In Italië, Norcia, is de Basiliek van St Benedictus ingestort. Deze kerk werd gebouwd over de geboorteplaats van de H. Benedictus. Ook de Basiliek van St Paulus buiten de muren, een van de 4 grote basilieken van Rome, zou gesloten zijn omwille van schade.
Instorting van de kerk, toegewijd aan de patroon voor West-Europa; iconisch voor de instorting van het West-Europees Katholicisme?
zondag 30 oktober 2016
HH. Missen voor Allerheiligen - Allerzielen; 3 november aanbidding eerste donderdag.
Maandag 31 oktober:
7.30 u St Rochus, paters minderbroeders
8.30 u St Rochus, paters minderbroeders
17.00 u Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Dinsdag 1 november Allerheiligen
8 uur St Rochus, pater minderbroeders
9 uur St Rochus paters minderbroeders
9.30 u St Martinus
10 uur Kathedraal
10.30 u St Katharina
11 uur Kathedraal, voorgegaan door Mgr Hoogmartens
11 uur St Rochus, paters minderbroeders
11 uur H Hart
18 uur Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Woensdag 2 november Allerzielen
7.30 u St Rochus, paters minderbroeders
8.30 u St Rochus, paters minderbroeders
18.30 u Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Donderdag 3 november
Aanbidding van 15 tot 16 uur
7.30 u St Rochus, paters minderbroeders
8.30 u St Rochus, paters minderbroeders
17.00 u Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Dinsdag 1 november Allerheiligen
8 uur St Rochus, pater minderbroeders
9 uur St Rochus paters minderbroeders
9.30 u St Martinus
10 uur Kathedraal
10.30 u St Katharina
11 uur Kathedraal, voorgegaan door Mgr Hoogmartens
11 uur St Rochus, paters minderbroeders
11 uur H Hart
18 uur Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Woensdag 2 november Allerzielen
7.30 u St Rochus, paters minderbroeders
8.30 u St Rochus, paters minderbroeders
18.30 u Kathedraal
18.30 u St Rochus, paters minderbroeders
Donderdag 3 november
Aanbidding van 15 tot 16 uur
 |
| Mgr. Hoogmartens geeft de zegen met het H Sacrament in de basiliek van Kortenbos. Op dezelfde dag hield hij een pleidooi voor het Heilig Sacrament in mariaprocessies. Op 6 november wordt er in de basiliek van Kortenbos een kaarsprocessie gehouden. |
Het mandement dat de Vlaamse Kerk deed ontploffen.
werkvertaling van een artikel van Ferdinand Boischot, vrij op het internet met als titel: 13 mai 1966: Das Mandement der belgischen Bischöfe sprengt die Kirche in Flandern:
België was sinds haar bekering in de vroege middeleeuwen een oerkatholiek land. In de grote steden Gent, Brugge, Antwerpen, Mechelen, Brussel, Ieper bloeiden grote en geleerde abdijen en kloosters en ze vulden een land met hoog-ontwikkelde land- en handwerkactiviteiten met een grote religieuze traditie in de hoogmiddeleeuwen met de nederlandse mystiek en de Devotio Moderna.
Het land werd diep getekend door een intensief doorgevoerde contrareformatie. In de 19 eeuw was het ultramontanisme in België zegenrijk, en dat bleef zo tot diep in de 20 ste eeuw.
Ook na de tweede wereldoorlog was het Katholicisme in België zeer levendig: Belgische (voor het grootste deel zeer modernistische) prelaten hadden een grote invloed in de voorbereiding van het tweede Vaticaanse concilie, en de belgische primaat Léon-Jozef kardinaal Suenens, werd een van de vier moderatoren benoemd en de 'squadra belga' speelde een dominante rol bij de besprekingen.
Bij aanvang van de jaren 60 beleefde België heel turbulente tijden.
De nederlandssprekende Vlamingen in het Noorden van België, die de meerderheid van de bevolking zijn, protesteerden toenemend en heel nadrukkelijk tegen de 130 jaren onderdrukking van hun taal en volkscultuur. Wallonië leed onder de zware crisis van de mijnbouw- en zware industrie. De in 1960 hals over kop doorgevoerde onafhankelijkheid van Belgisch-Congo schudde de paternalistische ingestelde Belgische staat door elkaar. In Vlaanderen zorgde een economisch herstel met veel diensten en middelgrote bedrijven voor een nieuw zelfbewustzijn.
In Leuven, dat in het Nederlandstalig deel ligt, kwamen al die problemen samen als onder een vergrootglas:
De oude universiteit (gesticht in 1425), de grootste Katholieke universiteit van de wereld, die onder het beheer is van de belgische bisschoppen, heeft pas 1938 de eerste nederlandstalige cursussen ingevoerd. De ruzies tussen Vlaamse en Waalse studenten waren legendarisch. Steeds weer rees er discussie over nederlandstalige patiënten die communicatieproblemen hadden met franstalige artsen in het St Pietersziekenhuis in Leuven. De toename van het aantal studenten maakte een uitbreiding van de universiteit nodig, waarbij de walen die hele vergroting tussen Brussel en Leuven in Vlaams territorium wilden laten plaatsvinden. Zo wilde met een grote franstalig gedomineerd gebied tussen Groot-Brussel, Leuven en Wavre opbouwen. Dat werd door zo wat alle Vlamingen onmogelijk gehouden. Erg ongevoelige uitspraken over kinderdagverblijven en scholen voor franstalig personeel van de universiteit, vergiftigden de stemming nog meer.
Op 13 mei 1966, een vrijdag namiddag, kondigden de belgische bisschoppen een beroemd/berucht mandement (een herderlijk schrijven voor de gelovigen dat hiërarchische gehoorzaamheid vraagt) af:
Wij verordenen, dat de Universiteit een moet blijven, in Leuven zelf, en dat elk die tot de universiteit behoort, ons niet tegenspreekt.
Een duidelijke uitspraak, onmisverstaanbaar, en die met precies dezelfde woorden, 25 jaren eerder tijdens de tweede wereldoorlog werden uitgesproken door de duitse bezetter.
Deze melding werd meteen door de televisie en de radio verspreid. De kranten brachten er pas de volgende maandag een verslag over. Alleen de journalisten waren bewust van het politieke dynamiet dat het meebracht.
Het hele katholieke Vlaanderen werd voor de kop gestoten. Enerzijds vanwege de inhoud, waar de bisschoppen hun kerkelijk hiërarchische stelling inzetten om een taalpolitiek probleem op te lossen, anderzijds waarschijnlijk nog meer het woordgebruik en de stijl van het mandement: 'autoritair', 'arrogant', 'hoogmoedig', waren nog de braafste adjectieven die in de literatuur werden gebruikt. Geen jaar na het einde van het Tweede Vaticaanse Concilie dat de mond vol had over 'Dialoog', 'Liefde', 'Openheid', 'Respect', hanteerden de belgische bisschoppen de ouderwetse knuppel met een bevelende toon.
Het mandement werd in de meeste Kerken op zondag voorgelezen. Onvergetelijk was het voor mij, als jonge student, die net na het voorlezen van dit mandement het dreunende geluid van voetstampen op de kerkbanken hoorde dat klonk van het balkon van het grote mannenkoor.
De pers discuteerde direct. De franstalige kranten ware zege-dronken, de politieke partijen reageerden voor een deel verward, voor een deel partijdig. Kardinaal Suenens en de andere bisschoppen wachtten stilzwijgend af.
Op de daaropvolgende zondag, 22 mei 1966, moest in de aarbisschoppelijke hoofdstad Mechelen de 50ste verjaardag van het beroemde St Romboutskathedraalkoor gevierd worden (zeer bekend, zeker in het Vaticaan en Italië, door zijn nieuwe uitvoeringen van polyfone muziek onder leiding van Mgr J Van Nuffel). In de hoogmis, in de fris ingevoerde nieuwe liturgie, klonken onverwacht vlaamse hymnen en liederen. De mis werd abrupt beëindigd, in tumult. Kardinaal Suenens verdween bliksemsnel in de sacristie en werd onder politiebegeleiding ontzet. Ondertussen werd de Rijkswacht uit Antwerpen aangevoerd: op de grote markt, onder de kathedraaltoren, en aan het station kwam het tot straatrellen met inzet van het waterkanon. De roep 'Suenens buiten!' werd de volgende jaren vaak gehoord.
In Leuven waren er burgeroorlog-achtige toestanden. De bisschoppen publiceerden een wereldvreemde pinksterbrief, beëindigde abrupt het zomersemester aan de universiteit van Leuven en verschoven de examens. De regering viel een tijdje later (in 1968 zou de belgische regering dan opnieuw vallen over Leuven - het enige westeuropese land waar de studentenonrust dat kon bewerken).
De politiek in België werd de volgende 40 jaren beheerst door het conflict tussen Vlamingen en franstalingen. In 1970 werd de Universiteit van Leuven gesplitst, waarbij het nederlandstalige deel in Leuven bleef, en het frantalige deel in Louvain-La-Neuve in waals-Brabant.
De Kerk in Vlaanderen werd gedynamiteerd: In de weken na het mandement liep de kerkgang met een derde terug (vooral mannen), in het volgende decennium met drie vierde. De bisschoppelijke seminaries liepen totaal leeg. De vlaamsnationalisten, historisch een sterke fractie in het kerkvolk, en cultureel wetenschappelijk en sociaal erg actief, keerden zich van de Kerk af. In 1968 werd het St Romboutskathedraalkoor ontbonden.
De christendemocratische CVP deelde zich in 1968 in twee partijen op. In de daaropvolgende 40 jaren volgde het nederlandstalige deel een continuerende neergang, splitste in drie fracties en schrompelde tot een vierde van haar vroegere omvang (zo groot als de liberalen en de notoir zwakke socialisten).
De hervormingen van de liturgie na Vaticanum II, de (gewild door Suenens) ostentatieve voorlezing van Humanae Vitae, de totaal bizarre en ongelukkige liturgische en pastorale activiteiten deden de restkerk in Vlaanderen helemaal schipbreuk lopen. Suenens werd in zijn bisdom onzichtbaar.
Het totale verlies aan kwaliteit, aan katholieke traditie, aan theologische kennis en aan verbondenheid met het eigen volk, leiden dan naar de bekende catastrofale situatie:
Priesters werden sociale arbeiders met een klerikale vernis. Openheid en liefde voor alles en iedereen werden een sleutelwoord in de pedo- en homosexuele misstanden in het kerkelijke milieu - en wat minder onderkent wordt, bij de eenvoudige katholieke kinderen en gehandicapten. Zowat alle priesterseminaries sloten, het milieu catholique verdampte, de Universiteit Leuven stelde haar katholieke identiteit zelf in vraag, het niveau van de clerus is enorm verlaagd; de bisdomsdiensten zijn spijtig genoeg met dat soort mensen bestaft. De namen van Suenens, Danneels, van Gheluwe, Bonny en DeKesel zijn intussen jammer genoeg wereldbekend.
Vlaanderen is praktisch totaal agnostisch geworden.
Voor de franstalingen was de splitsing van de universiteit Leuven uiteindelijk een zegen (zo zegde het ook aartsbisschop Mgr Leonard): Hoewel zeker verwond door de roep 'Walen buiten', beleefden de frantalige Katholieken een herbezinning op de Heilige Schrift, de Kerkvaders en de grote kerkelijke schrijvers, door inspiratie en aanleuning aan Frankrijk en door monastieke spiritualiteit, naar een vernieuwde beleving. Van de modernistische dwaalwegen en de schanddaden van de welnesskerk in Vlaanderen bleef ze gelukkig grotendeels verschoond.
Illustratief is dat de tekst van dat mandement in haar originele versie nauwelijks te vinden is. Duidelijk worden meerdere variaties geproduceerd of na-verbeterd. Onzeker is ook de auteur - eerst werd Suenens, maar enkele dagen later Mgr Descamps, rector van de Universiteit, naar voor geschoven (als zondenbok).
Even veelbetekenend is het dat de 50ste verjaardag van dit mandement met haar zo zwaarwichtige gevolgen voor de Kerk in Vlaanderen, op de bisschoppelijke en kerkelijke websites niet terug te vinden is. Over Suenens wordt ijzig gezwegen, en ook Danneels zelf zal niet veel meer zeggen ('op aanbeveling van mijn advocaat').
'... de nederlaag is een wees ...'
België was sinds haar bekering in de vroege middeleeuwen een oerkatholiek land. In de grote steden Gent, Brugge, Antwerpen, Mechelen, Brussel, Ieper bloeiden grote en geleerde abdijen en kloosters en ze vulden een land met hoog-ontwikkelde land- en handwerkactiviteiten met een grote religieuze traditie in de hoogmiddeleeuwen met de nederlandse mystiek en de Devotio Moderna.
Het land werd diep getekend door een intensief doorgevoerde contrareformatie. In de 19 eeuw was het ultramontanisme in België zegenrijk, en dat bleef zo tot diep in de 20 ste eeuw.
Ook na de tweede wereldoorlog was het Katholicisme in België zeer levendig: Belgische (voor het grootste deel zeer modernistische) prelaten hadden een grote invloed in de voorbereiding van het tweede Vaticaanse concilie, en de belgische primaat Léon-Jozef kardinaal Suenens, werd een van de vier moderatoren benoemd en de 'squadra belga' speelde een dominante rol bij de besprekingen.
Bij aanvang van de jaren 60 beleefde België heel turbulente tijden.
De nederlandssprekende Vlamingen in het Noorden van België, die de meerderheid van de bevolking zijn, protesteerden toenemend en heel nadrukkelijk tegen de 130 jaren onderdrukking van hun taal en volkscultuur. Wallonië leed onder de zware crisis van de mijnbouw- en zware industrie. De in 1960 hals over kop doorgevoerde onafhankelijkheid van Belgisch-Congo schudde de paternalistische ingestelde Belgische staat door elkaar. In Vlaanderen zorgde een economisch herstel met veel diensten en middelgrote bedrijven voor een nieuw zelfbewustzijn.
In Leuven, dat in het Nederlandstalig deel ligt, kwamen al die problemen samen als onder een vergrootglas:
De oude universiteit (gesticht in 1425), de grootste Katholieke universiteit van de wereld, die onder het beheer is van de belgische bisschoppen, heeft pas 1938 de eerste nederlandstalige cursussen ingevoerd. De ruzies tussen Vlaamse en Waalse studenten waren legendarisch. Steeds weer rees er discussie over nederlandstalige patiënten die communicatieproblemen hadden met franstalige artsen in het St Pietersziekenhuis in Leuven. De toename van het aantal studenten maakte een uitbreiding van de universiteit nodig, waarbij de walen die hele vergroting tussen Brussel en Leuven in Vlaams territorium wilden laten plaatsvinden. Zo wilde met een grote franstalig gedomineerd gebied tussen Groot-Brussel, Leuven en Wavre opbouwen. Dat werd door zo wat alle Vlamingen onmogelijk gehouden. Erg ongevoelige uitspraken over kinderdagverblijven en scholen voor franstalig personeel van de universiteit, vergiftigden de stemming nog meer.
Op 13 mei 1966, een vrijdag namiddag, kondigden de belgische bisschoppen een beroemd/berucht mandement (een herderlijk schrijven voor de gelovigen dat hiërarchische gehoorzaamheid vraagt) af:
Wij verordenen, dat de Universiteit een moet blijven, in Leuven zelf, en dat elk die tot de universiteit behoort, ons niet tegenspreekt.
Een duidelijke uitspraak, onmisverstaanbaar, en die met precies dezelfde woorden, 25 jaren eerder tijdens de tweede wereldoorlog werden uitgesproken door de duitse bezetter.
Deze melding werd meteen door de televisie en de radio verspreid. De kranten brachten er pas de volgende maandag een verslag over. Alleen de journalisten waren bewust van het politieke dynamiet dat het meebracht.
Het hele katholieke Vlaanderen werd voor de kop gestoten. Enerzijds vanwege de inhoud, waar de bisschoppen hun kerkelijk hiërarchische stelling inzetten om een taalpolitiek probleem op te lossen, anderzijds waarschijnlijk nog meer het woordgebruik en de stijl van het mandement: 'autoritair', 'arrogant', 'hoogmoedig', waren nog de braafste adjectieven die in de literatuur werden gebruikt. Geen jaar na het einde van het Tweede Vaticaanse Concilie dat de mond vol had over 'Dialoog', 'Liefde', 'Openheid', 'Respect', hanteerden de belgische bisschoppen de ouderwetse knuppel met een bevelende toon.
Het mandement werd in de meeste Kerken op zondag voorgelezen. Onvergetelijk was het voor mij, als jonge student, die net na het voorlezen van dit mandement het dreunende geluid van voetstampen op de kerkbanken hoorde dat klonk van het balkon van het grote mannenkoor.
De pers discuteerde direct. De franstalige kranten ware zege-dronken, de politieke partijen reageerden voor een deel verward, voor een deel partijdig. Kardinaal Suenens en de andere bisschoppen wachtten stilzwijgend af.
Op de daaropvolgende zondag, 22 mei 1966, moest in de aarbisschoppelijke hoofdstad Mechelen de 50ste verjaardag van het beroemde St Romboutskathedraalkoor gevierd worden (zeer bekend, zeker in het Vaticaan en Italië, door zijn nieuwe uitvoeringen van polyfone muziek onder leiding van Mgr J Van Nuffel). In de hoogmis, in de fris ingevoerde nieuwe liturgie, klonken onverwacht vlaamse hymnen en liederen. De mis werd abrupt beëindigd, in tumult. Kardinaal Suenens verdween bliksemsnel in de sacristie en werd onder politiebegeleiding ontzet. Ondertussen werd de Rijkswacht uit Antwerpen aangevoerd: op de grote markt, onder de kathedraaltoren, en aan het station kwam het tot straatrellen met inzet van het waterkanon. De roep 'Suenens buiten!' werd de volgende jaren vaak gehoord.
In Leuven waren er burgeroorlog-achtige toestanden. De bisschoppen publiceerden een wereldvreemde pinksterbrief, beëindigde abrupt het zomersemester aan de universiteit van Leuven en verschoven de examens. De regering viel een tijdje later (in 1968 zou de belgische regering dan opnieuw vallen over Leuven - het enige westeuropese land waar de studentenonrust dat kon bewerken).
De politiek in België werd de volgende 40 jaren beheerst door het conflict tussen Vlamingen en franstalingen. In 1970 werd de Universiteit van Leuven gesplitst, waarbij het nederlandstalige deel in Leuven bleef, en het frantalige deel in Louvain-La-Neuve in waals-Brabant.
De Kerk in Vlaanderen werd gedynamiteerd: In de weken na het mandement liep de kerkgang met een derde terug (vooral mannen), in het volgende decennium met drie vierde. De bisschoppelijke seminaries liepen totaal leeg. De vlaamsnationalisten, historisch een sterke fractie in het kerkvolk, en cultureel wetenschappelijk en sociaal erg actief, keerden zich van de Kerk af. In 1968 werd het St Romboutskathedraalkoor ontbonden.
De christendemocratische CVP deelde zich in 1968 in twee partijen op. In de daaropvolgende 40 jaren volgde het nederlandstalige deel een continuerende neergang, splitste in drie fracties en schrompelde tot een vierde van haar vroegere omvang (zo groot als de liberalen en de notoir zwakke socialisten).
De hervormingen van de liturgie na Vaticanum II, de (gewild door Suenens) ostentatieve voorlezing van Humanae Vitae, de totaal bizarre en ongelukkige liturgische en pastorale activiteiten deden de restkerk in Vlaanderen helemaal schipbreuk lopen. Suenens werd in zijn bisdom onzichtbaar.
Het totale verlies aan kwaliteit, aan katholieke traditie, aan theologische kennis en aan verbondenheid met het eigen volk, leiden dan naar de bekende catastrofale situatie:
Priesters werden sociale arbeiders met een klerikale vernis. Openheid en liefde voor alles en iedereen werden een sleutelwoord in de pedo- en homosexuele misstanden in het kerkelijke milieu - en wat minder onderkent wordt, bij de eenvoudige katholieke kinderen en gehandicapten. Zowat alle priesterseminaries sloten, het milieu catholique verdampte, de Universiteit Leuven stelde haar katholieke identiteit zelf in vraag, het niveau van de clerus is enorm verlaagd; de bisdomsdiensten zijn spijtig genoeg met dat soort mensen bestaft. De namen van Suenens, Danneels, van Gheluwe, Bonny en DeKesel zijn intussen jammer genoeg wereldbekend.
Vlaanderen is praktisch totaal agnostisch geworden.
Voor de franstalingen was de splitsing van de universiteit Leuven uiteindelijk een zegen (zo zegde het ook aartsbisschop Mgr Leonard): Hoewel zeker verwond door de roep 'Walen buiten', beleefden de frantalige Katholieken een herbezinning op de Heilige Schrift, de Kerkvaders en de grote kerkelijke schrijvers, door inspiratie en aanleuning aan Frankrijk en door monastieke spiritualiteit, naar een vernieuwde beleving. Van de modernistische dwaalwegen en de schanddaden van de welnesskerk in Vlaanderen bleef ze gelukkig grotendeels verschoond.
Illustratief is dat de tekst van dat mandement in haar originele versie nauwelijks te vinden is. Duidelijk worden meerdere variaties geproduceerd of na-verbeterd. Onzeker is ook de auteur - eerst werd Suenens, maar enkele dagen later Mgr Descamps, rector van de Universiteit, naar voor geschoven (als zondenbok).
Even veelbetekenend is het dat de 50ste verjaardag van dit mandement met haar zo zwaarwichtige gevolgen voor de Kerk in Vlaanderen, op de bisschoppelijke en kerkelijke websites niet terug te vinden is. Over Suenens wordt ijzig gezwegen, en ook Danneels zelf zal niet veel meer zeggen ('op aanbeveling van mijn advocaat').
'... de nederlaag is een wees ...'
zondag 23 oktober 2016
Dialoogschool = Dialoog met God: Pastorale brief van Mgr Egan van Portsmouth over de Katholieke Scholen
Onderstaand is een werkvertaling van de pastorale brief van Mgr Philip Egan van Portsmouth in het Verenigd Koninkrijk.
Mgr Philip Egan zal een van de sprekers zijn op het Symposium Sacra 700 voor de herdenking van de 700ste verjaardag van het Eucharistisch mirakel van Viversel, op 23 juli 2017 in Hasselt.
Pastorale Brief van de bisschop
om voor te lezen in alle kerken en kapellen van het bisdom van Portsmouth op 2 oktober 2016, de 27ste zondag van het jaar.
DE TOEKOMST VAN ONZE KATHOLIEKE SCHOLEN
Beste families en vrienden,
De voorbije 18 maanden heb ik iedere katholieke school van het bisdom bezocht. We hebben 76 scholen, waaronder 23 onafhankelijke, 3 oecumenische scholen en 7 secundaire scholen. Elke school heeft haar eigen persoonlijkheid en hoewel er altijd plaats is voor verbetering wil ik u zeggen: onze scholen zijn fantastisch! Ik was diep onder de indruk van de inspirerende directeurs en leraren die we hebben, de warmte en de vreugde van onze kinderen, de hulp en het engagement van de ouders, het harde werk dat wordt gedaan door de bestuurders en de loyale toewijding van al het ondersteunend personeel. Dus laat ons God danken voor onze scholen en bidden voor allen die ervoor verantwoordelijk zijn.
Scholen en parochies zijn de twee belangrijkste kernen in de missie van de Kerk. Op dit ogenblik is het Katholiek onderwijs in ons bisdom een grote verandering aan het doormaken. We zijn begonnen met de complexe, uitdagende taak om onze staatsgesubsidieerde scholen om te vormen en te groeperen in 4 Multi-academy stichtingen. Ze zullen onder de bescherming staan van 4 eigentijdse missionaire heiligen: St Edith Stein, St Moeder Teresa van Calcutta, de Zalige John Henry Newman en de zalige Piergiorgio Frassati. De nieuwe onderwijs-ondersteunende kantoren bij de Kathedraal zullen ingewijd worden op de 1ste november. Dit academy process geeft ons de unieke gelegenheid om het Katholiek onderwijs te herscheppen ten bate van de ouders en de leerlingen. We hopen ook de diensten te reorganiseren, de sollicitaties te verbeteren en de constante vorming van leraars en leiders, en de godsdienstles te verbeteren. Laat ons Gods zegen vragen over al de mensen die erbij betrokken zijn en hun geduldige inspanningen.
Onze scholen dienen drie verschillende groepen: praktiserende Katholieken (met de bedoeling dat ze nog meer betrokken leerlingen worden), nog-niet-praktiserende Katholieken (dat ze een diepere liefde voor Jezus mogen ontwikkelen in het Eucharistisch leven van de Kerk) en die kinderen van de wijdere gemeenschap die Katholiek onderwijs zoeken (dat hun het Evangelie van de verlossing mag verkondigd worden). In het licht van de nieuwe evangelisatie, heb ik de staf van al onze scholen gevraagd om missionaire strategieën te ontwikkelen voor elke groep, om hen dichter bij Christus te brengen.
Ik wil nu wat autoritatieve leer willen geven over de Katholieke opvoeding en hoe we die moeten verstaan, niet enkel in het licht van de moderne noden, maar van de 2000 jaar oude traditie van de Kerk om scholen en universiteiten te hebben.
Op de eerste plaats zijn de eerste opvoeders van de kinderen de ouders; scholen bestaan enkel om hen te helpen. Het is mijn diepe hoop dat van nu af aan we onzen scholen zullen zijn als 'Catholic Formation Communities' die niet enkel de kinderen dienen, maar ook de ouders, de beheerders, de leraars en de staf. Katholieke scholen bieden een uniek onderwijs en dat doen ze in een nauwe verbondenheid met hun parochies. Het leven en de energie van een Katholieke school zijn gefocust op de waarheid, goedheid en schoonheid van God zoals geopenbaard in Jezus Christus, gekruisigd en verrezen. Met andere woorden, Katholieke scholen bestaan om Jezus Christus beter te laten kennen en lief te hebben, en om leerlingen van Christus te vormen in het Lichaam van de Kerk. Want wij geloven dat Hij de enige Weg is naar een authentieke humane ontplooiing, zowel hier op aarde als voor eeuwig in de hemel.
In een Katholieke school - of ze nu onafhankelijk is, op vrijwillige basis, vrij of academisch - zou alles gedaan moeten worden om een authentieke Christelijke ethos te scheppen. Het gehele curriculum zou gecentreerd moeten worden op Christus zodat alles wat aangeleerd wordt en onderwezen, en in alle onderwerpen, vooral in de wetenschappen en alfawetenschappen, verwezen en eengemaakt worden met Hem. De school zou een volledig participatieve gemeenschap moeten worden, die gebaseerd is op de zelfgevende liefde tussen de personen van de Heilige Drievuldigheid. Iedereen zou behandeld moeten worden met waardigheid, respect, rechtvaardigheid en liefde. De school zou een centrum van gebed moeten worden, idealiter met een kapel en een kapelaan, zodat iedereen gemakkelijke een persoonlijke relatie kan vormen met God, gericht op de liefde van Jezus in de Schrift en de Heilige Eucharistie. Met de drukte van schooldagen, is het gemakkelijk te vergeten dat het gebed cruciaal is voor de Catholic Fomation Communities. Maar er zijn kleine manieren waardoor we ervoor kunnen zorgen dat het niet vergeten wordt. Staf en beheerders-vergaderingen zouden altijd moeten beginnen met gebed en vorming. En om hen te helpen om een persoonlijke relatie met Jezus te vormen zou ik willen dat alle jongeren vanaf Jaar 5 en hoger op regelmatige tijden Eucharistische Aanbidding zouden hebben, contemplatief gebed en lectio divina.
Als Catholic Formation Communities kunnen de scholen al hun leden helpen om hun door God-gegeven roeping en hun charisma ontdekken, om hen te helpen groeien in deugd en in heiligheid. Ze zouden personen moeten vormen die gemodelleerd zijn op Jezus Christus met een bezorgdheid voor sociale gerechtigheid en 'integrale ecologie', dienaars van de armen, de noodlijdenden en de gemarginaliseerden. Ze zouden onze kinderen moeten in staat stellen om intentionele leerlingen van Christus te worden zodat ze als goede burgers, met vertrouwen de eigentijdse cultuur kunnen evangeliseren, en het Koninkrijk van God opbouwen.
Ik weet heel goed dat op sommige plaatsen in ons bisdom er een tekort is aan Katholieke scholen en schoolplaatsen. De intentie van de regering om de 50% kaap te schrappen zal een grote hulp voor ons zijn. Maar terwijl we een oplossing zoeken op de lange termijn, wil ik u ondertussen vragen om 'outside the box' te denken, en dus creatieve manieren te vinden om uit te reiken naar alle Katholieke kinderen in niet-Katholieke scholen. We kunnen hen niet verwaarlozen: ze hebben Christus nodig! We kunnen niet onze armen vouwen en wachten op een katholieke school! Dus wat kunnen we doen om hen nu te helpen? Hoe kunnen we hen ondersteunen, vormen, catechese geven?
Ik weet anderzijds ook heel goed dat we een tekort hebben aan Katholieke directeurs en Katholieke leraars en dat we voor hen een permanente katholieke vorming moeten opzetten. Opnieuw, we kunnen niet simpelweg de schouders ophalen! Wat gaan we eraan doen? We moeten innovatief zijn, nieuwe wegen vinden om goede mensen aan te trekken, de jongeren aanmoedigen om leraars te worden, en de vele Katholieke leraars aantrekken die nu niet in de katholieke sector werken. En bovenal moeten we bidden voor leraars. St Paulus zag lesgeven als een Goddelijke roeping, iets dat we zien in de inspirerende leraars van vandaag. Dus vandaag na de Mis, of de volgende keer als je het Heilig Sacrament bezoekt, denk er dan aan om te bidden voor meer roepingen.
Nog een laatste punt. Heb jij een school in je parochie of in je pastorale regio? Als dat zo is, ondersteun ze dan! Net zoals onze priesters steeds klaar zouden moeten staan om te fungeren als kapelaans en in hun besturen te zitten, zo moeten ook katholieke leken klaar staan om te fungeren in het beheer of te helpen. Basisscholen moeten hun banden met de parochies aanhalen; secundaire scholen kunnen hun banden aanhalen met de wijdere parochieregio's en bijvoorbeeld student-ambassadeurs benoemen.
Laat ons eindigen met de Psalm van vandaag "O dat gij vandaag moogt luisteren naar Zijn stem: verhard toch niet uw harten". Meer nog, laat ons in gebed verenigen dat de apostelen zeiden tot de Heer in het Evangelie: 'Vergroot ons geloof'. We doen dat gebed speciaal voor onze scholen, en we plaatsen door de handen van Maria onbevlekt ontvangen al onze directeurs en secretarissen, al onze leraren en staf, al onze ouders en bestuurders, en natuurlijk al onze kinderen, in Corde Iesu.
Dank om te luisteren!
+ Philip
Bisschop van Portsmouth.
Mgr Philip Egan zal een van de sprekers zijn op het Symposium Sacra 700 voor de herdenking van de 700ste verjaardag van het Eucharistisch mirakel van Viversel, op 23 juli 2017 in Hasselt.
Pastorale Brief van de bisschop
om voor te lezen in alle kerken en kapellen van het bisdom van Portsmouth op 2 oktober 2016, de 27ste zondag van het jaar.
DE TOEKOMST VAN ONZE KATHOLIEKE SCHOLEN
Beste families en vrienden,
De voorbije 18 maanden heb ik iedere katholieke school van het bisdom bezocht. We hebben 76 scholen, waaronder 23 onafhankelijke, 3 oecumenische scholen en 7 secundaire scholen. Elke school heeft haar eigen persoonlijkheid en hoewel er altijd plaats is voor verbetering wil ik u zeggen: onze scholen zijn fantastisch! Ik was diep onder de indruk van de inspirerende directeurs en leraren die we hebben, de warmte en de vreugde van onze kinderen, de hulp en het engagement van de ouders, het harde werk dat wordt gedaan door de bestuurders en de loyale toewijding van al het ondersteunend personeel. Dus laat ons God danken voor onze scholen en bidden voor allen die ervoor verantwoordelijk zijn.
Scholen en parochies zijn de twee belangrijkste kernen in de missie van de Kerk. Op dit ogenblik is het Katholiek onderwijs in ons bisdom een grote verandering aan het doormaken. We zijn begonnen met de complexe, uitdagende taak om onze staatsgesubsidieerde scholen om te vormen en te groeperen in 4 Multi-academy stichtingen. Ze zullen onder de bescherming staan van 4 eigentijdse missionaire heiligen: St Edith Stein, St Moeder Teresa van Calcutta, de Zalige John Henry Newman en de zalige Piergiorgio Frassati. De nieuwe onderwijs-ondersteunende kantoren bij de Kathedraal zullen ingewijd worden op de 1ste november. Dit academy process geeft ons de unieke gelegenheid om het Katholiek onderwijs te herscheppen ten bate van de ouders en de leerlingen. We hopen ook de diensten te reorganiseren, de sollicitaties te verbeteren en de constante vorming van leraars en leiders, en de godsdienstles te verbeteren. Laat ons Gods zegen vragen over al de mensen die erbij betrokken zijn en hun geduldige inspanningen.
Onze scholen dienen drie verschillende groepen: praktiserende Katholieken (met de bedoeling dat ze nog meer betrokken leerlingen worden), nog-niet-praktiserende Katholieken (dat ze een diepere liefde voor Jezus mogen ontwikkelen in het Eucharistisch leven van de Kerk) en die kinderen van de wijdere gemeenschap die Katholiek onderwijs zoeken (dat hun het Evangelie van de verlossing mag verkondigd worden). In het licht van de nieuwe evangelisatie, heb ik de staf van al onze scholen gevraagd om missionaire strategieën te ontwikkelen voor elke groep, om hen dichter bij Christus te brengen.
Ik wil nu wat autoritatieve leer willen geven over de Katholieke opvoeding en hoe we die moeten verstaan, niet enkel in het licht van de moderne noden, maar van de 2000 jaar oude traditie van de Kerk om scholen en universiteiten te hebben.
Op de eerste plaats zijn de eerste opvoeders van de kinderen de ouders; scholen bestaan enkel om hen te helpen. Het is mijn diepe hoop dat van nu af aan we onzen scholen zullen zijn als 'Catholic Formation Communities' die niet enkel de kinderen dienen, maar ook de ouders, de beheerders, de leraars en de staf. Katholieke scholen bieden een uniek onderwijs en dat doen ze in een nauwe verbondenheid met hun parochies. Het leven en de energie van een Katholieke school zijn gefocust op de waarheid, goedheid en schoonheid van God zoals geopenbaard in Jezus Christus, gekruisigd en verrezen. Met andere woorden, Katholieke scholen bestaan om Jezus Christus beter te laten kennen en lief te hebben, en om leerlingen van Christus te vormen in het Lichaam van de Kerk. Want wij geloven dat Hij de enige Weg is naar een authentieke humane ontplooiing, zowel hier op aarde als voor eeuwig in de hemel.
In een Katholieke school - of ze nu onafhankelijk is, op vrijwillige basis, vrij of academisch - zou alles gedaan moeten worden om een authentieke Christelijke ethos te scheppen. Het gehele curriculum zou gecentreerd moeten worden op Christus zodat alles wat aangeleerd wordt en onderwezen, en in alle onderwerpen, vooral in de wetenschappen en alfawetenschappen, verwezen en eengemaakt worden met Hem. De school zou een volledig participatieve gemeenschap moeten worden, die gebaseerd is op de zelfgevende liefde tussen de personen van de Heilige Drievuldigheid. Iedereen zou behandeld moeten worden met waardigheid, respect, rechtvaardigheid en liefde. De school zou een centrum van gebed moeten worden, idealiter met een kapel en een kapelaan, zodat iedereen gemakkelijke een persoonlijke relatie kan vormen met God, gericht op de liefde van Jezus in de Schrift en de Heilige Eucharistie. Met de drukte van schooldagen, is het gemakkelijk te vergeten dat het gebed cruciaal is voor de Catholic Fomation Communities. Maar er zijn kleine manieren waardoor we ervoor kunnen zorgen dat het niet vergeten wordt. Staf en beheerders-vergaderingen zouden altijd moeten beginnen met gebed en vorming. En om hen te helpen om een persoonlijke relatie met Jezus te vormen zou ik willen dat alle jongeren vanaf Jaar 5 en hoger op regelmatige tijden Eucharistische Aanbidding zouden hebben, contemplatief gebed en lectio divina.
Als Catholic Formation Communities kunnen de scholen al hun leden helpen om hun door God-gegeven roeping en hun charisma ontdekken, om hen te helpen groeien in deugd en in heiligheid. Ze zouden personen moeten vormen die gemodelleerd zijn op Jezus Christus met een bezorgdheid voor sociale gerechtigheid en 'integrale ecologie', dienaars van de armen, de noodlijdenden en de gemarginaliseerden. Ze zouden onze kinderen moeten in staat stellen om intentionele leerlingen van Christus te worden zodat ze als goede burgers, met vertrouwen de eigentijdse cultuur kunnen evangeliseren, en het Koninkrijk van God opbouwen.
Ik weet heel goed dat op sommige plaatsen in ons bisdom er een tekort is aan Katholieke scholen en schoolplaatsen. De intentie van de regering om de 50% kaap te schrappen zal een grote hulp voor ons zijn. Maar terwijl we een oplossing zoeken op de lange termijn, wil ik u ondertussen vragen om 'outside the box' te denken, en dus creatieve manieren te vinden om uit te reiken naar alle Katholieke kinderen in niet-Katholieke scholen. We kunnen hen niet verwaarlozen: ze hebben Christus nodig! We kunnen niet onze armen vouwen en wachten op een katholieke school! Dus wat kunnen we doen om hen nu te helpen? Hoe kunnen we hen ondersteunen, vormen, catechese geven?
Ik weet anderzijds ook heel goed dat we een tekort hebben aan Katholieke directeurs en Katholieke leraars en dat we voor hen een permanente katholieke vorming moeten opzetten. Opnieuw, we kunnen niet simpelweg de schouders ophalen! Wat gaan we eraan doen? We moeten innovatief zijn, nieuwe wegen vinden om goede mensen aan te trekken, de jongeren aanmoedigen om leraars te worden, en de vele Katholieke leraars aantrekken die nu niet in de katholieke sector werken. En bovenal moeten we bidden voor leraars. St Paulus zag lesgeven als een Goddelijke roeping, iets dat we zien in de inspirerende leraars van vandaag. Dus vandaag na de Mis, of de volgende keer als je het Heilig Sacrament bezoekt, denk er dan aan om te bidden voor meer roepingen.
Nog een laatste punt. Heb jij een school in je parochie of in je pastorale regio? Als dat zo is, ondersteun ze dan! Net zoals onze priesters steeds klaar zouden moeten staan om te fungeren als kapelaans en in hun besturen te zitten, zo moeten ook katholieke leken klaar staan om te fungeren in het beheer of te helpen. Basisscholen moeten hun banden met de parochies aanhalen; secundaire scholen kunnen hun banden aanhalen met de wijdere parochieregio's en bijvoorbeeld student-ambassadeurs benoemen.
Laat ons eindigen met de Psalm van vandaag "O dat gij vandaag moogt luisteren naar Zijn stem: verhard toch niet uw harten". Meer nog, laat ons in gebed verenigen dat de apostelen zeiden tot de Heer in het Evangelie: 'Vergroot ons geloof'. We doen dat gebed speciaal voor onze scholen, en we plaatsen door de handen van Maria onbevlekt ontvangen al onze directeurs en secretarissen, al onze leraren en staf, al onze ouders en bestuurders, en natuurlijk al onze kinderen, in Corde Iesu.
Dank om te luisteren!
+ Philip
Bisschop van Portsmouth.
vrijdag 21 oktober 2016
Martelaarschap en de Wereldjongerendagen
Terwijl de heilige Vader meer dan 2 miljoen jongeren in Krakow verzamelde, sneed een islamist de keel over van pastoor Hamel in een kleine provinciekerk. Een aangrijpend contrast is het tussen deze immense jonge massa op haar knieën in aanbidding voor het gedode Lam en de islamisten die ondertussen onschuldigen trachten te doden op allerlei manieren. De woorden van pastoor hamel tijdens zijn strijd weerklinken in onze oren: "Gaat weg, satan". "Die martelaar, zegt ons pastoor Daniel Ange, brengt ons meteen in verbinding met al die gekruisigde volkeren waarin de moord op priesters, pastors, bisschoppen van verschillende ritussen zo frequent is geworden, net als de profanatie en de vernietiging van kerken, onder het quasi-onverschillig oog van de wereld". Wanneer gaat ons land begrijpen dat zonder een veeleisende hermeneutiek van de gewijde teksten van de islam die geweld en haat bevorderen, men die religie toelaat een destructieve brand aan te stoken? Het probleem beperkt zich helemaal niet tot IS maar is een theologisch-politieke visie die de oorzaak is van deze bloedige aanslagen. Het antwoord dat we moeten formuleren op deze vloed van barbarij, is ons gebed, onze apostolische caritas tegenover de moslims en een betere formatie over de islam om de intellectuele benaderingen over die religie te vermijden, die verstikkend aan het worden zijn.
"Een van de onmiddellijke vruchten van het bloed van onze broeder Jacques, vervolgt Daniel Ange, is dat geen enkele levende priester in Frankrijk de Mis nog op dezelfde manier zal opdragen. Elk kan zich in totale klaarheid zeggen: ik kan zo gekeeld worden, gedood samen met Hem die sterft onder mijn vingers. Het is misschien de laatste Mis van mijn leven, die onmiddellijk zich opent op de eeuwige Eucharistie van de hemel". Laat ons bidden dat deze martelaar ons bevrijdt uit onze verwarring, dat het een ontwaken voor ons geloof mag betekenen en voor onze ijver.
Een verschrikkelijke les ook voor een slecht begrepen interreligieuze dialoog, door de priester die voor pastoor Hamel kwam en een deel van een terrein van de parochie goedkoop aan de (weinig gematigde) moslims had verkocht om er een moskee op te bouwen. De moordenaar bezocht die moskee. Onze onwetendheid en ons religieuze onverschilligheid hebben de kans gegeven aan de meest agressieve islam. Het is nu, met ogen vol tranen en terreur, dat we misschien beginnen nadenken over onze eisen aan de waarheid in religieuze zaken. De dialoog en het respect van de religieuze vrijheid moeten eindelijk begrepen worden in het licht van de waarheid van de Openbaring en de eisen van het algemene goed. Vertelt de islam ja of neen iets over de waarheid van God en over de Mens? Kan hij de mens redden van de zonde en de barbarij? Dat zijn de vragen die werkelijk tellen en we gaan ons allen ooit die vragen moeten stellen in de confrontatie met de progressie van het islamgeweld. Maar hoeveel doden moeten er eerst nog vallen?
In de volgende maanden gaan we de honderdste verjaardag vieren van de moord door moslims van de zalige Charles de Foucauld en de verschijningen van Fatima, laat ons vervuld worden van vreugde omdat de heiligen door het offer van hun leven ons voorbereiden om de triomf van het Hart van Jezus en Maria.
E.H. Fabrice Loiseau
Missionarissen van de Goddelijke Barmhartigheid.
-------------
Las ik laatst niet in de krant van een Vlaamse politicus die zei dat 'de Katholieken, moslims en joden allen dezelfde God aanbidden'. Die relativistische visie, die de waarheid aan de kant zet, om zoete broodjes te kunnen bakken met iedereen, brengt dus inderdaad een vruchtbare Vlaamse bodem voor islam-geweld voor. Maar ook de Katholieke Kerk is zeker niet vrij van dergelijk ontwijkgedrag van de waarheid. (Mag ik het zeggen? Sorry, Dank u).
"Een van de onmiddellijke vruchten van het bloed van onze broeder Jacques, vervolgt Daniel Ange, is dat geen enkele levende priester in Frankrijk de Mis nog op dezelfde manier zal opdragen. Elk kan zich in totale klaarheid zeggen: ik kan zo gekeeld worden, gedood samen met Hem die sterft onder mijn vingers. Het is misschien de laatste Mis van mijn leven, die onmiddellijk zich opent op de eeuwige Eucharistie van de hemel". Laat ons bidden dat deze martelaar ons bevrijdt uit onze verwarring, dat het een ontwaken voor ons geloof mag betekenen en voor onze ijver.
Een verschrikkelijke les ook voor een slecht begrepen interreligieuze dialoog, door de priester die voor pastoor Hamel kwam en een deel van een terrein van de parochie goedkoop aan de (weinig gematigde) moslims had verkocht om er een moskee op te bouwen. De moordenaar bezocht die moskee. Onze onwetendheid en ons religieuze onverschilligheid hebben de kans gegeven aan de meest agressieve islam. Het is nu, met ogen vol tranen en terreur, dat we misschien beginnen nadenken over onze eisen aan de waarheid in religieuze zaken. De dialoog en het respect van de religieuze vrijheid moeten eindelijk begrepen worden in het licht van de waarheid van de Openbaring en de eisen van het algemene goed. Vertelt de islam ja of neen iets over de waarheid van God en over de Mens? Kan hij de mens redden van de zonde en de barbarij? Dat zijn de vragen die werkelijk tellen en we gaan ons allen ooit die vragen moeten stellen in de confrontatie met de progressie van het islamgeweld. Maar hoeveel doden moeten er eerst nog vallen?
In de volgende maanden gaan we de honderdste verjaardag vieren van de moord door moslims van de zalige Charles de Foucauld en de verschijningen van Fatima, laat ons vervuld worden van vreugde omdat de heiligen door het offer van hun leven ons voorbereiden om de triomf van het Hart van Jezus en Maria.
E.H. Fabrice Loiseau
Missionarissen van de Goddelijke Barmhartigheid.
-------------
Las ik laatst niet in de krant van een Vlaamse politicus die zei dat 'de Katholieken, moslims en joden allen dezelfde God aanbidden'. Die relativistische visie, die de waarheid aan de kant zet, om zoete broodjes te kunnen bakken met iedereen, brengt dus inderdaad een vruchtbare Vlaamse bodem voor islam-geweld voor. Maar ook de Katholieke Kerk is zeker niet vrij van dergelijk ontwijkgedrag van de waarheid. (Mag ik het zeggen? Sorry, Dank u).
woensdag 19 oktober 2016
Abonneren op:
Posts (Atom)