Redenen om te geloven vandaag - lezing op 5 februari 2020 om 20 uur

De Hasseltse Sacramentsbroederschap nodig iedereen met veel plezier uit voor de lezing door Prof. Dr S. Mercier 'is het redelijk voor een jonge man anno 2020 om te geloven in Jezus Christus'. Een apologie voor het geloof vandaag.

De lezing is gratis toegankelijk, en gaat door in de Kathedraal van Hasselt op 5 februari om 20 uur. Prof. Mercier spreekt in het Frans, er is een simultaan vertaling voorzien met luisterapparaatjes.

Iedereen van harte welkom !

Uit de diepsten van ons hart. De aartsbisschop-emeritus spreekt zich uit.

Oproep van Mgr Léonard aan zijn broeders bisschoppen: laat ons het pleidooi van kardinaal Sarah, in akkoord met Benedictus XVI, ondersteunen. 

gepubliceerd in L'Homme Nouveau. 

"Mgr Léonard, aartsbisschop-emeritus van Mechelen-Brussel, sluit zich aan bij het pleidooi dat kardinaal Sarah, in uitgebreid overleg met Benedictus XVI, richten aan de Heilige Vader. Hij vraagt aan zijn broeders bisschoppen die denken zoals hij om zich duidelijk over hun houding uit te spreken: dat er geen breuk wordt gemaakt in het priesterlijk celibaat. "Onze hoop is groot dat we worden gehoord". 

Als aartsbisschop-emeritus van Mechelen-Brussel wil ik me niet bemoeien in het bestuur van de bisdommen waarvan ik de herder was, Namen en Brussel. Maar ik blijf bisschop en ik kan, in die zin, mijn doctrinaire en pastorale overtuigingen duidelijk maken, zelfs al verschillen ze misschien van en of andere positie van mijn vroegere collega's in de dienst. 

Zelfs al is het nooit eerder gebeurd en is het impact ervan zo veel groter, kan een een Paus-Emeritus, Benedictus XVI in dit geval, blijkbaar legitiem samenwerken met een kardinaal, en in overleg met hem, zijn theologische en pastorale overtuigingen kenbaar maken, zonder aan zijn plicht tot teruggetrokkenheid te verzaken. Hij spreekt zich niet uit als opvolger van Petrus en zijn stellingname heeft geen magisteriële autoriteit. Mijn zijn woord heeft niettemin veel gewicht. 

Zijn bijdrage aan het boek voorgesteld door kardinaal Sarah is op geen enkele manier een 'aanval' op Paus Franciscus. Benedictus XVI, noch dan de kardinaal, bekritiseren zijn opvolger. Ze sturen hem een 'smeekbede' in een geest van trouw, zonder afbreuk te doen aan hun gehoorzaamheid aan de huidige paus. Net zoals zoals vier kardinalen zich reeds richtten tot paus Franciscus en hem trouw vroegen om hun 'dubia', hun twijfels, hun bezorgheidheid weg te nemen over enkele dubbelzinnige aspecten in het hoofdstuk VIII van de exhortatie Amoris Laetitia, met name over de onverbreekbaarheid van het sacramentele huwelijk, met haar gevolgen voor de toegang tot de sacramenten van de biecht en de Eucharistische communie als men leeft in cohabitatie met een partner, maar niet verbonden 'in de Heer'. 

Andere dubbelzinnigheden zijn later opgedoken. Het is zeker pertinent te antwoorden op de vraag van een journalist met de woorden: 'Als een homosexuele persoon oprecht de wil van God zoekt, wie ben ik dan om hem te oordelen?' Maar, als men niet preciseert wat die wil van God is en welke de morele consequenties zijn die daaruit voortvloeien, dan verstaat de publieke opinie verkeerdelijk uit dat antwoord dat homosexuele praktijken nu toegelaten zijn in de Katholieke Kerk. Wat niet het geval is. 

Op dezelfde manier, als men een verklaring tekent, met een hoge verantwoordelijke van de islam, die suggereert dat het de 'wil' van God is dat er een diversiteit aan religies is, dan volstaat het niet om mondeling de dubbelzinnigheid van die verwoording te corrigeren (met een tekst die onveranderd blijft) met de mededeling dat God die diversiteit alleen 'toelaat'. Men zal toch nog duidelijk moeten onderstrepen dat de interreligieuze dialoog op geen enkele manier afdoet aan de absolute uniciteit van de Christelijke openbaring, waardoor de enige en drie-ene God ons Zijn reddende verlossing geeft in de persoon van Jezus. Wat niet wil zeggen dat men niet de 'semina Verbi' ( de 'sporen' van het Woord van God), of de 'reliquia Verbi' (de 'resten van het Woord') moet ontkennen in de andere religies dan het judeo-Christendom. 

Andere dubbelzinnigheden zijn geïntroduceerd in de recente synode van de Amazone, met name over een zekere verering van de 'pachamama', van de moeder-aarde. Maar op dat punt moeten we de publicatie van de postsynodale exhortatie afwachten. We mogen hopen dat Paus Franciscus de dubbelzinnigheden van die synode zal wegnemen. 

Een van die dubbelzinnigheden gaat juist over de vraag van het priesterlijk celibaat in de Latijnse Katholiek Kerk. Wat dat betreft, en in gemeenschap met heel veel bisschoppen, die ik ook broederlijk uitnodig om zeer duidelijk zich uit te spreken over hun standpunt, wil ik me helemaal verenigen met de oproep die kardinaal Sarah, na uitgebreide consultatie van Benedictus XVI, richt tot de Heilige Vader. Onze hoop is groot dat we gehoord worden, want paus Franciscus heeft zeer duidelijk zijn gehechtheid aan het priesterlijk celibaat in de Latijnse Kerk uitgesproken. Maar om toch uitzonderingen toe te laten ... Die, helaas, net zoals in zoveel domeinen, snel gegeneraliseerd worden!

De smeekbede die in het boek wordt uitgesproken is dus zeer urgent en perfect gerechtvaardigd. Men moet nooit de Paus 'aanvallen'. Men moet steeds zijn persoon en zijn missie respecteren. Maar soms moet men, en het is altijd toegelaten om te 'smeken' en hem te vragen om 'opheldering'. Wat we hierbij doen. 

+ André-Léonard, Aartsbisschop-Emeritus van Mechelen-Brussel. 

Is het nog redelijk om te geloven anno 2020?

Is het nog redelijk om te geloven anno 2020?
Het jaarrapport van de Katholieke Kerk in Vlaanderen laat feitelijk zien dat de Kerk aan snel tempo in elkaar stort. De media staan vol met aanklachten tegen de Katholieke Kerk en haar geloof.
Op facebook en op twitter staat het vol van berichtjes van mensen die ten stelligste geloven dat alle geweld en oorlog door het geloof wordt veroorzaakt.
De liberale media kunnen niet zwijgen dat wie gelooft, toch wel dom moet zijn, en niet zo verlicht dat men agnost wordt. Is dat agnosticisme een intellectuele houding, of is het gewoon luiheid en oppervlakkigheid?

Redenen genoeg om de vraag te stellen: Is het redelijk om te geloven in Jezus Christus in 2020?

Die vraag vroeg de Sacramentsbroederschap aan prof Stéphane Mercier om te beantwoorden in een lezing op 5 februari 2020 om 20 uur in de Kathedraal.

De lezing is in het frans, met simultaanvertaling in het nederlands.

Iedereen is welkom, inkom gratis, aansluitend receptie in de dekenij.

Het Katholieke geloof, ook vandaag nog 'een dwaasheid voor de heidenen'.

R.I.P. Roger Scruton, filosoof

Vandaag stierf de Britse filosoof Roger Scruton. Alhoewel niet Katholiek, was hij als (cultuur-)anglicaan toch gehecht aan het christelijk gedachtengoed en verdedigde hij het beter als menig Katholiek. We kennen de filosoof vooral voor zijn verdediging van traditionele waarden, het traditionele gezin, de verdediging van ware schoonheid, en dat alles verkondigt met een grote eloquentie en de nodige dosis van ironie.
Ooit was ik met vrienden te gast in zijn cottage, omringt door weidse vergezichten, met een kleine manege naast zijn huis, dat gebouwd leek rond een vleugelpiano. Hij was een voorbeeld van wat het beste Europese onderwijs kon brengen, een diepe verbondenheid met de Latijnse en Griekse literatuur en haar voltooiing in een christelijk Europa.
Tegen de tijd dat ik zijn werk leerde kennen, was het te laat om hem nog in Hasselt uit te nodigen. [Net zoals voor Alice von Hildebrand, die in Brussel geboren werd, en ook in ons land zou moeten gewaardeerd en gelezen worden.]
Het Vlaamse onderwijs van vandaag kan zo'n persoon niet doen ontplooien. Er is veel werk aan de winkel om ons onderwijs te verbeteren. Misschien kunnen we beginnen met zijn boeken te lezen.

Laat ons hopen dat God hem mag opnemen in Zijn paradijs. Hoewel ik overtuigd ben dat alleen door de Katholieke Kerk de verlossing kan bereikt worden, vertrouw ik op de algoede barmhartigheid van God.

Feest Zalig Paterke van Hasselt

Feest van Pater Valentinus

Zaterdag 11januari 2020: 18,30 uur avondmis

Zondag 12 januari 2020: Hoogmis om 9 uur en plechtige viering met muzikale omlijsting om 11 uur.

Dinsdag 14 januari: gezongen avondmis om 18,30 uur

Kan de dialoog evangelisatie vervangen?

Bericht voor de opening van de gerestaureerde aula van de urbaniana in Rome op 21-10-2014, door Benedictus XVI, Paus-Emeritus: 

Kan de dialoog de missie vervangen? Vele mensen zijn vandaag inderdaad van mening dat religies elkaar dienen te respecteren en in dialoog met elkaar tot een gemeenschappelijke kracht ten gunste van de vrede dienen te worden. Meestal geldt als vooronderstelling bij zulke meningen dat de verschillende religies variaties van één en dezelfde werkelijkheid zijn; dat ‘religie’ het gemeenschappelijke is dat in verschillende culturen een vorm aanneemt maar hierbij toch dezelfde werkelijkheid uitdrukt. De vraag naar de waarheid, die de Christenen van oorsprong en vooral had bewogen, wordt hier buiten beschouwing gelaten. Men gaat ervan uit dat de eigenlijke waarheid over God uiteindelijk onbereikbaar is en dat het onuitsprekelijke enkel in verschillende symbolen kan uitgedrukt worden. Dit afzien van de waarheid lijkt realistisch te zijn en de vrede van de religies in de wereld te dienen. Maar tegelijkertijd is dit afzien van de waarheid dodelijk voor het geloof. Want het geloof verliest haar verplichtend karakter en haar ernst wanneer alles uiteindelijk maar uitwisselbare symbolen zijn die enkel van verre verwijzen naar het ontoegankelijke geheim van het goddelijke.

--- Net zo is het afzien van de waarheid door een Katholieke Universiteit, dodelijk zowel voor haar kwailiteit als universiteit als voor haar Katholicisme. 
Het onderwijzen van de islam aan een Katholieke Universiteit, buiten haar kritische bestudering, is suïcidaal voor die universiteit. 

Kerstmis is de ontmoeting met de werkelijkheid van de mensen

‘God kiest juist deze situatie waar de mensen zich in bevinden uit om de wegwerpcultuur uit te dagen met de nieuwheid van een blik die recht doet aan de oneindige waarde van elke individuele mens’.

De brief van de president van de Fraterniteit van Gemeenschap en Bevrijding, in de Corriere della Sera van 24 december. door Julián Carrón – 24-12-2019

Geachte redactie, Iemands nederlagen, zijn falen, het mislukken van iemands pogingen. Dat iemand in het leven niet slaagt. Hoe vaak is dit het criterium waarmee we naar iemand kijken (op ons werk, in ons leven, in onze relaties). En hoe dikwijls wordt dit de blik waarmee we naar onszelf kijken. Wat volgt, is die schaamte over onszelf, waarachter menselijke situaties schuilgaan van wonden, littekens, pijn, die eenieder in zijn binnenste koestert als een onbehagen, dat af en toe tot uitbarsten komt, op persoonlijk en op sociaal niveau. Als iemand niet slaagt, als hij niet op het niveau is van de heersende standaarden die het succes opleggen als levenscriterium, dan moet hij het veld ruimen. De paus noemt dat (ook onlangs nog, sprekend over gehandicapten en gevangenen) de ‘wegwerpcultuur’.

Helaas heeft deze cultuur sterk de overhand – zozeer dat ze algemene mentaliteit geworden is – niet enkel om ons heen, maar ook in onszelf. Blijft er na dit wegwerpen nog iets over? Ja, wat rest is deze gewonde, onrustige, verwarde menselijkheid van ons: zij blijft en schreeuwt dat ze iets verwacht dat ons bevrijdt uit een situatie die geen uitweg lijkt te hebben. God kiest juist deze menselijke situatie uit, die door geen enkel pogen veranderd lijkt te kunnen worden, om de wegwerpcultuur uit te dagen met de nieuwheid van een blik die recht doet aan de oneindige waarde van elke individuele mens. Tegenover onze mislukkingen gelden ook vandaag de woorden van de profeet Jesaja: ‘Jubel het uit, gij onvruchtbare!’ (Jes 54,1), dat wil zeggen jij en ik, die er nooit in slagen de standaarden te halen. ‘Wees niet bevreesd, want gij behoeft u niet te schamen; voel u niet vernederd, want reden tot blozen hebt gij niet’ (Jes 54,4). Zie hier de uitdaging die God richt tot onze zo koppige manier van naar onszelf kijken volgens onze eigen maat of volgens die van de anderen. God schaamt zich niet over ons, over onze broosheid, over onze wonden, over het feit dat we heen en weer geslingerd worden, over dat nihilisme dat Galimberti in de Corriere della Sera beschreef als ‘betekenisleegte’ (15 september 2019). Maar hoe richt God zijn uitdaging tot ons? Wat is het krachtigste gebaar dat Hij jegens ons verricht? Hij biedt ons geen troostend woord, maar gebeurt in ons leven. Om ons te laten begrijpen hoeveel wij waard zijn, is het Woord – God, de betekenis, de oorsprong en de bestemming van ons bestaan – vlees geworden en onder ons komen wonen (vgl. Joh 1,14). Niets is overtuigender dan dit: de Heer van de hemel en de aarde neemt onze menselijkheid aan. Door vlees te worden, en door aanwezig te blijven door middel van het vlees, van de reële menselijkheid van concrete personen, kan Hij elke menselijke situatie omhelzen, in elk onbehagen binnengaan, in elke wond, in elke verwachting van het hart. Hij kan vandaag als levende woorden laten weerklinken die woorden die tweeduizend jaar geleden voor het eerst werden uitgesproken en die de precieze maat geven van de grootheid van eenieder van ons: ‘Wat voor nut heeft het voor een mens heel de wereld te winnen, als dit ten koste gaat van eigen leven? Of wat zal een mens kunnen geven in ruil voor zijn leven?’ (Mat 16,26). Ons ik is meer waard dan het heelal! Don Giussani becommentarieerde de vragen van Jezus aldus: ‘Geen vrouw heeft ooit een andere stem over haar kind horen spreken met zo’n oorspronkelijke tederheid en onbetwistbare waardering van de vrucht van haar schoot, met een totaal positieve bevestiging van zijn bestemming; enkel de stem van de Jood Jezus van Nazareth doet dat. Maar meer nog, geen mens kan zichzelf bevestigd voelen met de waardigheid van een absolute waarde, los van zijn succes. Niemand ter wereld heeft ooit zo kunnen spreken!’ (Sporen trekken in de geschiedenis van de wereld, p. 9-10). Wanneer deze blik, die recht doet aan de mens, binnengaat in je leven, raak je sprakeloos van verbazing, begin je een blik op jezelf te krijgen die anders niet mogelijk zou zijn. Zoals ik de afgelopen dagen kon constateren toen ik een brief kreeg van een jonge vriendin: ‘Hoe meer ik wandel onder deze blik, des te dierbaarder worden me ook alle wonden die ik heb, mijn kleinheden, mijn pijn, de dingen die ik van mezelf niet begrijp, mijn angsten, mijn bekrompenheden, mijn zonden. Ik weet dat zij de enige mogelijkheid zijn om de Heer te onderscheppen die langs komt, omdat ze me ontwapenen en behoeftig, klein laten zijn. Mij verbaast het feit dat ik niets meer van mezelf wil censureren; sterker nog, ik wil koppig alles helemaal tot op de bodem in aanmerking nemen. Mijn menselijkheid is mij alleen dierbaar omdat ze zo omhelsd wordt door de Heer die komt’. Het doet me denken aan een onvergetelijke bladzijde over deze ontmoeting met Christus, aanwezig door middel van de veranderde menselijkheid van een van Zijn getuigen: ‘Zodra de Ongenoemde was binnengeleid, ging Federigo hem welwillend en met helder gelaat en open armen tegemoet, alsof hij naar zijn komst had uitgezien […]; ‘al zo lang en zo dikwijls had ik zelf bij u moeten komen’. ‘Bij mij, u! Weet u wie ik ben? Hebben ze u mijn naam goed gezegd?’ […] ‘Laat mij’, zei Federigo, haar met liefdevolle dwang grijpend, ‘laat mij die hand drukken’. […] Met die woorden spreidde hij zijn armen om de hals van de Ongenoemde. Die trachtte er zich aan te onttrekken en verzette zich een ogenblik, maar gaf dan toe, als overwonnen door die uitstorting van liefde. Hij omhelsde ook de kardinaal […] Terwijl de Ongenoemde zich losmaakte uit de omarming […] riep hij uit: ‘Waarlijk grote God! Waarlijk goede God! Nu ken ik mijzelf, begrijp ik wie ik ben’’ (A. Manzoni, De verloofden). Het echt interessante punt is dat de ervaring van de Ongenoemde die Manzoni beschrijft, onder ieders bereik is! We zien haar opnieuw gebeuren in personen als die jonge vriendin. Dat is het ‘goede nieuws’ dat Kerstmis ons brengt. Niet slechts goede woorden, maar de ontmoeting met een menselijke, vleselijke werkelijkheid, die een uitdaging vormt voor het niets dat in opmars is, en die ons in staat stelt helemaal naar onszelf te kijken – zoals we zijn – zonder schaamte, want Jezus van Nazaret heeft zich niet geschaamd om binnen te gaan in ons vlees, door mens te worden. Kerstmis is dat in doeken gewikkelde kind dat ons zegt: ‘Waarom kijk je niet naar jezelf zoals ik naar jou kijk, zoals ik kijk naar jouw menselijkheid? Merk je niet op dat ik kind geworden ben juist om jou heel de voorkeur te laten zien die ik voor jou heb?’