Donderdag 3 februari: aanbidding in de St Quintinuskathedraal van 15 tot 16 uur.

 Het is alweer de eerste donderdag van de maand, en dus is er aanbidding in de Kathedraal van 15 tot 16 uur. Iedereen welkom. 

Gebedsintenties van de Paus: Februari 2022:

Voor de vrouwelijke religieuzen en de gewijde vrouwen  

We bidden voor de vrouwelijke religieuzen en gewijde vrouwen; wij danken hen voor hun zending en  hun moed. Mogen zij nieuwe antwoorden blijven vinden op de uitdagingen van onze tijd. 

Hoogmoed is de vijand van grote Kunst

 uit Catholic Herald - Pride is the enemy of great art. door Joseph Pearce, 11-07-2019

Vertaling van een artikel, mede in het kader van het symposium 'Schoonheid, bron van Evangelisatie' dat op 24 juli 2022 wordt georganiseerd in Hasselt

En hij zei: Laat ons de mens maken naar ons beeld en gelijkenis ... En God creëerde de mens naar zijn eigen beeld: naar het beeld van God creëerde hij hem: man en vrouw creëerde hij - Genesis 1: 26-27

Wat betekent het dat de mens geschapen naar Gods beeld en gelijkenis? Op welke manier maakt het beeld van God in ons ons anders dan de rest van zijn Schepping? En welk verband is er tussen dit beeld en onze verbeelding? 

We kunnen in zekere zin zeggen dat alle schepsels van God in zekere zin naar Zijn beeld geschapen zijn vermits ze de vruchten zijn van Zijn scheppende geest. Hij dacht hen of maakte hen tot wording. Hij is daarom de al-Vader en alle schepsel zijn Zijn kinderen. Daarom is het dat St Franciscus spreekt over broeder Zon en zuster Maan, of broeders wind en lucht, zuster water en broeder vuur. We delen het kind-zijn met de hele schepping omdat alles geschapen werd door dezelfde Vader. 

Maar is is een manier, zoals het boek Genesis ons duidelijk maakt, dat de Mens geschapen is in de gelijkenis en beeld van God, dat hem apart zet van al de rest van Gods schepsels. Maar als er iets uniek is in de mens, iets van Gods beeld en gelijkenis in de mens dat niet gevonden kan worden in andere schepsels, dan is het belangrijk om dat te onderscheiden. Wat is het dat ons anders maakt dan de rest van Gods schepselen? Op welke manier zijn wij als God? Wat maakt ons 'Goddelijk'?

Het antwoord is te vinden in de manier waarop wij de drie-ene schittering delen van het Goede, het Ware en het Schone. Hoewel alle dingen goed zijn in de zin dat ze alle gemaakt zijn door God, is er een diepere goedheid, die we kennen als deugd, die vrijheid van instinct vraagt, een vrijheid van de wil die ons vrijwillig het goede doet kiezen. Een eikenboom is goed, als een werk van goddelijke kunst, maar het is wat het is. Het kan alleen zijn wat een eikenboom kan zijn en kan enkel doen wat een eik voor geprogrammeerd is en moet doen. Het kan niets anders doen. De eik doet niets anders omdat hij geen wil heeft die hem toelaat om iets anders te doen. 

De Mens daarentegen, heeft de vrijheid om te kiezen om meer tenvolle te zijn wie hij moet zijn, dat is als God, maar hij kan kiezen om te weigeren. Meer ten volle als God zijn betekent goed zijn omdat God goed is, waar zijn omdat God waarheid is, en schoon zijn omdat God schoon is. Goed worden als God betekent meer lief te hebben, om ons vrijwillig opzij te zetten in offerende dienst voor de ander; meer waar te worden als God is door beter en helderder te redeneren, de realiteit leren kennen in overeenstemming met de manier dat God die kent; en schoon zijn zoals God schoon is, betekent de mooiheid van Gods beeld en aanwezigheid in Zijn schepping zien en zelf ook scheppers te worden, en mooie dingen te maken zoals God mooie dingen maakt. 

Als het maken van mooie dingen het beeld in ons toont van de Maker van alle mooie dingen, dan kunnen we zien dat ver-beeld-ing ons het lichtende beeld van Gods beeld in ons toont. De mens is niet gewoon geschapen; hij is gemaakt om een schepper te zijn. Hij is vrij om te zijn verbeelding virtuoos te gebruiken, en zijn talent te gebruiken conform aan de wil van de Schepper; maar hij kan ook kiezen om zijn talent te gebruiken voor zijn eigen hoogmoedige doelen, en de prijsloze parels van de verbeelding in de goot te werpen. 

Het talent van de verbeelding is niet anders dan de andere talenten van Gods beeld in ons. We kunnen ze vrij gebruiken of misbruiken. We kunnen goed zijn zoals God goed is, maar we kunnen dat ook weigeren, en het kwade kiezen; we kunnen waar zijn zoals God waarheid is, maar we kunnen ook de leugen kiezen; we kunnen mooie vruchten voortbrengen van de verbeelding zoals God van zijn eigen goddelijke verbeelding alles wat goed is voortbrengt, maar we kunnen ook kiezen voor lelijkheid of les fleurs du mal (zoals Charles Beaudelaire het zo evocatief verwoord), de zieke vruchten van een verbeelding die verziekt wordt door hoogmoed; 

De verbeelding, net als de ziel waar het een deel van is, moet gedoopt worden. Het moet sterven voor zichzelf zodat het kan verrijzen in Christus. Het is deze gedoopte verbeelding die de hoorn des overvloeds van grootse boeken heeft voortgebracht die de mooie bloesems zijn van de boom van het Christendom. 

Christus, Hoop voor Europa: Pelgrimage van Parijs naar Chartres met Pinksteren 4 tot 6 juni 2022

 

Zie de website van Notre Dame de Chrétienté.

Ieder jaar lopen 15 000 jongeren (of toch die zich jong voelen) de pelgrimage van de Kathedraal van Parijs naar de Kathedraal van Chartres. 

Ook wie denkt de 100 km niet te kunnen lopen, kan 'meegaan': door biddend lid te worden als 'ange-gardien' ('engelbewaarder')

Uit Vlaanderen neemt steeds een groep deel als 'OLV van Scherpenheuvel', uit Wallonië als 'Notre Dame de Foy'. 

Is kunst een toegangsweg tot God?

 vertaling van een artikel op Aleteia: Comment l'art est-il une voie d'accès à Dieu? door Sophie Mouquin. 

In voorbereiding op het symposium Sacra705: Schoonheid, bron van Evangelisatie, dat onze broederschap houdt op 24 juli 2022 in Hasselt. 

De christelijke kunst drukt de relatie tussen de mens en de God-Schepper uit. De artistieke creatie is een bijzondere weg om met de moderne mens het mysterie te ontdekken, als de kunstenaar zich voedt met een echte en constante dialoog met de Kerk.

De kunst is altijd al een weg nar God geweest, een weg via de schoonheid. Door de artistieke schepping, kan de mens zich openen voor wat hem overstijgt, voor iets dat boven hem is. Er is een christelijke opvatting die de kunst ziet als weg van waarheid die ons op de weg van de schoonheid zet, die de schoonheid openbaart. Dat is de zin van christelijke kunst. Schoonheid houdt de belofte en de pracht van de waarheid en de overvloed, dus God. God is mooi en goed. Christus is 'de mooiste onder alle mensen' (Ps 45,3) et de 'goede herder' (Joh 10,11) die de mens zijn oorspronkelijke schoonheid geeft. 

Een weg naar boven:

De Franse filosofe Simone Weil schreef: 'In alles wat in ons een puur en authentiek gevoel van schoonheid teweegbrengt, is er werkelijk de aanwezigheid van God. Het is bijna een incarnatie van God in de wereld, waarvan de schoonheid teken is.' En Paus Benedictus XVI, die deze passage van Simone Weil citeert, schrijft: 'De Schoonheid - degene die zichtbaar wordt in het universum en de natuur, tot degene die uitgedrukt wordt in kunstcreaties - kan een weg worden naar het transcendente, naar het ultieme mysterie, naar God, juist door haar capaciteit om de horizon van het menselijk bewustzijn te vergroten en te openen, om haar boven zichzelf uit te stuwen, en ons brengt over de afgrond van de oneindigheid."

'Authentieke schoonheid opent het menselijke hart voor nostalgie, voor een diep verlangen om te kennen, om lief te hebben, om naar de ander te gaan, naar wat boven zichzelf uitstijgt. Als we de schoonheid ons ten diepste laten raken, ons verwonden, onze ogen laten openen, dan herontdekken we de vreugde van het zien, de kracht om de diepe zin van ons zijn te herkennen, het mysterie dat ons omringt en waarop we steeds kunnen bouwen, het geluk en de passie van de dagelijkse inzet', zegt Paus Johannes Paulus II ons in zijn brief aan de kunstenaars in 1999.

De wereld van vandaag is niet onverschillig ten opzichte van kunst, juist in tegendeel:

De wereld van vandaag is gekenmerkt en wordt doorkruist door een soort hypersensibiliteit, in ieder geval door een visuele overvloed. Temidden van al die beelden, waarvan sommigen ons zicht kunnen perverteren, is de kunst in staat om ons te raken en de moderne mens te begeleiden die God zoekt zonder het te weten, en die moet leren kijken, omdat het 'beeld dat ik heb over de ander bepaalt mijn menselijkheid' (Benedictus XVI).

De kunst- in al haar vormen - doordringt onze hedendaagse gemeenschappen, tot op een punt dat het een massa consumptieproduct is geworden. De mensen van onze tijd zijn daardoor meer ontvankelijk om zich op die manier voor God te openen, door die weg, die de weg van de schoonheid is. Dat brengt ons terug op de vraag van de blik. We zien heel veel dingen, in een soort van boulemie van beelden, maar zonder ernaar te kijken. Dat is ook waar in het onderwijs: we zien jongeren maar we kijken er niet naar: ernaar kijken, dat vraagt een bekering. 

Als men leert kijken, dan ziet men God: 

Dat is de prachtige titel van een boek van EH Marie-Eugène de L'Enfant-Jésus: Ik wil God zien. Ja, onze God heeft dat uitzonderlijke, dat hij zich wil laten zien, zelfs aanraken, dat hij dus een zintuigelijke ervaring van het geloof mogelijk maakt. 

Heel lang, stelden de theologen de schoonheid voor als een 'uiterste ervaring': de schoonheid kwam na de goedheid en de waarheid. Dat zegt St Augustinus, om maar een van de reuzen van het Christelijke denken te citeren. Maar men kan de schoonheid ook zien als een begin, als de toegangsweg voor de goedheid en de schoonheid. Dat is wat Hans Urs von Balthasar verdedigt. De Schoonheid is een belofte, de geopenbaarde glorie van God, een propedeutiek. De ware schoonheid is maar een belofte, en hoewel mooi op haar eigen, maar is dat maar voor zover ze een belofte inhoudt. De aankondiging van het kerygma is niet woordelijk uitgedrukt. Ze laat zich zien, voelen. Ze toont het Woord. 

De schoonheid zal de wereld veroveren. 

De recente Pausen hebben zich in die geest tot de kunstenaars gericht, en treden de gedachten van Hans Urs von Balthasar bij, die de schoonheid beschouwde als een belofte die opent naar goedheid en waarheid. Men citeert vaak de zin van Dostoïevski 'De Schoonheid zal de wereld redden.' Dat komt uit de roman De Idioot (1868) waarin een jonge man Hippolyte Terentiev, zich richt tot prins Mychkin, de held van de roman: 'Is het waar, prins, dat u ooit gezegd hebt dat schoonheid de wereld zal redden. Heren, zei hij met aandrong tot allen, de prins zegt dat de wereld gered zal worden door de schoonheid, maar welke schoonheid zal dan de wereld redden?' En de prins antwoordt niet. Het christelijke antwoord is dat er veel schoonheden zijn, sensueel, esthetisch, maar dat alles slechts de reflectie is van een enkele Schoonheid, dat is God. De eerste esthetische schoonheid raakt ons met gevoel, door het zien,  het voelen, het gehoor. Maar ze volstaat niet op zichzelf. Een schoonheid die niet meer wil doen dan ons een plezier te bezorgen vergaat met het gevoel dat ze voortbracht. Maar de gevoelsmatige schoonheid, die welke Socrates ons voorstelt, doet ons een tweede schoonheid binnen gaan, de metafysische en ethische, die van Plato, waar de schoonheid geïdentificeerd wordt als waar en goed. 

We moeten die schoonheid hervinden.

We moeten die schoonheid hervinden en volgen, die geordend moet zijn als Schoonheid om werkelijk mooi te zijn. Zonder dat, kan de Schoonheid geperverteerd worden, zoals we leren uit de soms ambivalente houding in de Schrift: 'In plaats van de mens te openen voor de horizonten van de ware vrijheid, door ze naar boven te trekken, sluit ze juist op en maakt ze tot slaven zonder hoop of vreugde. Het gaat om een bekorende, maar hypocriete schoonheid, de verlangens opwekt, de zin naar macht, bezit en dominatie, en zich snel omvormt tot het tegendeel, door het gezicht aan te nemen van het obscene, van het schokkende en van de gratuite provocatie.' (Benedictus XVI)

De dialoog tussen de kunstenaars en de Kerk

Om kracht, macht en zin te geven aan zijn werk, moet de kunstenaar te rade bij de bron en steunen op de priesters. Zou de christelijke kunst dood zijn? Neen! Men associeert de Katholieke kunst met figuratieve kunst: de band tussen kunst en incarnatie legt die band uit. Onze God werd men, en liet zich zien, dus is voorstelbaar. Maar de christelijke kunst kan ook, en de geschiedenis toont dat aan, ook de wegen van het abstracte bewandelen. Er bestaan vandaag grote chirstelijke kunstenaars, moedige kunstenaars. Maar er is ook dringend een nood dat kunstenaars zich terug voeden, een echte dialoog hebben met de Kerk, want een christelijke kunst kan niet geïsoleerd leven van de gemeenschap die het geloof heeft. 

De Kerk moet terug inspiratiebron van de schepping worden. 

Gedurende eeuwen was de christelijke kunst een vrucht van een vruchtbare dialoog tussen kunstenaars en priesters en theologen. De Kerk van vandaag is geen (of zeldzaam) mecenas meer. Ze bestelt geen werken meer. Nochtans is dat essentieel, en Johannes Paulus II heeft meermaals onderstreept dat de dialoog tussen de kunst en het magisterium esssentieel is. De Kerk moet terug initiatiefneemster en inspiratiebron van schepping worden. De dialoog is noodzakelijk en vruchtbaar. En dat kan van hoge eenvoud zijn: een mooie pagina van het Evangelie doen kennen aan een kunstenaar die vandaar uit die gaat weergeven. Alle kunstenaars hebben dat nodig, om zo gevoed te worden. En welk beter voedsel dan het woord van God? De christelijke kunst kan niet op zichzelf geschapen worden, autogecentreerd. Ze moet voortkomen uit de rijkdommen van heel de gemeenschap, doorheen dialoog. 

Paulus VI sprak zo tot de kunstenaars: 'We hebben u nodig. Onze dienst heeft nood aan uw medewerking. Want zoals u weet is ons dienstwerk dat van prediken en toegankelijke en begrijpelijk maken, en zelfs bekoorlijk, die wereld van de geest, van het onzichtbare, van het ongrijpbare, van God. En daarin, bent u meesters. Dat is uw vak, uw missie; en uw kunst is die van de schatten van de geest te grijpen en die om te vormen in woorden, kleuren, vormen, van toegankelijkheid.'

De dialoog tussen de Kerk en kunstenaars is steeds vruchtbaar. 

Er zijn historische precedenten die de vruchtbaarheid van de dialoog tussen Kerk en kunstenaars laat zien: in de eerste eeuw van de XVIde eeuw kende de artistieke wereld een crisis, het maniërisme, een moment waarop het effect werd nagestreefd voor zichzelf, tot nadeel van de waarheid die ze wilde afbeelden. Sommige kritiek van protestanten was daarom niet zonder grond. Wat is er gebeurd? Op het concilie van Trente vroegen de concilievaders dat die vraag werd aangepakt, niet door het magisterium van de Kerk, maar pastoraal. Het gevolg was er bijna onmiddellijk. Een ongelooflijke vruchtbaarheid, enorme topwerken werden gemaakt als gevolg van de dialoog van de kunstenaars met de Kerk. 

Een van de goede voorbeelden van de vruchtbaarheid van die dialoog is het werk van Caravaggio. Caravaggio is een krachtige childer die de mensen enorm raakt en die ook vandaag nog een 'weg' tot evangelisatie is. Zijn werk was een product van een constante dialoog met de Kerk, een dialoog die soms hoog opliep, maar een echte dialoog: en de kunst voedt zich daarmee. Daar is werkelijk een taak voor de Kerk om zo nieuwe roepingen te doen bloeien. Als de christelijke kunst is uitgepraat, dan moet ze zich hernieuwen en zich voeten aan de bron: de Schrift en het gebed, en in gemeenschap niet alleen. Dat is een uitdaging voor vandaag. 

Op zondag 24 juli 2022 zal de Sacramentsbroederschap opnieuw het Mirakel van Viversel-Hasselt herdenken met aanbidding tot 25 juli 2022 in de namiddag. Daarnaast komt er een symposium op zondag namiddag met als titel 'Schoonheid, bron van Evangelisatie'. Doel is om het belang van Katholieke kunst te bespreken in de evangelisatie in ons bisdom. Een broodnodige dialoog. 

 

Zelfs als ...

 Zelfs als morgen vrouwen aan het altaar staan, homostellen gezegend worden, hertrouwd gescheidenen de communie mogen ontvangen, het celibaat is afgeschaft en de seksuele moraal geliberaliseerd, dan zit er overmorgen niet één extra persoon in de kerk, omdat hij Jezus meer liefheeft of het mysterie van de Kerk beter begrijpt.

Mgr stefan Oster, 

bisschop van Passau

auteur van het boek Gott ohne Volk? Die Kirche und die Krise des Glaubens - met Peter Seewald. 

Dr. Alice Von Hildebrand, R.I.P.

De katholieke filosofe en theologe Alice Von Hildebrand-Jourdain, de Belgische echtgenote van Dietrich von Hildebrand is vandaag overleden op 98jarige leeftijd. 

Een van de mooiste speeches die ik haar hoorde houden, was over het belang van dankbaarheid: 

'Gratitude, the key to happiness':