Hoe aanbidding de Kerk kan redden

vertaling van een artikel van de Catholic Herald over de aanbidding en Nightfever London in de St Patricks kerk in Soho, Londen.

De oproep om de Heer te aanbidden is een antidotum tegen het lawaai van de wereld en het machtigste wapen van de Kerk.

Er is de laatste tijden een duidelijke toename van het aantal mensen die naar de Eucharistische aanbidding gaan in parochies en gemeenschappen, en met name onder jongeren. Aanbidding staat als een antigif tegen het lawaai en de drukte van de wereld.

Als we luisteren naar het verhaal van Elia op de horeb, dan kwam de Heer niet in het onweer, of het vuur of de aardbeving, maar in de 'zachte bries' (1 Kon 19: 9a, 11-16). Na het ontmoeten van deze 'zachte bries' bedekte Elia zijn gelaat met zijn jas en stond aan de ingang van de grot. 'De zachte bries' kan de Heer zijn die ons roept tot het Heilig Sacrament, en de jas een roep tot nederigheid en te knielen in Aanbidding.

London wordt ieder jaar precies drukker en hectischer, niet anders dan op de West End. Het leven van St Patricks, Soho, waar ik parochiepriester ben, is de laatste 10 jaar verstoord door het ondertunnelen en het graven voor Crossrail. Zo ligt het nieuwe stationplatform van Tottenham Court Road precies onder het schip van de kerk. Er zal heel wat structurele schade zijn die hersteld moet worden.

In december, als de Crossrail opent, zullen er ongeveer 80 000 extra mensen per dag rond de straten van de kerk lopen. Binnenkort zal voor het eerst in 230 jaar onze kerk los staan met langs haar alleen de grote transportingang. Door de Catholic Relief Act van 1791 en de Catholic Emancipation van 1829, werden Katholieke kerken in Londen en dus dicht bij het Esthablishment alleen verborgen en wat obscuur gebouwd. Nu echter zal St Patrick heel open staan en zichtbaar, dankzij Crossrail.

De laatste jaren hebben het vuur, de wind en de aardbevingen ons belaagd, maar toch blijft de zachte bries blazen. Weinigen in Londen kennen Soho niet, dat blijft schudden aan het conventionele gedrag. inderdaad zou men kunnen zeggen dat het een uitstalraam is van de hedendaagse cultuur. Hoe je het ook draait of keert, zijn deze shakers en trendsetter van de cultuur antipathiek tegenover deze 'zachte bries', die onze Christelijke cultuur is en de roep van de Heer in het Heilig Sacrament. Terwijl zo veel ons lijkt te overmannen en verslaan, en onze middelen erg beperkt zijn, is ons belangrijkste wapen de Werkelijke Aanwezigheid van de Heer, zoals opgedragen in de Heilige Mis en verlengd in de aanbidding.

De armoede, verstoten van economische vooruitgang, en dakloosheid in onze straten, de morele verwarring bij velen en een diepe spirituele verarming blijven onbeantwoord. De roep om de Heer te vieren en aanbidden is voor velen onder ons het enige en perfecte antigif voor deze malaise.

Tijdens de Paasweek ontvingen we de relieken van St Maria Magdalena uit Vézelay in Frankrijk in voorbereiding van de Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid. St Maria Magdalena en het octaaf van Pasen bevatten zo sterk wat een parochie als Soho kan betekenen om de cultuur van het leven te verkondigen als een bolwerk tegen de machten van het pluralisme dat ons wil terugdringen tot een curiositeitsshop.

Maria Magdalena is de mooie en eerste getuigenis van de Verrijzenis die een leven van bekering, boete en heling meemaakt, en zij herkende in het diepst van haar wezen wat het betekend om gekend en geliefd te zijn door God. Haar schoonheid komt door hersteld te zijn in haar volle menselijkheid en in staat te worden om te weerstaan aan de verleidingen van  'wind, vuur en aardbeving' zoals Elia aan de Horeb. Zij weet wat het betekent om te evangeliseren, om de straten op te gaan om ieder uit te nodigen die Christus niet kent en Hem te ontmoeten en te aanbidden.

Met een handvol parochianen en een steeds drukker stadscentrum, hoe zou een Kerk als St Patrick de dialoog met onze tijd kunnen aangaan? Het bezoek van de relieken van St Maria Magdalene diende als een uitnodiging om tot die liefdevolle en barmhartige Eucharistische aanwezigheid te komen.

Altijddurende aanbidding zal starten vanaf de opening van de Crossrail in december. Straatevangelisatie, zoals ondernomen tijdens onze Nightfever evenementen, geeft mooie gelegenheden om tegen allen te zeggen 'come and see'.

 Het schrijn van Montmartre, dat gewijd werd aan de altijddurende aanbidding, werd in Parijs ingesteld in 1873 als herstel voor de zonden van Frankrijk tegen het Heilig Hart. De Benedictine Adorers of the Sacred Heart of Jesus of Montmartre (Tyburn nuns) zitten aan de ene kant van Oxford Street, en St Patricks aan de andere kant, respectivelijk op de plaats waar vele martelaren werden opgehangen, verdronken en gevierendeeld, en een site waar verschillenden werden doorgetrokken op hun weg naar executie en waar ze nadien werden begraven. op dit ogenblik is er Altijddurende aanbidding aan het West End. Laat ons bidden dat dat ook kan aan de andere kant, dan wordt Oxford Street ten volle omarmd door de liefde voor de Eucharistische Heer.

Door de aanbidding en gebed, laat ons hopen dat velen Christus leren kennen en liefhebben, en weten dat de glorie van God is dat de mens tenvolle levend wordt. Venite Adoremus.

Nightfever London is te vinden op Facebook.

1 maart: eerste donderdag: Aanbidding in de Kathedraal

Hoewel vrijdag de 24 uur aanbidding '24 uur voor de Heer' beginnen, gaat ook het maandelijkse aanbiddingsuur op de donderdag gewoon door in de Kathedraal.

40 uurs aanbidding: een te herontdekken traditie

Van 2 tot 3 maart 2018 wordt in de Virga Jesse Basiliek van Hasselt '24 uur voor de Heer' georganiseerd, van vrijdag na de H Mis van 17,30 uur tot zaterdag om 17 uur. Biechtgelegenheid vrijdag van 20 tot 21 uur en zaterdag van 8 tot 9 uur. Iedereen is welkom.

---

Historiek van 40 uurs aanbidding (zie schola-sainte-cecile.com)

Onder de term 40-Uren verstaat met een langdurende aanbidding waarbij men God smeekt voor het Heilig Sacrament dat plechtig wordt uitgesteld gedurende 40 uur. Dit smeekgebed gebeurd meestal en in traditie in de uren voor het begin van de vasten, van de zondag tot dinsdag voor Aswoensdag, maar kan ook op andere momenten van het jaar gehouden worden.

Geschiedenis

Tijdens de Goede Week, waken de gelovigen in de kerken bij de afbeelding van het graf van Christus, van bij zijn dood - op het negende uur van Goede Vrijdag - tot aan Zijn Verrijzenis, die de liturgie vierde door de paasprocessie in de vroege uren van Pasen, dus 40 uren. Op veel plaatsen verborg de pastoor het Lichaam van Christus door een Hostie in het graf te leggen vanwaaruit die plechtig werd gehaald en in processie naar het altaar werd gebracht op de ochtend van Pasen. Dat cijfer symboliseert de 40 uur die Christus doorbracht in de dood, en wijst op een lange traditie, die reeds wordt gerapporteerd door St Augustinus (De Trinitate IV, 6: Ab hora ergo mortis usaue ad diluculum resurrectionis horae sunt quadraginta, ut etiam ipsa hora nona connumeretur. Cui numero congruit etiam vita ejus super terram post resurrectionem in quadraginte diebus. Laat ons niet vergeten dat in de oudheid de uren anders werden geteld dan vandaag met uren die steeds 60 minuten duren).

Die verering van Christus in de tombe - die op veel plaatsen in middeleeuws Europa, een echte garde was voor het Eucharistisch Lichaam in het graf in afwachting van de Verrijzenis - werd terug opgenomen in de XVIde eeuw buiten de Goede Week, in antwoord op de ontkenning van tal van protestanten van de Werkelijke Aanwezigheid van Christus in de Heilige Hostie tijdens de Eucharistie.

De 40 uren - als uitzonderlijk smeekgebed -  zagen het licht in Milaan in 1527, in een context van oorlogen en geweld (de val van Rome en de franse invasie van Milaan). Ze werden door Jean-Antoine Belloti ingesteld in het begin van ieder trimester, en dat tot 1529. In 1537 neemt de kapucijn Giusseppe da Ferno de traditie weer op en maakt een keten van plechtige gebeden en een Eucharistische processie: als een parochie de 40 uren had volbracht, dan nam de volgende het weer op, zodat het Heilig Sacrament steeds werd aanbeden (dat gebruik is het begin van de eeuwigdurende aanbidding). St Antoine-Marie Zaccaria, stichter van de reguliere kanunniken van St Paulus (de Barnabieten) maakt er veel reclame voor.

De kapucijnen en barnabieten droegen ertoe bij dat dit gebruik zich snel verspreidde buiten Milaan. Giuseppe da Ferno maakte het bekend in zijn missies van de jaren 1537-1539 in Padua, Sienna, Arezzo en zijn broeder Francois de Soriano bracht ze in Umbrië. In 1550, introduceerde de H Philippus Neri het in Rome en houdt ze aan het begin van iedere maand in de verschillende kerken van broederschappen die hij beheerde, waaronder die van de Sancta Trinitate de pelegrini. In Messina, tijdens de belegering door de Turken van 1552, organiseren de Jezuïten het om te vragen voor de bevrijding van de stad. Vanaf 1556, houden de Jezuïeten het typisch net voor Aswoensdag, in herstel voor de zonden die gebeuren tijdens het karnavalsfeest.

In 1575 schrijft de H Carolus Borromeus, een pastorale letten van buitengewone eloquentie, over de heiligheid van de vastentijd, en betreurd dat de christenen zo weinig gebruik maken van deze belangrijke dagen, terwijl ze zich moeten toeleggen op de barmhartigheid en het gebed. En daarom organiseert hij de 40 uren in Milaan, het grootste bisdom van Europa: men stelt het Heilig Sacrament uit op de 40 uur voor Aswoensdag, in de kathedraal van Milaan en in 30 andere kerken van de stad. s'morgens en s'avonds is er een Eucharistische processie, en de priesters verdelen de uren onder hun parochianen, zodat er steeds voldoende aanbidders zijn voor het Allerheiligste Sacrament.

Op 25 november 1592 organiseert paus Clemens VIII, door de constitutie Graves et Diuturnae, de 40 uren in de stad Rome op de manier van Giuseppe da Ferno: aan een stuk, men gebeden die beginnen in de ene kerk van Rome als ze eindigen in een andere kerk van Rome. De paus vraagt dat het gebed voor de 40 uren gebeurt voor 3 intenties: 1. voro het heil van Frankrijk, dat op dat ogenblik een successiestrijd heeft rond Hendrik III. 2. voor de overwinning van de Christenen op de Turken. 3. Voor de eenheid van de Kerk. De paus begon dit gebed op 30 november 1592 in de Sixtijnse kapel.

Paus Clemens XI publiceerde op 21 januari 1705 diverse directieven over het volhouden van die traditie in de kerken van Rome.

Maar het is vooral Clemens XII die ze opnieuw publiceerde op 1 september 1731, onder de vorm van een instructie in het italiaans, de Clementijnse instructie, die het liturgisch kader van de 40 uur aanbidding in de Romeinse kerken regelde. Deze Clementijnse instructie was bedoeld voor de kerken in de Eeuwige Stad, maar de algemene regels erin hadden overal effect, en ook haar rubrieken en de beslissingen van het Heilig Officie van Riten.

Eucharistische aanbidding in de Virga Jesse Basiliek in Hasselt

Donderdag 4 augustus: eerste donderdag: Aanbidding van 15 tot 16 uur.

Iedere eerste donderdag is er aanbidding in de St Quintinuskathedraal van 15 tot 16 uur.




Het H Sacrament in de Kroningsprocessie in Tongeren 2016