Dank U!

DANK aan iedereen die '24 uur voor de Heer' ook dit jaar mogelijk maakte. Afspraak volgend jaar op 27 en 28 maart 2020!

Het nieuwe boek van kardinaal Sarah

Er is een nieuw boek van kardinaal Sarah. De titel is wat mysterieus:


- als we niet begrijpen waarom onze parochie geen website heeft:
- als je niet begrijpt waarom de bisschoppen toelaten dat Kerknet maar een strekking binnen de Kerk aan het woord laat:
- als je niet begrijpt waarom de herdelijke brieven van de Vlaamse bisschoppen nooit klaar en duidelijk de katholieke leer verdedigen en meestal over populaire sociale onderwerpen gaan:
- als je merkt dat je parochie niets doet om katholieke jongeren en jonge gezinnen en alleenstaanden samen te brengen:
- als je niet begrijpt waarom de bisschoppen de Katholieke catechese op katholieke scholen laten verwateren zonder pogingen te doen om dat te veranderen (behalve dan een halfzachte verzuchting dat het toch precies niet zo heel goed gaat zo):
- als we niet begrijpen dat de Vlaamse kerk geen agenda online heeft waar je activiteiten kan opzoeken:
- als je niet begrijpt waarom er in de Vlaamse bisdommen geen app is om de dichtbijzijnste H Mis op te zoeken:
- als je niet begrijpt waarom er geen biechtmogelijkheid wordt gegeven in je parochie:
- als je niet begrijpt waarom je deken je met drogredenen verbiedt om een processie te houden:
- als je niet begrijpt waarom de meest lelijke abstracte kunst in onze kerken wordt gesponsord:
- als je niet begrijpt waarom het woord 'biecht'  in 40 jaar nooit in een preek valt:
- als je niet begrijpt waarom nooit gesproken wordt over het uiteindelijke oordeel, maar we het toch iedere week opzeggen in ons Credo dat het komen zal:
- als je niet begrijpt waarom je parochiepriesters steeds zeggen dat Islam vrede is, terwijl de koran en de werkelijkheid in de wereld anders is:
- als je merkt dat je parochiepriesters en bisschoppen weigeren te zeggen waarom je Katholiek moet zijn en niet protestants:
- als je merkt dat jaar na jaar de bisschoppen afwezig zijn op de Mars voor het Leven, en de parochies zwijgen over het bestaan ervan:
- als je merkt dan verwatering van de dogma's van het geloof de priesters nader staan dan de verdediging ervan:
- als je merkt dat je parochiepriester nooit zegt dat er voorwaarden zijn om te Communie te gaan:
- als je merkt dat er bijna nooit catechese wordt georganiseerd voor volwassenen in je parochie:
- als je merkt dat je priester roddelt over anderen en aan favoritisme van een bepaalde strekking doet:
- als je merkt dat je priester de straat over steekt als hij je ziet aankomen, of met de fiets snel een blokje omfietst:
- als je priester in het midden van de consecratie plots op zijn uurwerk begint te kijken:
- als je priester bij de intrede altijd zit rond te kijken en links en rechts groetjes moet uitdelen, alsof hij niet weet wie hij vertegenwoordigt op dat moment:
- als je maar met 50 in de zondagsmis bent, maar de priester het toch noodzakelijk vindt om 5 leken aan te stellen om de Hosties uit te reiken:
- als je merkt dat je priester het voor de ene persoon toch zo veel interessanter vindt om de begrafenis voor te doen dan voor een ander:
- als je niet begrijpt waarom de Kerk in het hart van haar bisdom geen boekenwinkel heeft met goede orthodoxe informatie:
-

Wat regelmatige biecht een verloren zoon leerde over Zijn Vader

Door Damien Murtagh van thosecatholicmen.com

Ik zette biechten nooit hoog op mijn to-do lijstje. Ik had het altijd te druk om te gaan, had altijd een reden om iets anders te doen, en die reden vond ik altijd goed. Ik dacht nooit echt na of ik biechten goed vond of niet. Ik was niet bezwaard om mijn eigen schuld te bekennen en had nooit een echt probleem met de leer van de kerk of het sacrament nu wel nodig was of niet. Ik ging gewoon niet.

Dat veranderde tijdens mijn huwelijksvoorbereiding. Mijn vrouw zette met terug op de weg naar de Kerk toen we elkaar ontmoetten en ik ging daar met wat tegenzin mee akkoord. Ik wist dat het belangrijk was voor haar (ik dacht er toen niet aan wat God daarover dacht of niet), en dus ging ik maar. Het was de eerste keer in de biechtstoel sinds jaren en het was anders. De priester zat daar tegenover mij. Het was licht. Hij lachte. Hij luisterde. Hij troostte. Hij stuurde me om het Evangelie te lezen voor het Heilig Sacrament op het eind. God vergaf me. Het was ... te verdragen en eigenlijk redelijk goed. Een opluchting op vele manieren. Geen vuur en zwavel en ik biechtte enkele zware fouten uit delen van mijn leven waarvan ik blij was dat ze voorbij waren. Ik kwam die dag uit de kerk met een fris gemoed en met energie en ik voelde me dichter bij de Heer.

Ik ging sporadisch te biechten in de volgende jaren, maar ik begin het pas echt de laatste 5 jaar te waarderen en lief te hebben. Ik heb enkele krachtige momenten gehad tijdens dit sacrament. Ik heb een enorme opluchting ervaren van mijn schuld die ik meedraag. Soms voelde ik letterlijk mijn schouders lichter worden door mijn zonden luidop te zeggen. Ik mijn gedachten, heb ik de Heer zien staan langs me, met zijn arm rond me heen.

Ik ga verder met God te zoeken, en ik leer meer over mijn geloof en ik krijg meer verlangen om meer bij God te zijn, ik leer steeds meer wat ik zou moeten doen, maar ik raak niet steeds aan mijn standaards. Als ik val, dan val ik hard en de gedachten aan de zonden blijven spoken. Het is gevaarlijk om spiritueel 'down' te voelen. In slaap vallen s'avonds is moeilijk. Ik ervaar een gewetensonderzoek ook als ik dat niet wil of in gedachten had. Ik zeg mezelf dat ik waardeloos ben. Ik vertelde mezelf dat ik beter moet doen. Ik zei God dat hij zich beter zou bezig houden met iemand die tenminste de kans heeft om ooit aan zijn standaard van heiligheid te voldoen. Ik zei Hem dat hij het maar moest opgeven met mij. Maar dat doet Hij niet en tijdens mijn zelfkwelling hoor ik steeds die stem die me zegt dat het goed zal komen. Iets is helemaal verkeer als ik zo in bed lig, maar nu ik voldoende vaak naar de biecht ben geweest, weet ik dat die vergiffenis echt altijd zal komen. Wat ik mezelf vertel op die momenten, is niet hetzelfde als wat God me zegt.

Het gaat om frequentie. Biecht een keer per jaar of met Kerstmis en Pasen (voor die onder ons die zelfs maar die moeite doen) is zoals zo af en toe eens uw tanden poetsen. Het voelt raar en ongemakkelijk, je krijgt de suiker er nooit helemaal af, en een tandarts weet dat je niet alles zegt maar doet zijn best en helpt je verder. Je denkt dat je ermee weg bent geraakt en dat je tanden prima zijn, maar de tandarts weet wel beter, en het probleem verdwijnt niet ineens en echte verzoening gebeurt niet echt en je bent niet helemaal genezen. Maar een tandarts kan je tanden niet weer helemaal wit en glanzend maken en hen terugbrengen tot hun originele staat, daarentegen kan God dat wel in de biecht. Houdt niets achter. Zeg het. Laat de genade van God u reinigen.

In de Vreugde van het Evangelie vertelt paus Franciscus ons dat wij het zijn die moe zijn om vergeving te vragen, maar dat het nooit de Heer is die moe is van ons te vergeven. Dat is me bijgebleven. Ik weet dat het zo is, ik heb het ervaren. ik ben een vader, en hoe erg mijn kinderen het ook maken, heb ik nooit hun excuses geweigerd of mijn liefde gestopt. Als hun vader, lijkt het me oninbeeldbaar om zo iets hard en wreed te doen. Mijn kinderen weten iets wat ik niet meer kan herinneren. Als ze iets fout doen, dan zeggen ze dat. Ze zeggen sorry en ze krijgen mijn liefde en vergiffenis. Soms maken ze het weer goed met iets voor me te doen of herstellen. Soms leren ze dan iets van me. Soms moet ik het hun zelfs niet zeggen, ze weten zelf wat de les is, ze gaan door en proberen volgende keer beter te doen, wat alles is wat van ons kan verwacht worden.

Voor mij is het heel belangrijk om mijn zonden luidop te zeggen. Dan beheer ik ze. Ik ben degene die ze hoe dan ook beging. Ze zijn van mij. Ik hou ze voor me en dan halen ze me neer. Dan ga ik naar de biecht en ik open mijn lippen en laat ze gaan. Ze gaan van me weg en ze kwetsen me niet meer. Hun afwezigheid laat mijn Vader toe om ze te vullen met zijn liefde, zijn barmhartigheid en zijn vrede. Ik vertrek uit de biechtstoel met de missie om nooit meer te zondigen. Ik ben nog niet geslaagd in die missie, maar ik doe iedere dag mijn best en ik val opnieuw, en ik weet dat mijn Vader stil op me wacht in de biechtstoel. Klaar om weer helemaal opnieuw te beginnen. Wanneer de verloren zoon terugkeert naar zijn vader en hoopt op wat barmhartigheid, is het de vader die naar hem toeloopt en viert. Hij rent naar hem omdat hij zijn zoon liefheeft en verheugd zich dat hij is teruggekomen.

"Zo stond hij dus op en ging naar zijn vader. Terwijl hij nog ver weg was, zag zijn vader hem al en was vol van vergiffenis. Hij liep naar zijn zoon, en omarmde hem en kuste hem" cfr lucas 15:20.

Laat de zonden die je achterhoudt je niet overtuigen om niet te gaan biechten. Laat het verkeer, een verkoudheid, een voetbalmatch of een shoplijstje je niet tegenhouden. Het is vasten. Dit is de perfecte tijd om terug te gaan en je te verzoenen met de Heer in voorbereiding op Pasen. Zoek wanneer de biecht gepland is in je parochie en ga. Je heb zonden om te verliezen en Zijn genade om te ontvangen.



-----

Ik vind dit een prachtige tekst.
We zullen onze priesters moeten overtuigen dat dit een prachtige tekst is.
De enige manier is door voor onze priesters te bidden, en hen te vragen om biecht te horen.
Onze parochie heeft alleen biecht met Kerst en Pasen. De rest moet je aanvragen. Dat zullen we moeten doen totdat er een regelmatige biechttijd op het schema komt.
Maar er zal geen nieuwe evangelisatie komen in Hasselt als we het niet vragen.
Iedere keer opnieuw

Overigens is er de laatste tijd biecht na het maandelijks aanbiddingsuur in de Kathedraal op de eerste donderdag.

Vanavond: 24 uur aanbidding in de Virga Jesse Basiliek

Alles staat klaar voor de gebeds-marathon in de vasten. Aanbidding begint na de H Mis van 17.30 uur, vanavond biechtgelegenheid van 20-21 uur en Kruisweg om 21 uur.
Ieder Welkom

24 uur voor de Heer: 5 april en 6 april

Iedereen welkom voor de 24 uur voor de Heer: editie 2019;

We beginnen na de avondmis 5 april om 17.30 uur en gaan 24 uur door tot de Zegen om 17 uur op 6 april.
De basiliek Virga Jesse blijft 24 uur open.
Ieder uur wordt er een andere intentie voorgesteld.
Vrijdag van 20 tot 21 uur en zaterdag van 8 tot 9 uur is er biechtgelegenheid
Vrijdagavond van 21 tot 22 uur bidden we de kruisweg

Iedereen van harte welkom!

 

 

Vastenbrief 2019 Mgr Hoogmartens

Dierbare broeders en zusters
Goede vrienden

In de voorbije weken werden we allen getroffen door de grote klimaatmarsen in Brussel en overal te lande. Aanvankelijk helemaal georganiseerd door scholieren, brachten ze later ook volwassenen en gezinnen op de been. In enkele weken tijd ontstond over de generaties heen een golf van bewustwording rond de milieuproblematiek. Het had invloed op partijprogramma’s en misschien ook al op het gedrag van jongeren en volwassenen.
In ieder geval groeit een collectief besef dat we inzake energieverbruik, mobiliteit, wonen en zo meer, aan een fundamentele ommekeer toe zijn.
Paus Franciscus besprak de klimaatvraagstukken overigens al grondig in zijn zogenaamde groene encycliek Laudato Si’. Hij gaf ook de band aan tussen ecologische vraagstukken en sociale problemen. De consequenties van dit alles zijn nog niet te overzien. Dat er een ommekeer moet komen in onze houding en ons gedrag wordt wel duidelijk.
De veertigdagentijd die met Aswoensdag begint, wil bij elk van ons ook zo’n ‘ommekeer’ teweegbrengen. Deze ommekeer heeft natuurlijk geestelijke wortels, maar hij beoogt ook een verandering van houding en gedrag, vanuit een verdiept en standvastig geloof, zoals Paulus het noemt.
Aswoensdag herinnert ons aan onze vergankelijkheid: “Gedenk o mens, dat gij stof zijt en tot stof en as zult wederkeren.”

Tegelijk roept hij ons op tot een innerlijke ommekeer: “Bekeer u, en geloof in de Blijde Boodschap.”
Zulke ommekeer is maar mogelijk en ook maar vól te houden mits ‘oefening’ en geestelijke groei. Daartoe zijn er de veertig dagen tussen Aswoensdag en Pasen.
De ingrediënten van deze veertigdagentijd zijn sinds eeuwen dezelfde.

-Wij worden uitgenodigd om ons hart meer tot God te keren door te groeien in biddend leven.
-Christenen worden ook uitgenodigd zich meer toe te leggen op een leven vanuit de sacramenten, om ons zo meer één te maken met Christus, die ons als Verrezene voorgaat van dood naar leven.
-Tenslotte worden wij uitgenodigd om te ‘leren geven’. Paus Franciscus schrijft dit jaar in zijn vastenbrief zeer helder over dit ‘geven’: “We geven aalmoezen om onszelf te bevrijden van de waanzin alles voor onszelf op te potten, in de illusie dat we een toekomst kunnen veilig stellen die ons niet toebehoort.”
De ommekeer in houding en gedrag en in geestelijk leven waartoe de veertigdagentijd ons uitnodigt, kan verder natuurlijk door ieder afzonderlijk voor zichzelf worden ingevuld. We weten immers van onszelf best waarin we nog horen te groeien of waarin we ons willen verdiepen…
Ook de liturgie zal ons daarbij helpen. Wie zich door de Heer laat leiden, zo zegt het evangelie van vandaag, zal worden als zijn Meester. De Meester veroordeelt mensen niet. Zo zullen ook wij - vanuit de Heer - niet telkens de kleine kanten gaan zoeken bij de ander, terwijl we onze eigen grove fouten niet eens zien. In de taal van het evangelie:

“We zullen niet zoeken naar de splinter in het oog van de ander, terwijl we de balk in het eigen oog niet zien.”  Verdieping van ons geloof leidt dus tot mildheid voor anderen en tot bescheidenheid. Het leidt ook tot een eerbiediger spreken over mensen en situaties. Want “in het spreken ontdekt men vaak het boze in de mens”, zo vertolkte Jezus Sirach de wijsheid van de tweede eeuw voor onze tijdsrekening.
In de veertigdagentijd kunnen wij wijs worden in de ruimste zin:
- Wijs door in te zien dat niet wijzelf, maar God het centrum is van alles.
- Wijs door niet op te gaan in het consumeren maar eerbied te hebben voor het milieu.
- Wijs door te leren geven en op te komen voor rechtvaardige structuren, want alleen zo komt wereldvrede.
-Wijs ook door de Heer te volgen, want Hij alleen heeft ‘woorden van eeuwig leven’.

Dierbare broeders en zusters, goede vrienden: van harte wens ik jullie dat door de veertigdagentijd de boom van jullie leven vruchten draagt.

Mijn diepste wens is dat jullie vanuit een intensere beleving van de veertigdagentijd, de grootheid van het Paasmysterie beter zullen vatten. Dan groeit er vreugde in jullie hart, en het verlangen om echt dienstbaar te zijn aan onze samenleving.
Dan zullen jullie ook over die vreugde kunnen spreken. Immers, zo zegt ons het evangelie: “Waar het hart van vol is, daar loopt de mond van over.”

Van harte wens ik u een gezegende veertigdagentijd.

+ Patrick Hoogmartens
bisschop van Hasselt

Dank U!

 

Na jarenlange inzet voor de Hasseltse Sacramentsbroederschap gaf in 2010 EH Gerard Cosemans de monstrans door aan EH Jan Philippe.

 

Dank voor uw inzet en dat God u het eeuwige leven mag schenken!