aan het vernieuwen, zo ook Boeddhisme, zoals te zien in haar nieuwe retraitecentra in Schotland. Globalisatie heeft de wereld kleiner gemaakt. Dankzij gemakkelijk reizen, het internet, handel en communicatiemiddelen, is er een groter contact tussen de volkeren en hun religieuze standpunten. De meeste Westerse landen hebben ook een substantiële immigratie ondergaan, met een pluraliteit van religies voor ieders deurmat. Vandaag is ieder deel van Engeland ten diepste multicultureel en potentieel multireligieus.

De Engelse religieuze situatie is echter complex. In de laatste census, identificeerde 59% van de populatie zich als Christen. De meeste daarvan zijn Anglicaans met 27 miljoen. Katholieken zijn met 5 miljoen of zo'n 7%. Moslims zijn de volgende groep met 4,8% en dan in volgorde de Hindoes 1,5%, de sikhs en de Joden. Een op 4 zegt niet gelovig te zijn, alhoewel veel onderzoeken zeggen dat die groep veel groter is. Maar wat  het beeld moeilijker maakt is het secularisme, dat nu zo dominant is dat het religieus-zijn uitzonderlijk maakt.

Secularisme scheidt strikt Kerk en Staat, religie en politiek. Het gaat over een leven leiden dat volledig gericht is op deze wereld. Secularisme laat religie toe, maar marginaliseert het en verwijst het naar het private leven. In Engeland, is er nu een toenemend aantal hardcore secularisten, zoals de National Secular Society, die het Christendom afschrijft en constant probeert op religieuze uitingen te verwijderen van scholen, instellingen en het publieke leven: geen geloofsvrijheid maar vrij zijn van geloof. Zoals Alasdair Campbell, de voormalige adviseur van Tony Blair zei, 'wij doen niet aan God'.

Paradoxaal genoeg, is het secularisme uit de Christelijke levensvisie geboren. Het kan zelfs niet zonder dat kader. Het is een soort afgebroken versie van de Christelijke moraliteit, met waarden die losgetrokken zijn van de religie die ze voortbracht, een vorm van post-Christelijke ethiek dat haar vitaliteit nog ontleent aan het Christelijke patrimonium. Het heeft ook haar eigen zet van 'theologische termen' zoals gelijkheid, sociale cohesie, diversiteit, vrijheid, respect, tolerantie, non-discriminatie, multiculturalisme, etnische gemeenschappen, inclusiviteit et ga zo maar door. Al die waarden zijn tweede-klas waarden ontleend aan het Christendom, maar losgekoppeld van de Christelijke doctrine en praxis.

De groei van het secularisme in Engeland ging hand in hand met de instorting van het Christendom, dat versnelde na de culturele, sociale en sexuele revoluties van de 1960s met youth-culture, de muziek van de Beatles, de contraceptieve pil, de legalisatie van abortie en homosexualiteit, de vrouwen - liberation movement, gemakkelijke scheiding, en ga zo maar door. De 'Swinging Sixties' wentelden zich in de ineenstorting van de traditionele familie en bracht nieuwe genderrollen voor de vrouw. Toch zegt men wel dat hoewel de praxis is afgenomen, christelijke principes gebleven zijn. Ze komen nog naar de oppervlakte bij publieke gelegenheden, bij koninklijke huwelijken en begrafenissen.. Engeland is nog steeds op tal van vlakken een gemeenschap gebouwd op Christelijke ethiek. De Britten mogen dan 'ontkerkelijkt' zijn, ze willen er niet meer toe behoren, maar ze geloven nog steeds.

Voor mij is het meest zorgwekkende aspect van secularisme, wat paus Benedictus noemde, de 'dictatuur van het relativisme'. Relativisme is de visie dat de waarheid als relatief ziet: wat waar is voor u moet niet waar zijn voor mij. Uw waarheid is niet mijn waarheid. Als waarheid niet langer een diep fundament heeft in religie of de natuurwet, dan hangt alles af van wat ik denk of voel, en zonder een religieus anker of kompas, waarden of deugden, is alles bepaald door persoonlijke voorkeuren. De aspect van dictatuur komt erbij als de Staat besluit om de ene visie van een persoon of groep boven de andere te verheffen. We kunnen dit zien in al de recente debatten over abortie, homohuwelijk, hulp bij zelfmoord, en zo verder. Wat juist is, wordt zo wat wettelijk is toegelaten. Paus Benedictus waarschuwde voor een groeiend totalitarisme in de Europese seculiere gemeenschappen omdat het geloofsverlies de fundamenten van de ethiek ondergraaft. Het Engelse rechtssysteem werd door de eeuwen heeft geboetseerd door eeuwen van Christendom en de natuurwet. Vandaag wordt ze gemaakt door wetgevers en politici, opvoeders en zorgprofessionelen, drukkingsgroepen en media, handels- en commerciële belangen, voor wie de gezamenlijke traditionele waarden niet aantrekkelijk zijn. Individuen en groepen lobbyen voor wat hun voordelig lijkt, maar die schadelijke gevolgen kunnen hebben voor traditionele waarden. De wetgeving lijkt in toenemende maten stuurloos. Het laat de wil zien van de wetgever, van de campagnemakers, of van een focus-groep. Het wordt steeds meer dus een Staats-opgelegd relativisme.

Extreem secularisme, het verlies van een vast fundament in geloof en de dictatuur van het relativisme, betekent dat Engeland, en ook heel West-Europa, geen spirituele bron meer heeft om zich gemakkelijk naar te keren. Het is een lovenswaardig verlangen om plaats te maken voor religies van minderheden, maar het is zeker niet lovenswaardig voor het secularisme dat ze probeert om het geloof van de meerderheid uit te wissen. Het opleggen van seculair denken produceert religieus analfabetisme. Mensen hebben niet meer de basiskennis om hun eigen culturele erfenis te begrijpen, laat staan het culturele erfgoed van andere tradities geïnspireerd door religie. Afgesneden van hun eigen wortels, op de dool met een leegheid vanbinnen, worden jongeren aan verschrikkelijke bekoringen blootgesteld. Een keer ontworteld, is het dan gek dat jongeren radicaliseren, geweld zoeken als een uitlaatklep, of een middel van wraak op niet-gelovigen en ongelovigen?

3. Naar een grotere samenwerking van Geloven en Religies.

Ik wil eindigen met de stelling dat wij, de mensen van geloof, u en ik, elkaar nodig hebben. We moeten dichter samenwerken en meer zichtbaar. Er moet een rijkere dialoog zijn tussen ons, maar vooral, wij Christenen hebben jullie van de andere religies nodig om ons geloof te doen heropvlammen en ons land terug te brengen naar haar Christelijke wortels.

Secularisme is een veel te dunne basis. Het kan op lange termijn niet de vooruitgang bewaren die de Britten bereikt hebben, de plaats die er is voor de vrijheid van mening en uiting daarvan, vrijheid van politieke keuze, respect voor de wet, gelijkheid en de rechten en plichten van het individu. Haar marginalisatie van religie, haar amnesie van het verleden, haar relativisme dat schadelijke ideologieën bevordert en leidt tot het victimisatie van de zwakken, haar bewezen onkunde om stabiele huwelijken en familieleven teweeg te brengen, haar groeiende beperking van de religieuze vrijheid, en haar neiging tot een steeds grotere staatscontrole en inmenging, tonen allemaal aan dat we een nieuwe weg naar de toekomst moeten vinden als we een stabiele en sterke religieuze pluralistische en samenhangende samenleving willen opbouwen.

Als we een religieuze heropleving willen teweeg brengen dan moeten we dat elk binnen onze eigen traditie doen. Op zijn minst moeten we proberen onze politici en wetgevers helpen om hun religieuze onwetendheid te overwinnen, mensen het gemakkelijker maken om ons te leren kennen, zodat ze onze wijsheid, visie en onze waarden kunnen leren waarderen, en dus niet bedreigd voelen door een religie maar verwelkomd. Ik heb daar drie suggesties voor.

Op de eerste plaats, onszelf. Als mensen met geloof, moeten we betere vrienden worden. Interreligieuze dialoog en samenwerking is op de eerste plaats iets door ontmoeten van mensen en vriendschappen ontwikkelen. We moeten elkaar goed kennen. We moeten dingen delen. We moeten elkaar leren vertrouwen zodat we ten volle kunnen beseffen wat onze religies en religieuze praktijken betekenen, hoe onze gebedshuizen zijn, wat we denken over de actualiteiten, en hoe we op locaal vlak zouden kunnen werken om dingen beter te maken. Dit forum is er een goed voorbeeld van.

Ten tweede, het 'environmentalism'. Heel wat mensen in Engeland, met of zonder geloof, zijn steeds meer bezorgd over de schade die onze moderne levensvormen toebrengen aan onze omgeving waarin we leven, en ook de schade die deze levensstijlen brengen aan onze families en menselijke relaties. Als gelovigen, geloven we allen, elk op onze manier, dat de aarde heilig is. Het is een schepping van God, en dus verdient respect. Op die manier is environmentalism een goede gemeenschappelijke grond voor interreligieuze dialoog en een plek van bezorgdheid die ons in staat stelt om ons in te zetten met en samen te werken naast niet-religieuze mensen.

Ten derde, moeten we bidden. Iedereen hier is een mens van religie, geloof en spiritualiteit. Ieder op onze manier, geloven we in het Goddelijke, dat iedere mens er is om Hem te dienen en in Hem ons geluk te vinden. Het is onze taak om hiervan te getuigen, opdat zij die zeggen geen geloof te hebben, zij die niet zeker zijn, of die verloren zijn, hun weg terug naar huis moge vinden. Samen hebben we een cruciale taak in de gemeenschap, een dienst voor hen die religieus, spiritueel of moreel op den dool zijn, een bijdrage aan het welzijn van de toekomst van onze samenleving.

Conclusie:

Ik wil eindigen met u nogmaals te danken dat ik mocht spreken. Ik heb geprobeerd om te onderlijnen dat we als katholieken willen meewerken aan de interreligieuze samenwerking. Ik heb ook gesproken over de uitdaging van de secularisatie en hoe we samen kunnen werken om een toekomst te vinden. Laat me eindigen met de woorden van onze huidige paus, Franciscus. Hij zei dit, november laatstleden, in een ontmoeting met vertegenwoordigers van religies:

"Spijtig genoeg gaat er geen dag voorbij dat we niet horen van geweld, conflicten, ontvoering, terroristische aanslagen, moorden en afbraak. Het is verschrikkelijk dat soms dergelijk barbarisme wordt gerechtvaardigd in naam van religie, of de naam van God zelf. Laat er een duidelijke veroordeling zijn voor deze houding die de naam van God profaneert en de religieuze zoektocht van de mens misbruikt. Moge daarentegen de vredevolle ontmoeting van gelovigen bevorderd worden en een echte religieuze vrijheid ontstaan. Onze verantwoordelijkheid voor God, mensheid en toekomst is groot: het vraag voor een volledige inzet ... Het is een roeping die ons uitdaagt, een pad om samen te nemen, voor het goed van allen, en met hoop. Moge de religies de deuren van hoop zijn die helpen om de muren van hoogmoed en angst te slechten. Mogen ze als de baarmoeders zijn van leven, die de barmhartige liefde van God brengt naar een gewonden en behoeftige maatschappij".

Dank u voor uw luisteren!

Philip Egan, bisschop van Portsmouth

Mgr Egan, bij zijn bezoek aan Hasselt, ter gelegenheid van de 700ste verjaardag van het Eucharistisch Mirakel

Mgr Egan en Mgr Hoogmartens bij de Sacramentsprocessie voor 700 jaar mirakel op 23 juli 2017

Katholiek van het Jaar: Mgr Philip Egan.

Op 23 juli 2017 komt Mgr Philip Egan, bisschop van Portsmouth spreken in Hasselt naar aanleiding van de viering van 700 jaar Sacrament van Mirakel.
In afwachting daarvan heeft de Catholic Herald, Mgr Egan alvast uitgeroepen tot Catholic of the Year.

zie CatholicHerald.co.uk :


Katholiek van het Jaar: De vrolijke Herder.

Bisschop Philip Egan is op een dringende missie om zijn bisdom om te vormen tot een uitvalsbasis voor de Evangelisatie.

Op de website van het bisdom Portsmouth is er de video van Mgr Philip Egan die zijn pastorale brief van oktober 2016 over de toekomst van de katholieke scholen onder zijn hoede houdt. [vertaling]

De toevallige bezoeker van de site mag vergeven worden dat hij niet denkt aan de typische bisschop van Engeland of Wales gecast is. De 61 jarige Egan is niet meteen de flamboyantste in voorkomen of manieren: hij heeft wit haar, een wat ruw gezicht, zachte noordelijke klinkers en een Ierse achternaam die zovele aangename-maar-ineffectieve Britse Katholieke prelaten hebben sinds mensenheugenis.

Maar binnen enkele minuten is het duidelijk dat er iets volstrekt anders aan de hand is. De toon verandert van hartelijk naar positief vreugdevol als hij de revolutie van het Katholiek onderwijs in Portsmouth aankondigt - een van onze grootste en uitgestrekte bisdommen, van de Channel Islands tot Oxford.


In essentie gaat het onderwijs in het bisdom heel wat Katholieker worden. "Onze scholen zijn fantastisch!" daarmee begint de bisschop - vooraleer duidelijk te maken dat, na ze alle 73 bezocht te hebben, zowel de private als staats-gesubsidieerde, hij van plan is om ze nog heel wat fantastischer te maken in de nabije toekomst.

De visie op het Katholiek onderwijs van Mgr Egan is er een waarin alle onderwijs 'vooral dat van de wetenschappen en menswetenschappen', rond Christus is opgebouwd. 'Ik zou willen dat alle kinderen, vanaf Year 5 en hoger, regelmatige tijden van Eucharistische Aanbidding hebben, contemplatief gebed en lectio divina'.

Wanneer de vrolijke herder van Portsmouth zegt 'ik zou willen' dan bedoelt hij 'ik verwacht'. Hij is niet een van die bisschoppen die, na benoemd te worden door de Heilige Vader, zegt dat zijn prioriteit is om te 'luisteren' naar zijn volk - en dan de rest van zijn tijd doorbrengt om de slogans van diocesane activisten mee te echoën.

Sinds zijn installatie in september 2012 heeft Philip Egan gewerkt om Portsmouth om te vormen tot een uitvalsbasis voor de nieuwe evangelisatie zoals gevraagd door St Johannes Paulus II. Zijn plan om het Katholiek onderwijs om te vormen is een verrassend bewijs van deze bisschop zijn bedoeling om zijn spiritueel manifest uit te voeren.

Dat is de reden waarom de editoriale staf van de Catholic Herald deze bisschop hebben uitgeroepen tot Catholic of the Year.

Onze keuze zal misschien enkele wenkbrauwen doen fronsen. De bisschop van Portsmouth doet enkele mensen zich ongemakkelijk voelen. In sommige gevallen zijn hun gevoelens begrijpelijk: de bisschop heeft de status quo in zijn bisdom in vraag gesteld en doet dus katholieken die de dingen willen laten zoals onder zijn voorganger - de begaafde maar vooral easy-going liberale bisschop Crispian Hollis - zich ongemakkelijk voelen. 

Andere critici van bisschop Egan begrijpen hem gewoon niet. Ze denken dat hij er een is die blijft hangen in de traditionalistische liturgie en behoort tot de conservatieve fractie van de Kerk. Die veronderstellingen zijn verkeerd en het is tijd om dat recht te zetten. Op sommige vlakken doet Mgr Egan de bezorgdheden van Benedictus XVI weerklinken; op andere die van paus Franciscus. Maar er is geen enkel vlak waarop hij afwijkt van de leer van het Magisterium.

Allicht is dat ook zo voor zijn broeders bisschoppen in Engeland en Wales. Wat is er dan zo speciaal aan de achtste bisschop van Portsmouth?

Zijn pastorale zorg voor priesters is een goed startpunt. Hij zendt elk van hen een kaart op de verjaardag van hun wijding; Hij zal regelmatig zijn agenda leegmaken en onmiddellijk naar een ziekenhuis trekken om zieke priester te bezoeken. Hij vindt het leuk om met priesters en seminaristen naar de film  te gaan.

De leken Katholieken van Portsmouth krijgen ondertussen nieuwe en voldoeningbrengende opdrachten. Onder bisschop Egan verschuiven taken van de bisschoppelijke bezoldigde 'professionals' in de diocesane curia naar parochievrijwilligers.

Gelovigen worden aangemoedigd om hun eigen gebieden van expertise op te bouwen - zoals huwelijksconsulenten en 'ministers of the poor' bijvoorbeeld; De bisschop gelooft erg in de kracht van het bemiddelende gebed: je kan een vraag voor zulke gebeden indienen op de diocesane website - een typische Egan-vernieuwing.

Hij was de eerste Engelse Katholieke bisschop om op Twitter bezig te zijn. De dagelijkse tweets van @BishopEgan barsten van vreugde en enthousiasme voor zijn geloof, zijn vrienden en zijn bisdom.

Ze worden rijkelijk bedeeld met uitroepingstekens: 'Ik hoop dat jullie me met me mee zullen zijn in Abingdom voor de eing van het Heilig jaar. Ik ga het bisdom opnieuw toewijden aan St Edmund. Oremus!' '@radioimmaculata werd vandaag geboren in Gosport. Bidt met mij voor dit belangrijke nieuwe initiatief. Ave Maria!'

En dan was er de perfect beoordeelde reactie op het meest verrassende nieuws van het jaar: 'Wat een buitengewoon resultaat in de verkiezing van de VS. Laat ons de Heilige Geest vragen om de president-elect Trump bij te staan in de volgende maanden.'

Zoals de Amerikaanse Katholieken maar al te goed weten zijn de orthodoxe bisschoppen vaak de meest innovatieve: denk maar aan bisschop Robert Barron van Los Angeles, die met zijn Word on Fire nieuwe wegen heeft gevonden om de heilige traditie te introduceren bij een massapubliek.

Bisschop Egan is wat minder high-profile dan bisschop Barron - maar net als hem begrijpt hij het evangelische potentieel van de digitale technologie. Ook zijn beide bisschoppen echte theologen, iets dat wat minder gewoon is voor Britse bisschoppen dan voor Amerikaanse. Bisschop Egan heeft een PhD in theologie van de Universiteit van Birmingham en was een postdoctorale fellow aan het Boston College in Massachusetts vooraleer vicaris-generaal te worden van het bisdom Shrewsbury.

De theologische expertise van de bisschop doet het vertrouwen begrijpen van zijn uitspraken. In het midden van zijn pastorale brief over het onderwijs zegt hij, bijvoorbeeld: 'Ik wil nu wat autoritatieve vorming geven over het Katholieke onderwijs en hoe we het zouden moeten verstaan.'

Dat is niet zoals de meeste bisschoppen van Engeland of Wales zich uitdrukken: zij willen debateren en dingen suggereren. Bisschop Egan gebruikt het woord 'aanbieden', maar denkt niet dat gelovige Katholieken de leer mogen verwerpen die haar autoriteit krijgt vanuit Jezus Christus.

Dat maakte hij zeer duidelijk in 2014 toen hij zei dat Katholieken die stemmen voor same-sex 'huwelijk' niet ter communie mogen gaan. Conor Burns, een Katholieke homosexuele Tory MP die onverwacht voor de wetgeving stemde, beschreef het commentaar van bisschop Egan als een 'tragedie' en zei dat hij voelde dat hij niet langer de communie kon ontvangen in zijn thuis-bisdom Portsmouth. Mr Burns zei daarentegen dat hij zich richtte op de leiding van Paus Franciscus - allicht zonder te weten dat de Heilige Vader zich nog veel heftiger tegen het homo-'huwelijk' had uitgesproken dan de bisschop.

De waarheid is dat de lijnen van verdeeldheid in de Kerk vaak moeilijk te localiseren zijn, en dat bisschop Egan zich niet in een hoekje laat drukken. Hij is de kampioen van de encycliek van Paus Franciscus 'Laudate Si' en bracht zijn bisdom tot een 'environmental alert' om de Katholieken te overtuigen van de waarschuwingen van de Paus. Dat is niet echt de reactie van een reactionair - maar het is typisch voor de aandrang waarmee deze bisschop zijn missie aanvangt.

Portsmouth is een fast-moving bisdom geworden, voorgegaan door een man die zijn volle autoriteit durft te gebruiken om de neergang van zijn bisdom op lange termijn om te buigen. Hij heeft de Oratorianen gevraagd om een parochie in Bournemouth over te nemen - niet omdat hij zo speciaal aan hun type van charisma is gehecht (helemaal niet) maar omdat hun orthodox evangelisme vruchten voortbrengt; De boodschap van Philip Egan, heel toepasselijk voor een havenstad als Portsmouth is 'All hands on deck'. Kortom, we hebben meer bisschoppen van zijn soort nodig!

 

 

 

 

U kan deze vrolijke maar effectief-evangeliserende bisschop ontmoeten op het symposium Sacra700 op 23 juli 2017 vanaf 14,30 uur in de Universiteit Hasselt - campus Oude Gevangenis op de martelarenlaan in Hasselt. Iedereen is welkom. Vertaling naar het Nederlands is voorzien.



Dialoogschool = Dialoog met God: Pastorale brief van Mgr Egan van Portsmouth over de Katholieke Scholen

Onderstaand is een werkvertaling van de pastorale brief van Mgr Philip Egan van Portsmouth in het Verenigd Koninkrijk.
Mgr Philip Egan zal een van de sprekers zijn op het Symposium Sacra 700 voor de herdenking van de 700ste verjaardag van het Eucharistisch mirakel van Viversel, op 23 juli 2017 in Hasselt.

Pastorale Brief van de bisschop
om voor te lezen in alle kerken en kapellen van het bisdom van Portsmouth op 2 oktober 2016, de 27ste zondag van het jaar.

DE TOEKOMST VAN ONZE KATHOLIEKE SCHOLEN

Beste families en vrienden,

De voorbije 18 maanden heb ik iedere katholieke school van het bisdom bezocht. We hebben 76 scholen, waaronder 23 onafhankelijke, 3 oecumenische scholen en 7 secundaire scholen. Elke school heeft haar eigen persoonlijkheid en hoewel er altijd plaats is voor verbetering wil ik u zeggen: onze scholen zijn fantastisch! Ik was diep onder de indruk van de inspirerende directeurs en leraren die we hebben, de warmte en de vreugde van onze kinderen, de hulp en het engagement van de ouders, het harde werk dat wordt gedaan door de bestuurders en de loyale toewijding van al het ondersteunend personeel. Dus laat ons God danken voor onze scholen en bidden voor allen die ervoor verantwoordelijk zijn.

Scholen en parochies zijn de twee belangrijkste kernen in de missie van de Kerk. Op dit ogenblik is het Katholiek onderwijs in ons bisdom een grote verandering aan het doormaken. We zijn begonnen met de complexe, uitdagende taak om onze staatsgesubsidieerde scholen om te vormen en te groeperen in 4 Multi-academy stichtingen. Ze zullen onder de bescherming staan van 4 eigentijdse missionaire heiligen: St Edith Stein, St Moeder Teresa van Calcutta, de Zalige John Henry Newman en de zalige Piergiorgio Frassati. De nieuwe onderwijs-ondersteunende kantoren bij de Kathedraal zullen ingewijd worden op de 1ste november. Dit academy process geeft ons de unieke gelegenheid om het Katholiek onderwijs te herscheppen ten bate van de ouders en de leerlingen. We hopen ook de diensten te reorganiseren, de sollicitaties te verbeteren en de constante vorming van leraars en leiders, en de godsdienstles te verbeteren. Laat ons Gods zegen vragen over al de mensen die erbij betrokken zijn en hun geduldige inspanningen.

Onze scholen dienen drie verschillende groepen: praktiserende Katholieken (met de bedoeling dat ze nog meer betrokken leerlingen worden), nog-niet-praktiserende Katholieken (dat ze een diepere liefde voor Jezus mogen ontwikkelen in het Eucharistisch leven van de Kerk) en die kinderen van de wijdere gemeenschap die Katholiek onderwijs zoeken (dat hun het Evangelie van de verlossing mag verkondigd worden). In het licht van de nieuwe evangelisatie, heb ik de staf van al onze scholen gevraagd om missionaire strategieën te ontwikkelen voor elke groep, om hen dichter bij Christus te brengen.

Ik wil nu wat autoritatieve leer willen geven over de Katholieke opvoeding en hoe we die moeten verstaan, niet enkel in het licht van de moderne noden, maar van de 2000 jaar oude traditie van de Kerk om scholen en universiteiten te hebben.

Op de eerste plaats zijn de eerste opvoeders van de kinderen de ouders; scholen bestaan enkel om hen te helpen. Het is mijn diepe hoop dat van nu af aan we onzen scholen zullen zijn als 'Catholic Formation Communities' die niet enkel de kinderen dienen, maar ook de ouders, de beheerders, de leraars en de staf. Katholieke scholen bieden een uniek onderwijs en dat doen ze in een nauwe verbondenheid met hun parochies. Het leven en de energie van een Katholieke school zijn gefocust op de waarheid, goedheid en schoonheid van God zoals geopenbaard in Jezus Christus, gekruisigd en verrezen. Met andere woorden, Katholieke scholen bestaan om Jezus Christus beter te laten kennen en lief te hebben, en om leerlingen van Christus te vormen in het Lichaam van de Kerk. Want wij geloven dat Hij de enige Weg is naar een authentieke humane ontplooiing, zowel hier op aarde als voor eeuwig in de hemel.

In een Katholieke school - of ze nu onafhankelijk is, op vrijwillige basis, vrij of academisch - zou alles gedaan moeten worden om een authentieke Christelijke ethos te scheppen. Het gehele curriculum zou gecentreerd moeten worden op Christus zodat alles wat aangeleerd wordt en onderwezen, en in alle onderwerpen, vooral in de wetenschappen en alfawetenschappen, verwezen en eengemaakt worden met Hem. De school zou een volledig participatieve gemeenschap moeten worden, die gebaseerd is op de zelfgevende liefde tussen de personen van de Heilige Drievuldigheid. Iedereen zou behandeld moeten worden met waardigheid, respect, rechtvaardigheid en liefde. De school zou een centrum van gebed moeten worden, idealiter met een kapel en een kapelaan, zodat iedereen gemakkelijke een persoonlijke relatie kan vormen met God, gericht op de liefde van Jezus in de Schrift en de Heilige Eucharistie. Met de drukte van schooldagen, is het gemakkelijk te vergeten dat het gebed cruciaal is voor de Catholic Fomation Communities. Maar er zijn kleine manieren waardoor we ervoor kunnen zorgen dat het niet vergeten wordt. Staf en beheerders-vergaderingen zouden altijd moeten beginnen met gebed en vorming. En om hen te helpen om een persoonlijke relatie met Jezus te vormen zou ik willen dat alle jongeren vanaf Jaar 5 en hoger op regelmatige tijden Eucharistische Aanbidding zouden hebben, contemplatief gebed en lectio divina.

Als Catholic Formation Communities kunnen de scholen al hun leden helpen om hun door God-gegeven roeping en hun charisma ontdekken, om hen te helpen groeien in deugd en in heiligheid. Ze zouden personen moeten vormen die gemodelleerd zijn op Jezus Christus met een bezorgdheid voor sociale gerechtigheid en 'integrale ecologie', dienaars van de armen, de noodlijdenden en de gemarginaliseerden. Ze zouden onze kinderen moeten in staat stellen om intentionele leerlingen van Christus te worden zodat ze als goede burgers, met vertrouwen de eigentijdse cultuur kunnen evangeliseren, en het Koninkrijk van God opbouwen.

Ik weet heel goed dat op sommige plaatsen in ons bisdom er een tekort is aan Katholieke scholen en schoolplaatsen. De intentie van de regering om de 50% kaap te schrappen zal een grote hulp voor ons zijn. Maar terwijl we een oplossing zoeken op de lange termijn, wil ik u ondertussen vragen om 'outside the box' te denken, en dus creatieve manieren te vinden om uit te reiken naar alle Katholieke kinderen in niet-Katholieke scholen. We kunnen hen niet verwaarlozen: ze hebben Christus nodig! We kunnen niet onze armen vouwen en wachten op een katholieke school! Dus wat kunnen we doen om hen nu te helpen? Hoe kunnen we hen ondersteunen, vormen, catechese geven?

Ik weet anderzijds ook heel goed dat we een tekort hebben aan Katholieke directeurs en Katholieke leraars en dat we voor hen een permanente katholieke vorming moeten opzetten. Opnieuw, we kunnen niet simpelweg de schouders ophalen! Wat gaan we eraan doen? We moeten innovatief zijn, nieuwe wegen vinden om goede mensen aan te trekken, de jongeren aanmoedigen om leraars te worden, en de vele Katholieke leraars aantrekken die nu niet in de katholieke sector werken. En bovenal moeten we bidden voor leraars. St Paulus zag lesgeven als een Goddelijke roeping, iets dat we zien in de inspirerende leraars van vandaag. Dus vandaag na de Mis, of de volgende keer als je het Heilig Sacrament bezoekt, denk er dan aan om te bidden voor meer roepingen.

Nog een laatste punt. Heb jij een school in je parochie of in je pastorale regio? Als dat zo is, ondersteun ze dan! Net zoals onze priesters steeds klaar zouden moeten staan om te fungeren als kapelaans en in hun besturen te zitten, zo moeten ook katholieke leken klaar staan om te fungeren in het beheer of te helpen. Basisscholen moeten hun banden met de parochies aanhalen; secundaire scholen kunnen hun banden aanhalen met de wijdere parochieregio's en bijvoorbeeld student-ambassadeurs benoemen.

Laat ons eindigen met de Psalm van vandaag "O dat gij vandaag moogt luisteren naar Zijn stem: verhard toch niet uw harten". Meer nog, laat ons in gebed verenigen dat de apostelen zeiden tot de Heer in het Evangelie: 'Vergroot ons geloof'. We doen dat gebed speciaal voor onze scholen, en we plaatsen door de handen van Maria onbevlekt ontvangen al onze directeurs en secretarissen, al onze leraren en staf, al onze ouders en bestuurders, en natuurlijk al onze kinderen, in Corde Iesu.

Dank om te luisteren!

+ Philip
Bisschop van Portsmouth.