Ik mis de mis en kordate kerkleiders - Mark Gelein

Ik ben een katholiek voor wie de zondagsmis een essentieel deel van mijn leven en denken is. Persoonlijke gebedsoefeningen en meditatie liggen mij minder. De mis op zondag daarentegen is een sprekende manier om de boodschap te beleven die het christendom ons brengt en om het transcendente te benaderen. Samen de liturgie beoefenen is nu eenmaal essentieel voor alle religie.
Ik mis de diepgang en de schoonheid van de liturgie die zo precies beantwoordt aan het zoeken van de mens in zijn kleinheid tegenover het goddelijke, het bovennatuurlijke.

De aanname van mensenrechten zonder plichten. 
Neem het Confiteor, de schuldbekentenis en de vraag om vergeving van begane zonden. Dit gebed botst frontaal op de neiging van elke mens tot zelfverheerlijking. Het botst tegen het wereldbeeld van de individuele autonomie. En het botst tegen de aanname van mensenrechten zonder plichten.

Luister naar de krachtige woorden van het Credo
Luister naar het Gloria dat zoveel musici getoonzet hebben.  Luister naar de krachtige woorden van het Credo, maar ook naar de ootmoed van de kernzin Et Incarnatus Est. Het is een zin waarbij priester en gelovigen knielen, en die plechtiger gezongen wordt dan de rest van de geloofsbelijdenis.

Epistel en evangelie brengen in wekelijkse doses de Goede Boodschap, maar ook wijsheid en inzicht in de menselijke tragiek. De verhalen van het Begin, de zoektocht van het gekozen (niet uitverkoren) Volk, de parabels van de Verlosser en de tragiek van zijn Dood en Verrijzenis, klinken telkens nieuw, ook al worden zij sinds eeuwen herhaald in de liturgie, gebeeldhouwd in tympanons en portalen, verteld in boeken en samengevat in volkswijsheden.

Discrete samenhorigheid
Er is de ingetogenheid, het sacrale van de consecratie, gevolgd door de communie, het ontvangen van de hostie. Onder de communiegangers voel je een onvermoede, discrete samenhorigheid die de zelfbetrokkenheid van elkeen overstijgt.

Dat religie en beschaving eigenlijk twee wielen van één kar zijn
Ik mis het mooie Gregoriaans, de steeds dezelfde en toch steeds nieuwe toonzetting van de gebeden. Introitus, Collecte en Graduale hernemen regels uit psalmen, die de joden al vijf eeuwen voor Christus zongen. Elk van die korte gezangen vat de menselijke tragiek samen van hulpeloosheid, smeken, loven, vertrouwen en geloven. Bij het lezen van die teksten besef je dat religie en beschaving eigenlijk twee wielen van één kar zijn en dat de huidige seculaire beschaving met haar ‘waarden’, teert op wortels die religieus zijn.

Een Gregoriaanse mis
Ik mis ook de gezelligheid van de babbel na de mis, want waar ik ‘s zondags ga, hebben we na de mis samen een koffie en een koek. Mijn zondagmis, in As in Limburg, is een Gregoriaanse mis die nog maar in een paar kerken in Vlaanderen gebracht wordt. Maar ook in de mis volgens de postconciliaire ritus, die de grote meerderheid van de kerken volgen, is er datzelfde schone van de wekelijkse samenkomst, en dat gevoel van verbondenheid onder gelovigen, die samen bidden en te communie gaan.

En nu is er corona
Het coronavirus heeft niet alleen menselijke slachtoffers gemaakt, maar heeft ook diep gekapt in de cohesie van de samenleving. Dat de regering isolatiemaatregelen moest nemen, spreekt vanzelf. Dat die maatregelen soms botsen met onze persoonlijke vrijheden, moeten we er maar bij nemen. Het algemeen belang gaat voor.

liberalen, groenen, socialisten en CD&V’ers die zich van erediensten en van gelovigen weinig aantrekken
Wel ergerlijk is de manier waarop deze regering omgaat met de erediensten. Als je de Vragen en Antwoorden over het Virus doorneemt die het ministerie van Volksgezondheid opstelde, komen de erediensten ergens op de 17de  plaats, na het voetbal, het skateborden en de zwembaden. Dat is ook logisch voor een regering van liberalen, groenen, socialisten en CD&V’ers die zich van erediensten en van gelovigen weinig aantrekken.

Het psychisch evenwicht van rokers
Als supermarkten, hondenkappers en bibliotheken open blijven, waarom dan maximaal vier personen in een groot kerkgebouw, hoewel er wat verder tien staat, en voor begrafenissen vijftien? Waarom is een zondagsmis verboden?  Waarom wordt rekening gehouden met het psychisch evenwicht van rokers, maar niet met dat van honderdduizenden kerkgangers?

De kerkleiding zou de toonzetting van zo’n regeringsdocument niet zomaar mogen slikken. Ook niet dat bij elke benoeming van de eredienst die eeuwige schaduw van de ‘niet-confessionele levensbeschouwing’ er bij gesleurd wordt. Evenmin als de bijna tegenstrijdige opsomming van de maatregelen. En ook niet dat er over een zondagsmis, in tegenstelling tot zwembaden en skateboarden, überhaupt niet gesproken wordt, maar enkel vermeld wordt dat in een gebouw maar vier personen binnen mogen.

Wat ik dus ook mis, dat is kordaatheid bij de kerkleiding in het opkomen voor de belangen van mijn religie.
Door Mark Gelein, op doorbraak.be 

-----
Naschrift:
Ik ben het helemaal eens met de auteur van dit artikeltje. Maar ik denk dat we ook kunnen aanvullen: Waarom komen onze bisschoppen niet op voor de Sacramenten? Nochtans houdt men ons voor dat de Eucharistie hoogtepunt en middelpunt van ons Katholiek leven is. We leren dat de genade van God doorheen de Sacramenten tot ons komt. 

Ook binnen de huidige wetgeving is het mogelijk om op zondag de Communie uit te delen. Dan kan men thuis de H Mis op televisie volgen en vervolgens individueel in de kerk te communie gaan. Tal van buitenlandse bisschoppen geven die mogelijkheid. Dat is ook maar normaal als de Kerk werkelijk gelooft dat haar Sacramenten essentieel zijn. 
Het gebrek aan protest van onze bisschoppen is dus niet een eerbied voor de staat, of een bezorgdheid voor onze gezondheid, maar bovenal een protestantse visie op wat de Sacramenten zijn en een gebrek aan geloof. 

De grootste kans op evangelisatie van de laatste 50 jaar: grandioos gemist. Gefeliciteerd aan onze bisschoppen.

Doo

Aanbidding

 Door de sluiting van de Kathedraal, is ook de Aanbiddingskapel gesloten. Gezien ook andere aanbiddingsmomenten in Hasselt zijn afgelast, veronderstel ik dat we deze maand de verplichting voor een maandelijks uur moeten opschorten voor de leden van de broederschap. Allicht kunnen we ook een uur doorbrengen voor een gesloten tabernakel. 

Frankrijk: Katholieken vragen de H Mis

 

Zowel de Franse als de Engelse bisschoppenconferenties hebben bij de staat het recht geëist op de openbare eredienst. 

In Vlaanderen niet...

De bisschoppen willen niet dat de Mis wordt uitgezonden op RCF .... Zouden ze zich niet bezighouden met te eisen dat de H Mis terug gevierd mag worden, als zelfs de tabakzaken al prioritairder zijn ?

 

Les évêques de la Conférence épiscopale francophone belge, par la voix de Monseigneur Hudsijn , nous ont fait savoir qu'ils ne souhaitaient pas que la diffusion prévue entre en concurrence avec la messe radio du service public.

En conséquence, RCF Sud Belgique ne diffusera pas la messe du dimanche à 10h00, mais bien la programmation habituelle.

De 'religie van de Vrede", ook aan het werk dicht bij ons...

 BRUSSEL / SINT-GILLIS - 

In de Sint-Gilliskerk in Sint-Gillis bij Brussel is maandagavond rond half zes een priester aangevallen door een man die riep dat hij moslim is. De priester werd eerst bedreigd en vastgegrepen. Daarna kreeg hij een stoel naar het hoofd geslingerd, waarna de man is weggevlucht.

Ze kunnen al die 'verwarde mensen'  [de islam lijkt een religie voor verwarde mensen] best een taakstraf geven in de bisschoppelijke paleizen. De bisschoppen houden immers vol dat het een 'religie van vrede' is. Misschien verandert dan hun mening wat. In het vaticaan lijkt er mij ook nog heel veel plaats ... Dan kan Franciscus ondertussen naar Lampedusa verhuizen. 

Youtube kanaal dekenaat Hasselt

 

De onbegrensde onbelangrijkheid van de Sacramenten

De bloemenwinkels blijven open

De boekenwinkels blijven open

De hobbywinkels en doe-het-zelf-zaken blijven open. 

Op deze Hoogdag van Allerheiligen liepen sommige winkelcentra vol volk. 

De bisschoppen van de Katholieke Kerk stoppen de Erediensten op het Hoogfeest van Allerheiligen, terwijl de wet pas zondagavond ingaat. Ik lees geen protest van onze bisschoppen in hun Allerheiligenbrief. Ze hebben het over caritatieve initiatieven, ze vinden het jammer dat sommige mensen failliet gaan (maar zien er geen graten in om nu hun Kathedraal te sluiten voor de zoveelste renovatie met een audiosysteem, etc), ze spreken niet over hoe het Sacrament van de biecht (in tijden van Allerzielen-aflaat) of het ontvangen van de H Communie kan georganiseerd worden. 

Toen in Engeland de Staat de Kerk oplegde dat er geen erediensten meer mochten plaatsvinden, sprak Mgr Egan van Portsmouth uit dat hij dat een onevenwichtige maatregel vond, maar legde zich uiteindelijk bij het Staatsbesluit neer - ook onder druk van de bisschoppenconferentie. Hij vroeg echter zijn priesters om op zondag heel de dag in de kerk door te brengen. Zo konden ze heel de dag de H Communie uitdelen aan degenen die naar de kerk kwamen, en het sacrament van de biecht aanbieden. Nu de erediensten in Engeland weer zijn toegelaten, schreef hij een passionele brief aan iedereen om terug naar de Kerk te komen. 

In mijn vroegere parochie in Leiden, is het aantal gelovigen op dit ogenblik beperkt tot 30 per Eucharistieviering - met mails en telefoons organiseert men een secretariaat dat iedereen zo veel mogelijk aan bod laat komen. Het aanbod van H Missen werd verhoogd, maar is niet voldoende. Dus is er op zondagmiddag aanbidding, met mogelijkheid om de H Communie te ontvangen, voor wie die week niet bij de Mis mocht aanwezig zijn. De weekmissen gaan door.

Onze bisschoppen doen deze weken een enquête om te vragen wat ze eigenlijk moeten doen. Blijkbaar weten ze het zelf niet. Ze geven telkens zonder slag of stoot de Sacramenten op, en gaan akkoord dat ze op de zelfde lijn als culturele en folkloristische verenigingen worden gezet. Ze doen geen pogingen om de H Communie aan huis te brengen, of mogelijk te maken in de Kerken (wat prima zou kunnen binnen de lijnen van de Staatsbesluiten).

Dat verraadt op de eerste plaats dat die bisschoppen een protestantse visie hebben gekregen op de Sacramenten. Blijkbaar zijn de Sacramenten helemaal niet zo belangrijk. Als het lichamelijke en materiële belang geschaad zou kunnen worden, dan gaat dat zeker voor op het spirituele, en dus maar snel weer opschorten die Eucharistie. Er is blijkbaar geen geloof in de bovennatuurlijke kracht van de Sacramenten, zodat we ze zeker in deze tijd van crisis dan ook kunnen missen. 

De vraag is dan natuurlijk, waarom zouden we na de corona die Sacramenten dan wel weer nodig hebben? Dan kunnen we toch op zondag beter naar de bloemenwinkel of boekenzaak gaan - die zijn volgens onze bisschoppen essentiëler ....  

Ik geloof dat de deken vorige week een preek hield over vurigheid in het geloof, en daarvoor ook over moedige christenen ... ik geloof dat ik een stuk niet begrepen heb, ik zal eens uitleg vragen in een doe-het-zelf-zaak.