Martelaarschap en de Wereldjongerendagen

    Terwijl de heilige Vader meer dan 2 miljoen jongeren in Krakow verzamelde, sneed een islamist de keel over van pastoor Hamel in een kleine provinciekerk. Een aangrijpend contrast is het tussen deze immense jonge massa op haar knieën in aanbidding voor het gedode Lam en de islamisten die ondertussen onschuldigen trachten te doden op allerlei manieren. De woorden van pastoor hamel tijdens zijn strijd weerklinken in onze oren: "Gaat weg, satan". "Die martelaar, zegt ons pastoor Daniel Ange, brengt ons meteen in verbinding met al die gekruisigde volkeren waarin de moord op priesters, pastors, bisschoppen van verschillende ritussen zo frequent is geworden, net als de profanatie en de vernietiging van kerken, onder het quasi-onverschillig oog van de wereld". Wanneer gaat ons land begrijpen dat zonder een veeleisende hermeneutiek van de gewijde teksten van de islam die geweld en haat bevorderen, men die religie toelaat een destructieve brand aan te stoken? Het probleem beperkt zich helemaal niet tot IS maar is een theologisch-politieke visie die de oorzaak is van deze bloedige aanslagen. Het antwoord dat we moeten formuleren op deze vloed van barbarij, is ons gebed, onze apostolische caritas tegenover de moslims en een betere formatie over de islam om de intellectuele benaderingen over die religie te vermijden, die verstikkend aan het worden zijn.
   "Een van de onmiddellijke vruchten van het bloed van onze broeder Jacques, vervolgt Daniel Ange, is dat geen enkele levende priester in Frankrijk de Mis nog op dezelfde manier zal opdragen. Elk kan zich in totale klaarheid zeggen: ik kan zo gekeeld worden, gedood samen met Hem die sterft onder mijn vingers. Het is misschien de laatste Mis van mijn leven, die onmiddellijk zich opent op de eeuwige Eucharistie van de hemel". Laat ons bidden dat deze martelaar ons bevrijdt uit onze verwarring, dat het een ontwaken voor ons geloof mag betekenen en voor onze ijver.
    Een verschrikkelijke les ook voor een slecht begrepen interreligieuze dialoog, door de priester die voor pastoor Hamel kwam en een deel van een terrein van de parochie goedkoop aan de (weinig gematigde) moslims had verkocht om er een moskee op te bouwen. De moordenaar bezocht die moskee. Onze onwetendheid en ons religieuze onverschilligheid hebben de kans gegeven aan de meest agressieve islam. Het is nu, met ogen vol tranen en terreur, dat we misschien beginnen nadenken over onze eisen aan de waarheid in religieuze zaken. De dialoog en het respect van de religieuze vrijheid moeten eindelijk begrepen worden in het licht van de waarheid van de Openbaring en de eisen van het algemene goed. Vertelt de islam ja of neen iets over de waarheid van God en over de Mens? Kan hij de mens redden van de zonde en de barbarij? Dat zijn de vragen die werkelijk tellen en we gaan ons allen ooit die vragen moeten stellen in de confrontatie met de progressie van het islamgeweld. Maar hoeveel doden moeten er eerst nog vallen?
   In de volgende maanden gaan we de honderdste verjaardag vieren van de moord door moslims van de zalige Charles de Foucauld en de verschijningen van Fatima, laat ons vervuld worden van vreugde omdat de heiligen door het offer van hun leven ons voorbereiden om de triomf van het Hart van Jezus en Maria.

E.H. Fabrice Loiseau
Missionarissen van de Goddelijke Barmhartigheid.



-------------

Las ik laatst niet in de krant van een Vlaamse politicus die zei dat 'de Katholieken, moslims en joden allen dezelfde God aanbidden'. Die relativistische visie, die de waarheid aan de kant zet, om zoete broodjes te kunnen bakken met iedereen, brengt dus inderdaad een vruchtbare Vlaamse bodem voor islam-geweld voor. Maar ook de Katholieke Kerk is zeker niet vrij van dergelijk ontwijkgedrag van de waarheid. (Mag ik het zeggen? Sorry, Dank u).

Tijd voor een tweede congres?

Venite Adoremus 2016

Zoals de laatste jaren zich verspreid vanuit het bisdom Mechelen, het festival Venite Adoremus van 10 tot 20 november.

In ons bisdom doen enkel de zusters Zaden van het Woord mee, uit Tongeren.
Volgend jaar moeten we in Hasselt toch ook eens wat uit de grond stampen?

We hebben hier ook genoeg om voor te bidden toch? Ik hoorde vandaag de voorbede: "Laat ons bidden voor de bekering van België. Het mag dan onmogelijk lijken, voor God is niets onmogelijk."
Lijkt me een leuke voorbede om te herhalen.

Zie het volledige programma op www.veniteadoremus.be


Maar eerst: 9 november de lezing van Mgr Jousten over de aanwezigheid van Jezus in de Eucharistie. Om 20 uur in de St Quintinuskathedraal. Iedereen welkom, en breng iemand mee!

De Geest van 'Who am I to judge'

Zouden we hieruit moeten besluiten dat de bisschop van Antwerpen geen volwassen geloof heeft? Dat hij niet moedig is? Dat hij zich maar laat rondwaaien door de windvlagen van de mode?
Ik denk dat we dat moeten besluiten uit deze woorden. Wat zei God weer over wie het geloof van de kleinen in gevaar brengt?

Daarnaast kan men niet anders dan besluiten dat er nog iets toxischer voor de Katholieke Kerk aan het ontstaan is dan 'de geest van het tweede Vaticaanse Concilie', de geest die toeliet om in liturgie en in doctrine het kind met het badwater weg te gooien: 'de geest van Franciscus', de 'geest van Who am I to judge' die blijkbaar alle doctrines overboord gooit, en de hele Kerk laat wapperen naar de windvlagen van de wereld ...  een vergiftigd geschenk dat we konden missen ... maar uiteindelijk wint steeds opnieuw de Geest van de Waarheid, de Weg en het Leven.

Zoals kardinaal Ruini het schreef: men moet zien dat men in een verwoede zoektocht naar de 99 verloren schapen, de overgebleven kudde niet in verwarring brengt en hun geweten niet schaadt.

Mag ik? Neen u mag niet, monseigneur Bonny. Het Katholieke leven in Vlaanderen is al broos genoeg, dat u het niet nog verder in verwarring moet brengen. Dank u.

De verwarring in de Vlaamse Kerk

Jammer dat de bisschop van Antwerpen zijn taak zo niet ziet...

Lezing Mgr Jousten: 9 november 2016 om 20 uur in de Kathedraal

Op 9 november zal Mgr Aloys Jousten, de erebisschop van Luik, ons spreken over de werkelijke aanwezigheid van Christus in de Eucharistie. Dat is ook precies de geloofswaarheid waarom onze broederschap haar bestaansreden heeft. In ons bisdom zien we vaak de toenemende protestanisering van de Katholiek Kerk, met velen die niet geloven in de werkelijke aanwezigheid van Christus onder ons in de Eucharistie, allicht door een gebrek/afwezigheid aan catechese in onze gemeenschappen.

Dat werd nog geïllustreerd in ons eigen dekenaat, vorig jaar, met de uitnodiging aan de voormalig katholiek en ex-priester Oosterhuis, in een van onze Katholieke Kerken. Maar ook dat in vele kerken, waaronder de Kathedraal, het ook onmogelijk wordt gemaakt om te knielen tijdens de consecratie, door de 'multifunctionele' stoelen of met een aanbiddingskapel met 'plastieken kuipstoeltjes' zonder knielbanken (cfr. het boekje Gewoon over Geloof van Mgr Mutsaerts).

Dat gebrek aan geloof in de Eucharistie is ook te merken aan de ideologische verbetenheid waarmee men zich verzet tegen Sacramentsprocessies. Hoewel de Kerk ze aanbeveelt, en Paus Franciscus alle parochies heel nadrukkelijk heeft uitgenodigd om op die manier van hun geloof te getuigen, wordt ze al snel afgedaan als een 'zielige bedoening', een 'relict van voor het laatste Concilie', of het H. Sacrament als de 'anticlimax in de opbouw van een processie'. En toch leren de Pausen allemaal dat de Kerk alleen kan leven vanuit de Eucharistie. En wie echt gelooft in de Eucharistie, kan niet anders dan daarvan spreken, getuigen, en dus er ook mee op straat komen. Als sommige Katholieke gemeenschappen in Irak en Syrië het zelfs in deze tijden aandurven, moeten zelfs Hasselaren zonder ruggengraat het aankunnen; we zijn het hen verplicht (cfr Paus Franciscus Corpus Domini 2015: Straks zullen we door de straten lopen, en ons in gemeenschap voelen met al de broeders en zusters die niet de vrijheid hebben om hun geloof in de Heer Jezus te beleven).

Zonder dat geloof in de Eucharistie kan men ook geen missionaire Kerk worden. Want dit gebrek vertaalt zich in pessimisme, fatalisme, wantrouwen. Sommige personen wijden zich niet aan de zending, omdat zij geloven dat niets kan veranderen, en het heeft dus voor hen geen nut om zich in te spannen. Zij denken als volgt: “Waarom zou ik mij moeten beroven van mijn gemak en genoegens, als ik geen enkel belangrijk resultaat zie?” (Paus Franciscus in Evangelii gaudium 275)

Mgr Jousten zal ons aan de hand van 7 stukjes doorheen de Eucharistie nemen en ons wijzen op Zijn Aanwezigheid, zowel door woorden als tekens. Om te komen tot de aanbidding van de Eucharistie, die meteen bron wordt van missie, bron van evangelisatie.

'Van aanbidding tot Evangelisatie' is ook precies de titel waaronder op 23 juli 2017 een symposium zal doorgaan in onze parochie onder de noemer SACRA 700, naar aanleiding van de 700ste verjaardag van het Eucharistische Mirakel van Viversel op 25 juli 1317. Verschillende sprekers zullen het thema van Eucharistie, aanbidding, tot missie en re-evangelisatie toelichten.
Na de lezing van Mgr Jousten, zal de broederschap dan ook kort het programma voor 2017 toelichten. Daarbij zal Bas Meeuws zijn fotokunstwerk rond het Sacrament van Mirakel toelichten.

Zoals traditie zal de avond afgerond worden met het avondgebed van de Kerk, en een receptie in de dekenij. Net zoals bij de vorige lezing, trakteert het Katholiek Nieuwsblad iedereen op een gratis exemplaar van hun weekblad.

Iedereen is van harte welkom, en breng iemand mee!

Gaia wil dierenrechten in de grondwet

Gaia wil dierenrechten in de grondwet, dat is te lezen in de krant maandag.

De belgische grondwet slaagt er niet in het menselijk leven te beschermen van conceptie tot het eind, laat staan opkomen voor christenen in het Midden-Oosten, maar dieren, dat is wel belangrijk. De parlementen hebben allen zoveel culturele en morele houvast, dat het Gaia nog zou kunnen lukken ook.

Als je het een beetje logisch doortrekt, betekent dierenrechten in de grondwet ook een einde aan het hebben van huisdieren.

Nog even wachten, tot iemand zegt dat zo een uitspraak  'in de geest van paus Franciscus' is. Een geest die al even kwalijk lijkt voor de Katholieke Kerk dan de 'geest van het Tweede Vaticaanse Concilie'...