Kardinaal Eijk: Contra assistentie bij zelfmoord.

Van de Catholic Herald

Een priester moet duidelijk aan een persoon zeggen die kiest voor geassisteerde zelfmoord of euthanasie dat hij een zware zonde begaat, zei de Nederlandse Kardinaal aan CNA.

Om diezelfde reden kan een priester niet aanwezig zijn als euthanasie of hulp bij zelfmoord wordt gepleegd. Dat zou immers kunnen geïnterpreteerd worden dat de priester er geen problemen in ziet in zo een beslissing of zelfs 'dat men volgens de leer van de Kerk zou denken dat het niet in alle omstandigheden moreel onaanvaardbare handelingen zijn'.

Als geneesheer, voor zijn roeping, schreef kardinaal Eijk een doctorale dissertatie in de jaren 1980 over de euthanasie-wetten. Hij moet een kudde leiden die zich bevindt in een van de landen met de meest liberale euthanasiewetten ter wereld.

Kardinaal Eijk legde uit aan CNA dat 'een priester zeer duidelijk moet maken aan hen die kiezen voor geassisteerde zelfmoord of voor euthanasie dat deze handelingen de intrinsieke waarde van het menselijke leven ontkennen, en een zware zonde zijn.'

De kardinaal sloot de mogelijkheid van spirituele begeleiding niet uit. Toch benadrukt Eijk dat een 'priester niet aanwezig mag zijn bij euthanasie of geassisteerde zelfmoord'. Door aanwezig te zijn zou de priester kunnen suggereren dat de priester de beslissing steunt, of zelfs dat euthanasie en geassisteerde zelfmoord niet in alle omstandigheden moreel onaanvaardbaar zou zijn.

Kardinaal Eijk maakte een onderscheid tussen euthanasie en geassisteerde zelfmoord. Hij zei dat 'bij geassisteerde zelfmoord, neemt de patient de pillen die de dokter hem intentioneel heeft voorgeschreven om zelfmoord te plegen. En dan is er euthanasie, waarbij de dokter zelf de producten toedient die een einde maken aan het leven van de patiënt, op zijn verzoek. Niettemin zijn de verantwoordelijkheden voor de patiënt en de dokter dezelfde'.

Kardinaal Eijk zegt dat de 'verantwoordelijkheid van de patiënt is even groot voor zowel geassisteerde zelfmoord als euthanasie omdat hij zelf het initiatief neemt om zijn leven te beëindigen, en dat blijft hetzelfde of hij nu zelf zijn leven beëindigt of dat de dokter het voor hem doet.'

De dokter zijn ook in beide gevallen even verantwoordelijk, zei de kardinaal.

Door euthanasie uit te voeren, beschadigt de dokter rechtstreeks de waarde van het leven, wat een intrinsieke waarde is. Door mee te werken aan geassisteerde zelfmoord, ageert de dokter volgens de wil van de patiënt, en dat betekent dat hij ook de intenties van de patiënt deelt. Daarom, is ook de minste coöperatie daarin een intrinsieke kwade handeling, even erg dan indien de arts het leven van de patiënt zelf zou beëindigen.'

Kardinaal Eijk begreep dat 'geassisteerde zelfmoord misschien psychologisch minder zwaar is voor de arts. Maar er is geen significant moreel verschil tussen de twee.

Kardinaal Eijk sprak ook over een eventuele begrafenis van mensen die kozen voor geassisteerde zelfmoord of euthanasie.

'Als de patiënt de priester vraag om hem de sacramenten toe te dienen (biecht of ziekenzalving) en een begrafenis plant voordat de arts zijn leven beëindigt op zijn vraag of zelfmoord pleegt, dan kan de priester niet meewerken' zei Kardinaal  Eijk.

Hij voegde eraan toe dat er drie redenen zijn voor dit verbod.

Op de eerste plaats omdat 'een persoon alleen de sacramenten kan ontvangen als hij in staat van genade is, en dat is hij niet indien hij van plan is om zich te verzetten tegen de orde van de schepping, en de intrinsieke waarde van het leven wil schenden'.

De tweede reden is dat de persoon die ' de sacramenten ontvangt zijn leven legt in de barmhartige handen van God. Daarentegen, wie zijn eigen leven wil beëindigen neemt zijn leven in zijn eigen handen'.

Ten derde is het zo dat 'als de priester de sacramenten toedient of een begrafenis plant in deze gevallen, dan maakt de priester zich schuldig aan een schandaal, want hij geeft de indruk dat zelfmoord of euthanasie in sommige gevallen toelaatbaar zouden zijn'.

Eijk legde uit dat in sommige omstandigheden een priester een begrafenis kan voorgaan als een persoon stierf door geassisteerde zelfmoord of euthanasie in enkele omstandigheden, maar zelfmoord is steeds ontoelaatbaar.

'Sinds mensenheugenis deden priesters begrafenissen voor personen die zelfmoord pleegden of euthanasie in het geval van depressie of andere psychiatrische ziektes. De vrijheid van de mensen is verminderd, door de ziekte, en dan kan het beëindigen van het leven beschouwd worden als geen hoofdzonde'.

De priester moet dus 'zorgvuldig oordelen of het hier gaat over een geval met verminderde vrijheid. In die gevallen kan een begrafenis opgedragen worden.

Om de pro-euthanasie trend te bevechten, moet de Kerk duidelijk aankondigen dat God de mens maakte naar zijn beeld in heel zijn totaalheid, in ziel en lichaam. De constitutie Gaudeum et Spes van het tweede Vaticaanse Concilie beschreef het menselijk wezen als een eenheid van ziel en lichaam. Dat betekent dat het lichaam een essentiële dimensie is van het menselijk wezen en deel is van de intrinsieke waarde van de mens. Dus is het niet toelaatbaar dat het menselijk leven wordt opgeofferd om pijn te bestrijden.

De kardinaal zei ook dat palliatieve zorg een positief antwoord is, en de Kerk benadrukt vaak dat palliatieve zorg moet geboden worden en er zijn vele religieuze en christelijke groepen die zich inzetten voor palliatieve zorg in gespecialiseerde centra.

Eijk zie ook dat de pro-euthanasie trend in het westen moet bestreden worden en de Kerk moet 'iets doen tegen eenzaamheid'. De parochies zijn vaak verwelkomende gemeenschappen waar mensen sociale banden hebben en voor elkaar zorgen. In de hyperindividualistische hedendaagse maatschappij is de mens vaak allen. Er is een grote eenzaamheid in de Westerse wereld. '

De Kerk 'spoort aan om gemeenschappen te vormen om mensen niet alleen te laten. Een mens die leeft in eenzaamheid, die aandacht tekort komt en de zorg van anderen, kan moeilijker pijn verdragen' zei de kardinaal.

Eijk voegde eraan toe dat de Kerk ' de christelijke spiritualiteit aankondigt en een geleefd geloof. Dat betekent dat je ook kan deelnemen aan het lijden van Christus en de pijn met hem dragen. Zo, zijn we nooit alleen.'

Er is niets moedig aan euthanasie.

Het haalt de krantenkoppen: een voormalig christen-democratische politica wil euthanasie als ze met te veel gezondheidsproblemen wordt geconfronteerd ('aftakelen').

Katholieke leken maken zich zorgen over de snelle ineenstorting van onze Katholieke gemeenschap in Vlaanderen. Het aantal jonge Katholieken dat wekelijks naar de zondagsmis komt lijkt op een hand te tellen. Biechtgelegenheid is ver te zoeken. De Katholieke normen en waarden worden in de media afgebroken. Katholiek zijn lijkt een synoniem te worden met ouderwets, dom, simplistisch, onaangepast, pretbederver, niet-flexibel, te-kritisch, etc.

Vaak hoort men ouderen zeggen. Ach, dat is niet zo erg. Vroeger ging je naar de Kerk, maar nu hebben de jongere generaties wat anders. Ze zijn niet zo slecht. Op die manier weigert men vaak de totale ineenstorting te erkennen, en zeker maakt men geen werk van een heropbouw. De Kerk laat nooit statistieken zien hoe snel de ineenstorting gaat en welke verwachtingen realistisch zijn. Evenmin krijgen we als leken een plan te horen voor re-evangelisatie in Vlaanderen. Onze kardinaal zegt dat het allemaal wel meevalt en dat nog 60% van de Vlamingen gedoopt zijn...

Moeten we ons inderdaad geen zorgen maken? Is een maatschappij die niet Christelijk is even goed als een Christelijke maatschappij? Moeten we ons echt verheugen op de 'neutrale maatschappij' die niet meer gebouwd is op Christus, en waar onze kardinaal DeKesel in de krant de lof van zingt?

Op het eerste zicht lijkt dat zo: de Katholieken worden in Vlaanderen niet vervolgd, hoogstens worden ze op de openbare TV-zenders bespot en als wereldvreemde autisten weggezet. De Katholieke kerken krijgen subsidies; en daar waar ze meewerken met het 'establishment' - of het nu is door een skelet van een vinvis op te hangen in een kathedraal of kerken ter beschikking te stellen van allerlei 'multiculturele en multi-etnische' intiatieven - mogen bisschoppen nog op de eerste rij meespelen. Processies worden gedoogd, en eeuwenoude volkstradities mogen zelfs nog op belangstelling van locale politici rekenen - als ze maar niet de nadruk leggen op het Katholiek-religieuze karakter.

En het is aanvankelijk moeilijk om de stille verschuiving van een maatschappij te merken als leek. En toch is ze er.

Een van de beste voorbeelden is de verdere aanvaarding van euthanasie. Abortus en contraceptie zijn zo algeheel aanvaard geraakt in Vlaanderen, dat er geen discussie meer over mogelijk lijkt. Euthanasie gaat dezelfde weg op. De ideologie dat het leven van dag 1 tot de laatste in het teken van genot en gemak moet staan wint snel veld. En dat heeft consequenties: binnen de geneeskunde is er een steeds verregaandere focus op het esthetische: operaties om er goed uit te zien, om zonder inspanning niet te dik te worden, om op je 80ste nog sexuele prestaties van een tiener te kunnen hebben, .... De geneeskunde is zich steeds minder aan het concentreren op een barmhartige verzorging van de zieke met een ziekte. De financiële aberraties die men graag in de kranten uitmeet, zijn er het gevolg van. Als een geneesheer zich niet meer kan richten op de zorg voor een zieke, maar steeds meer moet meegaan in eisen van mensen die eeuwig jong willen blijven, verliest hij zijn roeping uit het oog, en blijft alleen nog het persoonlijk financiële gewin over.

De mens wil geen enkel ongemak meer aanvaarden. En dus is de logische consequentie, dat als de ongemakken te groot worden, je maar 'een spuitje laat zetten'. Op die manier kan je iedere uitdaging van het leven vermijden.

Als Katholieken kunnen we daar niet mee akkoord gaan. Het leven is niet door ons gemaakt, het was een geschenk. En dus willen we ook van de ongemakken die dat met zich meebrengt ten volle genieten. Pijn en lijden horen daarbij, en zijn er inherent aan. Ze zorgen dat we op vele manieren sterker worden, en ons stillaan meer en meer overgeven aan de genade van de Schepper.

De filosofie van het huidig modern 'euthanasiasme' is als een verre echo uit de Griekse tijd. Onze euthanasiastische maatschappij heeft absoluut niet iets nieuws uitgevonden. Maar het christendom overwon die oude ideologie dat alles productief, leuk, en op het gemak moet gericht zijn. Het verlies van het christendom in onze tijd, doet ook de oude demonen terugkeren.

In het oude Sparta werden de kinderen na geboorte voor een commissie gebracht van de stadstaat, en wie er niet gezond genoeg uit zag voor deze militaristische staat, werd van de rotsen geworpen. Ouderen die niet meer krachtig genoeg waren, werden de woestijn ingestuurd om niet meer terug te keren. Vandaag doet de 'neutrale' staat in toenemende mate hetzelfde. Kan men het toestaan van euthanasie voor gevangen die een levenslange straf hebben, iets anders noemen dan de herinvoering van de doodstraf?  Voormalig Christen-democratische leiders willen de boegbeelden zijn van deze anti-christelijke ideologie.

Jammer, in plaats van de 'neutrale' staat te bejubelen, zou onze kardinaal beter de politici die 'de cultuur van de dood' aanhangen terechtwijzen. Maar ik heb een vaag gevoel dat onze kerkelijke leiders van Vlaanderen zelfs in staat is om die politici een Katholieke begrafenis aan te bieden...  Dan kan men nog heel even het gevoel koesteren om overal geliefd te zijn...

Ik tel de dagen af dat onze bisschoppen in scherpe bewoordingen Miet Smet terecht wijzen. En als ze het niet doen, laten ze dan niet verwonderd zijn dat niemand bij dat slap hoopje wil horen.

België: wereldleider voor euthanasie? Dood aan de onproductieven ....

vertaling van een artikel in de Catholic Herald  :

Palliatieve zorg-verplegers verlaten de 'huizen van euthanasie'.

Belgische verplegers zeggen dat de groeiende euthanasie-cultuur in België in 'complete contradictie' is met hun opleiding.

Belgische verplegers en sociale werkers die specialiseren in de behandeling van stervende patiënten verlaten hun werk omdat palliatieve eenheden worden omgevormd in 'huizen voor euthanasie', zo zegt een arts.

Een toenemend aantal ziekenhuispersoneel in de palliatieve zorgsector veranderen van werk omdat ze niet willen gereduceerd worden tot 'patiënten en families voorbereiden voor het spuitje' [...].

Een oncoloog vertelt dat na 15 jaar legalisering van euthanasie in België, palliatieve zorgeenheden het gevaar lopen om 'huizen van euthanasie' te worden, het omgekeerde van waarvoor ze bedoeld zijn.
Palliatieve zorg-verpleger vinden de vragen naar euthanasie een 'ondraaglijke last' en een 'complete wederspreking van hun oorspronkelijke verlangen om werkelijke palliatieve zorg te verlenen aan de terminaal-zieke patiënt'.

'Sommige palliatieve zorgcentra die hun deuren geopend hebben voor de euthanasievraag van patiënten, zien verplegers en sociaal werkers weggaan omdat ze ontgoocheld zijn dat ze niet langer palliatieve zorg kunnen geven op een aangepaste manier.'

'Ze waren geschokt dat hun functie werd gereduceerd tot het voorbereiden van patiënten en families voor lethale injecties.'

[...] Zo staat het ook in een nieuw boek, Euthanasie en geassisteerde zelfmoord: lessen uit België.

Er zijn een aantal kritische analyses over hoe de gelegaliseerde euthanasie de Belgische geneeskunde corrumpeert door palliatieve zorg te ondermijnen en patiënten in doodsgevaar te brengen.

Euthanasie is een 'normale manier van sterven' geworden; en men kan kankerpatiënten ontmoeten die schrikt hebben om naar een ziekenhuis te gaan om niet onder druk te worden gezet tot  euthanasie of moedwillig worden gedood zonder hun toestemming.

De auteur is overtuigd dat euthanasie een 'werkelijke bedreiging is voor de uitoefening van de geneeskunde' en klaagt aan dat de huidige rechten van medische professionelen en gezondheidsinstituten om dit te weigeren onvoldoende worden beschermd.

Daardoor ontwijken ziekenhuisartsen euthanasievragen door ze naar palliatieve eenheden te sturen, 'denkend dat dokters in zo'n eenheid gewoon zijn om om te gaan met einde-leven-vragen.

Als een gevolg worden artsen in palliatieve eenheden gedwongen om spijtig genoeg patiënten te 'euthanaseren' die daarvoor naar die afdelingen werden gestuurd.

Als gevolg van die evolutie hebben sommige palliatieve eenheden besloten om niet langer patiënten toe te laten die een actieve vraag hebben voor euthanasie, om hun eenheden te beschermen om alleen nog te dienen als plaats voor het uitvoeren van euthanasie.
Degenen die wel euthanasie toelaten werden volledig overbelast en verliezen hoogopgeleide mensen.

Ook in dit boek zeggen 4 specialisten dat euthanasie-supporters tegen palliatieve eenheden zijn, omdat ze er een obstakel in zijn voor hun objectieven.

De specialisten zeggen ook dat de regering cynisch jaarlijks de palliatieve afdelingsbudgetten kleiner maakt, terwijl euthanasie hand over hand toeneemt in België.

Een Engelse co-auteur Dr Trevor Stammers voorspelt in zijn artikel dat België binnenkort effectief de doodstraf zal herinvoeren door euthanasie toe te laten voor gevangenen, zodat hun organen kunnen geoogst worden voor orgaantransplantatie. Hij zegt dat zo'n 15 gevangenen al besloten hebben om zo te sterven.

[...]

België legaliseerde euthanasie in 2003, een jaar na Nederland, en heeft nu een van de meest permissieve euthanasiewetten van de wereld.

[...]

Critici zeggen dat de wet zo liberaal wordt toegepast dat in feite euthanasie-on-demand mogelijk is, en dat dokters nu lethale injecties geven aan geesteszieke patiënten, dementen en mentaal-zieken.

[...]

Eerder deze maand zei Mgr Kockerols, hulpbisschop van Mechelen-Brussel, dat de Kerk en ook vele medische professionelen bezorgd waren dat euthanasie in België uit de hand loopt, en dat euthanasie in feite straffeloos wordt toegepast.

Belgische Bisschoppen veroordelen beslissing van de belgische Broeders van Liefde om euthanasie toe te laten. Dank aan onze bisschoppen!

De bisschoppen verklaren dat euthanasie 'de fundamenten van de beschaving aantasten'.

De katholieke bisschoppen van België zeggen duidelijk dat ze euthanasie afkeuren voor de mensen met geestesziekten, en verklaren dat dit 'de fundamentele grond van de beschaving aantast'.

Hun verklaring komt te midden van de grote verontwaardiging tegen de beslissing van de Belgische tak van de Broeders van Liefde om euthanasie toe te laten in haar psychiatrische ziekenhuizen.

Die beslissing werd veroordeeld door broeder René Stockman, Generaal-overste van de orde.

E.P. Dr Broeder Stockman zei dat hij een formeel verzoek had gedaan aan de Broeders om hun beslissing te veranderen en contacteerde het Vaticaan erover.

Hij vertelde Catholic News Service dat kardinaal Pietro Parolin, de Vaticaanse Staatssecretaris, persoonlijk de zaak zou onderzoeken.

Maandag zeiden de bissschoppen: 'We kunnen niet akkoord gaan dat euthanasie wordt toegepast aan niet terminaal-zieke psychiatrische patiënten'.

'Ons standpunt wil niet zeggen dat we de persoon in pijn willen laten. Het mentale lijden kan immens zijn en de persoon kan zich totaal wanhopig voelen - maar juist in deze situatie moeten we hem nabij zijn en hem niet afstoten. '

'Er is immers een grens een absolute waarde die al sinds altijd van kracht is van sinds mensen samenleven' zeggen ze 'en als we die raken dan vallen we de fundamenten van de samenleving aan'.

'Dat is de reden dat we dan ook oproepen voor weigering en een continue dialoog over deze zaken' zeggen de bisschoppen.

De bisschoppen spreken over hun 'diepe waardering' voor allen die helpen en zorgen voor de psychiatrische patiënten. De broeders van Liefde hebben 15 psychiatrische centra in ons land, waar ze zorgen voor meer dan 5000 patiënten per jaar.



------

Dank aan broeder Stockman om onze bisschoppen te dwingen klare taal te spreken!
Dank aan onze bisschoppen dat ze uiteindelijk toch opkomen voor de Waarheid!
Dank aan de bisschoppen dat ze de 'regionale ethiek en anglicaanse moraalvisie' van Mgr Bonny krachtig verwerpen!