Ach, wanneer in Vlaanderen?
zaterdag 30 september 2017
woensdag 27 september 2017
De slimste mens ter wereld: hoe laag kan men zakken?
Tegenwoordig wordt reclame gemaakt voor het programma 'de slimste mens ter wereld' met de deelnemers geplakt op kaartjes van heiligen. Niet alleen heiligen maar zelfs God de Vader en met het Allerheiligste Sacrament erop.
In Pakistan zou men ervoor ter dood worden veroordeeld. Misschien is dat nog zo slecht niet.
Dit toont gewoon een totaal gebrek aan respect voor de Katholieken, een tekort aan respect voor de eigen cultuur, en vooral dat men weinig opvoeding heeft genoten.
De slimste mens ter wereld? neen, sorry. Men moet al erg oppervlakkig zijn om hieraan te willen meedoen.
En zullen onze bisschoppen protesteren tegen deze blasfemie? neen, stil maar. Ze zijn veel te druk om hun pastorale brief tegen euthanasie voor te bereiden.....
In Pakistan zou men ervoor ter dood worden veroordeeld. Misschien is dat nog zo slecht niet.
Dit toont gewoon een totaal gebrek aan respect voor de Katholieken, een tekort aan respect voor de eigen cultuur, en vooral dat men weinig opvoeding heeft genoten.
De slimste mens ter wereld? neen, sorry. Men moet al erg oppervlakkig zijn om hieraan te willen meedoen.
En zullen onze bisschoppen protesteren tegen deze blasfemie? neen, stil maar. Ze zijn veel te druk om hun pastorale brief tegen euthanasie voor te bereiden.....
maandag 25 september 2017
morgen op radio maria, en nadien ook online: SACRA 700: Prof Dr Karl Wallner, van het klooster Heiligenkreuz (Oostenrijk).
De lezing van Pater Karl Wallner, rector van de Benedictus XVI hogeschool aan het klooster Heiligenkreuz in Oostenrijk: 'Europa heeft een nieuwe missionaire lente nodig'.
Erg aanbevolen!!!
Radio maria dinsdag 26 september 2017 om 13,15 en om 20,30 uur
Te vinden op www.radiomaria.nl
Broeder René Stockman: Waarom ik mij verzet tegen euthanasie in de ziekenhuizen van onze orde.
Door Dr R Stockman, op www.catholicherald.co.uk
De raad van bestuur die onze ziekenhuizen beheert zegt dat euthanasie barmhartig kan zijn. De argumenten zijn zowel vals als arrogant.
In 2002 legaliseerde België euthanasie in de naam van 'waardigheid'. De broeders van Liefde, waar ik de generaal-overste van ben, hebben steeds gestaan voor een fundamenteel andere opvatting van waardigheid. Onze stichter pater Joseph Triest, had een speciale liefde voor de geesteszieken - die in die tijd nog vaak werden behandeld als dieren in plaats van menselijke wezens. Hij wilde hen bevrijden van hun ketens en hun een leven geven. Dat is het doel van onze congregatie.
En dus is het erg zorgwekkend, en zelfs beschamend, om te zien wat er gebeurt in de organisatie die onze ziekenhuizen beheert. Zoals al wijd bekend hebben de leden van de beheerraad - die de macht heeft over de ziekenhuizen - besloten om euthanasie goed te keuren in de instellingen van de Broeders van Liefde. Als generaal-overste heb ik hiertegen geprotesteerd; en zo ook het Vaticaan. Maar eerder deze maand bevestigde de raad haar beslissing. Ze beweren zelfs dat euthanasie een soort barmhartige hulp was, en in lijn met de Katholieke doctrine. Dat verdient een antwoord.
Op de eerste vraag is het goed te vragen welke expertise de beheerraad heeft in zake van geestesgezondheid. De raad bestaat uit juristen en economisten, zonder een enkele expert in dit gebied van gezondheid. Sommigen onder hen, met alle respect voor hun persoon, hebben geen eerste-hands ervaring met een psychiatrische patiënt, laat staan met de zorg of behandeling van zo'n patiënt.
Hun positie wordt daarentegen beïnvloed door een waarde die in het Westen wordt beschouwd als het hoogste 'goed': absolute zelfbeschikking. Zij menen dat deze zelfbeschikking soms zelfs het respect voor het leven kan overstijgen. Maar de Katholieke positie is anders: zij ziet het respect voor het leven als absoluut.
De raad gelooft dat de 'sensus fidelium' van de gelovigen in Vlaanderen haar visie zou ondersteunen. Maar die 'sensus fidelium' zou in overeenstemming moeten zijn met het magisterium van de Kerk, wiens positie kraakhelder is. Zoals Johannes Paulus II zei in Evangelium Vitae: 'Euthanasie is een ernstige inbreuk op de wet van God, want het gaat over de opzettelijke en moreel onaanvaardbare doding van een menselijke persoon'. Dit werd ook herbevestigd door de Belgische bisschoppen en het Vaticaan. De weigering van de beheerraad om te luisteren, toont haar trots, arrogantie en ideologisering ten koste van levens van hen die het meest in nood zijn.
Zij zeggen dat euthanasie het antwoord kan zijn op de wanhoop waarin sommige psychiatrische patiënten zich bevinden. Maar is wanhoop niet inherent aan psychiatrie, die als een symptoom, serieus moet genomen worden en waarvoor ieder middel moet gebruikt worden om te behandeling en voor te zorgen? En kan het zijn dat euthanasie als een ultieme therapie wordt gebruikt als andere vormen van therapie niet slagen en de persoon dan wordt beschouwd als niet langer voordeel halend uit de behandeling? Zouden er dan niet meer investeringen moeten zijn in nieuwe therapieën, behandelingsmodellen, medicatie voor deze patiënten in de ontwikkeling van een helende psychiatrie? Voor al die redenen zijn experten in deze materie heel erg terughoudend om wanhoop met euthanasie te verbinden.
De beheerraad meent dat de Katholieke positie 'ouderwets' is en alleen maar kan verdedigd worden door mensen die 'ver van de realiteit leven'. Daar vergissen ze zich ernstig in. Laat ons een koe een koe noemen: euthanasie is het doden van een medemens, zelfs al gebeurd het met de meeste zorg. Hoe slaagt iemand erin om dit te verenigen met ons charisma van barmhartigheid, het charisma van het leven?
Verschillende welbedoelende observanten hebben me gevraagd of we niet een interne dialoog met de beheerraad konden opzetten. In werkelijkheid hebben we dat 2 jaar geprobeerd, zelfs met de aanstelling van een bekende mediator, maar iedere keer werd ons verteld dat het niet langer mogelijk was om de beslissing van de beheerraad te bespreken - we konden alleen een 'modus vivendi' ermee bekijken. Wij blijven open voor een echte dialoog: een discussie of euthanasie wel of niet uitgevoerd wordt binnen de faciliteiten van de Broeders van Liefde in België. En ja, ik beschouw ze nog steeds als instellingen van de Broeders van Liefde.
Een lid van de beheerraad heeft gezegd dat de tijd van 'Roma locuta; causa finita' al lang over is. De Paus, het Vaticaan, en een generale administratie van de Broeders van Liefde nemen die zaak niet licht op. Het is hun verantwoordelijkheid en de onze, om te zorgen dat de naam 'Katholiek' niet wordt uitgehold en misbruikt, op de eerste plaats omdat ze de zwaksten van de samenleving moeten verdedigen. Als een congregatie is het onze speciale taak om te verzekeren dat ons charisma verder gaat op basis van een echte barmhartigheid.
Schaamte is wat ik de laatste weken heb gevoeld. Voor mijn meeting volgende week met verantwoordelijken in het Vaticaan, hoop ik dat de Broeders van Liefde nog kunnen terugkeren naar de grote traditie van zorg die 200 jaar geleden voor ons werd vastgelegd.
Dr Stockman.
----------------
In de huidige context, met deze Paus en de Belgische bisschoppen die steeds verder een moreel relativisme propageren, door de dogma's van de Kerk niet te verkondigen en zeker niet te verdedigen, krijgt Dr Stockman een onmogelijke taak voor zich.
Deze zondag werd niet in alle Kerken van onze kerkprovincie een steunbetuiging voor het leven voorgelezen. Allicht moeten we dat ook niet hopen in de volgende weken. Onze eigen bisschoppen doen zo de wanhoop toenemen onder de gewone Katholieken. We zien het schip overal water nemen, maar de leiders kijken de andere kant op.
Arm (katholiek) Vlaanderen. Het verdient betere (kerk)leiders.
De raad van bestuur die onze ziekenhuizen beheert zegt dat euthanasie barmhartig kan zijn. De argumenten zijn zowel vals als arrogant.
In 2002 legaliseerde België euthanasie in de naam van 'waardigheid'. De broeders van Liefde, waar ik de generaal-overste van ben, hebben steeds gestaan voor een fundamenteel andere opvatting van waardigheid. Onze stichter pater Joseph Triest, had een speciale liefde voor de geesteszieken - die in die tijd nog vaak werden behandeld als dieren in plaats van menselijke wezens. Hij wilde hen bevrijden van hun ketens en hun een leven geven. Dat is het doel van onze congregatie.
En dus is het erg zorgwekkend, en zelfs beschamend, om te zien wat er gebeurt in de organisatie die onze ziekenhuizen beheert. Zoals al wijd bekend hebben de leden van de beheerraad - die de macht heeft over de ziekenhuizen - besloten om euthanasie goed te keuren in de instellingen van de Broeders van Liefde. Als generaal-overste heb ik hiertegen geprotesteerd; en zo ook het Vaticaan. Maar eerder deze maand bevestigde de raad haar beslissing. Ze beweren zelfs dat euthanasie een soort barmhartige hulp was, en in lijn met de Katholieke doctrine. Dat verdient een antwoord.
Op de eerste vraag is het goed te vragen welke expertise de beheerraad heeft in zake van geestesgezondheid. De raad bestaat uit juristen en economisten, zonder een enkele expert in dit gebied van gezondheid. Sommigen onder hen, met alle respect voor hun persoon, hebben geen eerste-hands ervaring met een psychiatrische patiënt, laat staan met de zorg of behandeling van zo'n patiënt.
Hun positie wordt daarentegen beïnvloed door een waarde die in het Westen wordt beschouwd als het hoogste 'goed': absolute zelfbeschikking. Zij menen dat deze zelfbeschikking soms zelfs het respect voor het leven kan overstijgen. Maar de Katholieke positie is anders: zij ziet het respect voor het leven als absoluut.
De raad gelooft dat de 'sensus fidelium' van de gelovigen in Vlaanderen haar visie zou ondersteunen. Maar die 'sensus fidelium' zou in overeenstemming moeten zijn met het magisterium van de Kerk, wiens positie kraakhelder is. Zoals Johannes Paulus II zei in Evangelium Vitae: 'Euthanasie is een ernstige inbreuk op de wet van God, want het gaat over de opzettelijke en moreel onaanvaardbare doding van een menselijke persoon'. Dit werd ook herbevestigd door de Belgische bisschoppen en het Vaticaan. De weigering van de beheerraad om te luisteren, toont haar trots, arrogantie en ideologisering ten koste van levens van hen die het meest in nood zijn.
Zij zeggen dat euthanasie het antwoord kan zijn op de wanhoop waarin sommige psychiatrische patiënten zich bevinden. Maar is wanhoop niet inherent aan psychiatrie, die als een symptoom, serieus moet genomen worden en waarvoor ieder middel moet gebruikt worden om te behandeling en voor te zorgen? En kan het zijn dat euthanasie als een ultieme therapie wordt gebruikt als andere vormen van therapie niet slagen en de persoon dan wordt beschouwd als niet langer voordeel halend uit de behandeling? Zouden er dan niet meer investeringen moeten zijn in nieuwe therapieën, behandelingsmodellen, medicatie voor deze patiënten in de ontwikkeling van een helende psychiatrie? Voor al die redenen zijn experten in deze materie heel erg terughoudend om wanhoop met euthanasie te verbinden.
De beheerraad meent dat de Katholieke positie 'ouderwets' is en alleen maar kan verdedigd worden door mensen die 'ver van de realiteit leven'. Daar vergissen ze zich ernstig in. Laat ons een koe een koe noemen: euthanasie is het doden van een medemens, zelfs al gebeurd het met de meeste zorg. Hoe slaagt iemand erin om dit te verenigen met ons charisma van barmhartigheid, het charisma van het leven?
Verschillende welbedoelende observanten hebben me gevraagd of we niet een interne dialoog met de beheerraad konden opzetten. In werkelijkheid hebben we dat 2 jaar geprobeerd, zelfs met de aanstelling van een bekende mediator, maar iedere keer werd ons verteld dat het niet langer mogelijk was om de beslissing van de beheerraad te bespreken - we konden alleen een 'modus vivendi' ermee bekijken. Wij blijven open voor een echte dialoog: een discussie of euthanasie wel of niet uitgevoerd wordt binnen de faciliteiten van de Broeders van Liefde in België. En ja, ik beschouw ze nog steeds als instellingen van de Broeders van Liefde.
Een lid van de beheerraad heeft gezegd dat de tijd van 'Roma locuta; causa finita' al lang over is. De Paus, het Vaticaan, en een generale administratie van de Broeders van Liefde nemen die zaak niet licht op. Het is hun verantwoordelijkheid en de onze, om te zorgen dat de naam 'Katholiek' niet wordt uitgehold en misbruikt, op de eerste plaats omdat ze de zwaksten van de samenleving moeten verdedigen. Als een congregatie is het onze speciale taak om te verzekeren dat ons charisma verder gaat op basis van een echte barmhartigheid.
Schaamte is wat ik de laatste weken heb gevoeld. Voor mijn meeting volgende week met verantwoordelijken in het Vaticaan, hoop ik dat de Broeders van Liefde nog kunnen terugkeren naar de grote traditie van zorg die 200 jaar geleden voor ons werd vastgelegd.
Dr Stockman.
----------------
In de huidige context, met deze Paus en de Belgische bisschoppen die steeds verder een moreel relativisme propageren, door de dogma's van de Kerk niet te verkondigen en zeker niet te verdedigen, krijgt Dr Stockman een onmogelijke taak voor zich.
Deze zondag werd niet in alle Kerken van onze kerkprovincie een steunbetuiging voor het leven voorgelezen. Allicht moeten we dat ook niet hopen in de volgende weken. Onze eigen bisschoppen doen zo de wanhoop toenemen onder de gewone Katholieken. We zien het schip overal water nemen, maar de leiders kijken de andere kant op.
Arm (katholiek) Vlaanderen. Het verdient betere (kerk)leiders.
zondag 24 september 2017
Oremus pro Ecclesia
Op verschillende plaatsen worden brieven en documenten gepubliceerd om het moreel relativisme van de Paus aan te klagen en te 'corrigeren'.
In ons land heerst grote verwarring binnen de Kerk, waarbij een steeds verder liberalisme en moreel relativisme wordt geprezen, en een allesoverheersend eigenbeschikkingsrecht en individualisme als 'katholiek' wordt beschouwd. Het parochieblad prees deze week de erg controversiële jezuïet die het homohuwelijk propageert. Broeder Stockman lijkt niet de onvoorwaardelijke steun te krijgen van de Belgische Kerk die hij verdient...
Bidden we voor de Kerk, in deze tijd van diepe crisis.
God, in uw ondoorgrondelijke voorzienigheid hebt Gij besloten tot de uitbreiding van het rijk van Christus over de gehele aarde om alle mensen te doen delen in de weldaad van de verlossing. Wij bidden U: laat uw kerk, als sacrament van het heil der wereld, het mysterie van uw liefde tot de mensen openbaren en tot werkelijkheid maken.
Almachtige God, geef dat uw kerk steeds het heilig volk blijft, één zoals Gij één zijt, Vader, Zoon en heilige Geest, om voor de wereld het heilbrengend teken te zijn van uw heiligheid en eenheid, en haar te brengen tot de volmaaktheid van uw liefde.
Almachtige God, in Christus hebt Gij uw heerlijkheid aan alle volken geopenbaard. Waak over het werk van uw barmhartigheid: geef dat uw kerk, verspreid over heel de wereld, standhoudt in de belijdenis van uw Naam.
Amen.
In ons land heerst grote verwarring binnen de Kerk, waarbij een steeds verder liberalisme en moreel relativisme wordt geprezen, en een allesoverheersend eigenbeschikkingsrecht en individualisme als 'katholiek' wordt beschouwd. Het parochieblad prees deze week de erg controversiële jezuïet die het homohuwelijk propageert. Broeder Stockman lijkt niet de onvoorwaardelijke steun te krijgen van de Belgische Kerk die hij verdient...
Bidden we voor de Kerk, in deze tijd van diepe crisis.
God, in uw ondoorgrondelijke voorzienigheid hebt Gij besloten tot de uitbreiding van het rijk van Christus over de gehele aarde om alle mensen te doen delen in de weldaad van de verlossing. Wij bidden U: laat uw kerk, als sacrament van het heil der wereld, het mysterie van uw liefde tot de mensen openbaren en tot werkelijkheid maken.
Almachtige God, geef dat uw kerk steeds het heilig volk blijft, één zoals Gij één zijt, Vader, Zoon en heilige Geest, om voor de wereld het heilbrengend teken te zijn van uw heiligheid en eenheid, en haar te brengen tot de volmaaktheid van uw liefde.
Almachtige God, in Christus hebt Gij uw heerlijkheid aan alle volken geopenbaard. Waak over het werk van uw barmhartigheid: geef dat uw kerk, verspreid over heel de wereld, standhoudt in de belijdenis van uw Naam.
Amen.
maandag 18 september 2017
Morgen om 13,15u op radiomaria.nl: Mgr Egan
http://www.radiomaria.nl/?page_id=1182&datum=2017-09-19
De lezing van Mgr Egan over de Eucharistie, bron van evangelisatie is morgen te beluisteren op radio maria.nl
zondag 17 september 2017
De moslims bekeren
Heel wat christenen geloven dat de evangelisatie van de moslims een onderneming is die wel moet mislukken. Dat is een gebrek aan geloof in de almacht van God en een ontkenning van de diepe verwachtingen van het hart van ieder mens, in het bijzonder van de moslims.
De sporen van Waarheid en de verwachtingsstenen in de islam en de moslimgemeenschap
Die sporen van waarheid zijn niet zonder dubbelzinnigheid. Een onderscheiding is dus noodzakelijk. Het is onontkenbaar dat de moslims gepassioneerd zijn door de religieuze vraag. Vaak zijn zij het die ons vragen voor een debat. Ze houden van hun riten (gebed, ramadan, hallal), en de religieuze praxis. Ze hebben vaak een sterk gevoel voor het sacrale, voor de familie, voor het ouderschap, ook al leven ze ook in het midden van de modernisme en het liberalisme.
Ze zijn diep geschockeerd door liberale dwalingen in de Franse samenleving (homohuwelijk, verkoop en expositie van het vrouwelijk lichaam, gender-filosofie, laïcisme). Mede daarom, willen ze niet echt deelnemen aan de samenleving.
De moeilijkheden en de patstellingen
De crisis van de Franse en Christelijke identiteit
Frankrijk kent een diepe identiteitscrisis; Europa voelt zich slecht op haar gemak met haar eigen geschiedenis, in het bijzonder de kolonisatie of haar Christelijke wortels. Nochtans als men een ander wil liefhebben en de rijkdom waarvan hij drager is wil erkennen, dan is het nodig om zijn eigen identiteit te kennen en aanvaarden op een serene manier. Ook het Franse Katholicisme maakt een diepe crisis door en heeft moeite om het geloof door te geven aan de volgende generatie.
Het islamo-christelijke misverstand.
Een misverstand dat versterkt wordt door het gebrek aan kennis van het religieuze fenomeen door de atheïsten, van het christendom van de Christenen en de islam van de moslims. Het bestaat uit het vergelijken van de exterieure praktijken van Christenen en moslims zonder te zoeken naar de diepe redenen die erachter liggen. Men hoort dikwijls zeggen: 'eigenlijk zijn het Christendom en islam in essentie hetzelfde (liefde voor de ander, Jezus en Mohammed zijn profeten, de sluier van de islam en van zusters)'. Dat misverstand blokkeert de weg naar de waarheid.
Beroep doen op de rede
Als er een contradictie is tussen de koran en de rede, dan is het de koran die gelijk heeft, zonder dat men zoekt om dat te verdiepen. Hier komen de moeilijkheden omdat het moeilijk is onderscheiden te maken, of een beroep te doen op de metafysica (Zoon van God betekent niet een sexuele relatie met God).
De Godsdienstvrijheid
Het immense probleem van de onmogelijkheid tot bekering, zelfs voor niet-praktiserende moslims. De families aarzelen niet om geweld te gebruiken om de doop van een familielid te verhinderen.
De mogelijke oplossingen
Het gebed.
Het is goed om te herinneren dat alleen God de genade kan geven voor een bekering en de verandering van het hart van mensen. De missie, ook al is ze hard, geeft altijd een grote vreugde. God werkt in het geheim van de harten. Hij heeft gewild dat de kracht van die mysterieuze actie afhangt van ons gebed en onze opofferingen.
Vandaag is er het fenomeen van de enorme bekeringen van de islam naar het christendom, een fenomeen dat men moeilijk kan kwantificeren omdat de bekeerlingen zich moeten verstoppen. De Heer werkt soms doorheen de dromen of door de middelen die prostestanten in de Magreb gebruiken (radio, uitdelen van bijbels, etc). Verschijningen van de Maagd Marie in Zeitoun (buitenwijken van Kaïro in 1968 en 1971) voor 250 000 personen, christenen en moslims!
De Christelijke aanwezigheid
Die moet er zijn op twee niveaus: het persoonlijk en het gemeenschappelijke:
Op persoonlijk niveau: De moslims moeten weten dat ge christen zijt voordat ze iets kunnen vragen. Men moet aanwezig zijn, hun vragen met geduld beantwoorden, zeker van het innerlijke werk van de Heilige Geest in de harten, getuigen van de barmhartigheid. We ervaren dagelijks het belang van het getuigenis van het celibaat dat zich laat zien dat God het hart van de mens volledig kan vervullen.
Op gemeenschapsniveau: de immense belangrijkheid van de culturele strijd, van de zichtbaarheid van de christenen. Een verkeerd begrip van de laïcité, de religieuze vrijheid zoals bepaald in Vaticanum II, en de schrik voor het moslimextremisme kan de Fransen ertoe aanzetten om iedere relgieuze publieke manifestatie te verbieden (een toog dragen, processies, kerstkribben). Dat zou een verschrikkelijke vergissing zijn: dat zou de moslims ergeren en dat zou de schittering van het christendom verhinderen.
Dat onze parochies families zouden zijn
De moslims die zich bekeren verliezen alles. Hun bekering heeft een verschrikkelijke prijs! Als zij hun Umma verlaten, moeten we hen een echte familie onder de christenen geven. Onze parochies moeten leren verwelkomen: De Heer kan ons maar moslims sturen op zoek, als we ook in staat zijn om ze op te vangen. Daarom, moeten we de moslims liefhebben, fundamenteel, zelf tot ons eigen leven te willen geven om hen te redden.
De evangelisatie onder de moslims is mogelijk, zelfs al loop ze op vele moeilijkheden, maar de grootste is onze eigen lauwheid. Maar zijn de arabieren niet de laatsten die het Goede Nieuws van de apostelen hebben gekregen (cfr Handelingen 2, 11)?
zie www.misericordedivine.fr
of https://www.facebook.com/missionnairesdelamisericorde/
De sporen van Waarheid en de verwachtingsstenen in de islam en de moslimgemeenschap
Die sporen van waarheid zijn niet zonder dubbelzinnigheid. Een onderscheiding is dus noodzakelijk. Het is onontkenbaar dat de moslims gepassioneerd zijn door de religieuze vraag. Vaak zijn zij het die ons vragen voor een debat. Ze houden van hun riten (gebed, ramadan, hallal), en de religieuze praxis. Ze hebben vaak een sterk gevoel voor het sacrale, voor de familie, voor het ouderschap, ook al leven ze ook in het midden van de modernisme en het liberalisme.
Ze zijn diep geschockeerd door liberale dwalingen in de Franse samenleving (homohuwelijk, verkoop en expositie van het vrouwelijk lichaam, gender-filosofie, laïcisme). Mede daarom, willen ze niet echt deelnemen aan de samenleving.
De moeilijkheden en de patstellingen
De crisis van de Franse en Christelijke identiteit
Frankrijk kent een diepe identiteitscrisis; Europa voelt zich slecht op haar gemak met haar eigen geschiedenis, in het bijzonder de kolonisatie of haar Christelijke wortels. Nochtans als men een ander wil liefhebben en de rijkdom waarvan hij drager is wil erkennen, dan is het nodig om zijn eigen identiteit te kennen en aanvaarden op een serene manier. Ook het Franse Katholicisme maakt een diepe crisis door en heeft moeite om het geloof door te geven aan de volgende generatie.
Het islamo-christelijke misverstand.
Een misverstand dat versterkt wordt door het gebrek aan kennis van het religieuze fenomeen door de atheïsten, van het christendom van de Christenen en de islam van de moslims. Het bestaat uit het vergelijken van de exterieure praktijken van Christenen en moslims zonder te zoeken naar de diepe redenen die erachter liggen. Men hoort dikwijls zeggen: 'eigenlijk zijn het Christendom en islam in essentie hetzelfde (liefde voor de ander, Jezus en Mohammed zijn profeten, de sluier van de islam en van zusters)'. Dat misverstand blokkeert de weg naar de waarheid.
Beroep doen op de rede
Als er een contradictie is tussen de koran en de rede, dan is het de koran die gelijk heeft, zonder dat men zoekt om dat te verdiepen. Hier komen de moeilijkheden omdat het moeilijk is onderscheiden te maken, of een beroep te doen op de metafysica (Zoon van God betekent niet een sexuele relatie met God).
De Godsdienstvrijheid
Het immense probleem van de onmogelijkheid tot bekering, zelfs voor niet-praktiserende moslims. De families aarzelen niet om geweld te gebruiken om de doop van een familielid te verhinderen.
De mogelijke oplossingen
Het gebed.
Het is goed om te herinneren dat alleen God de genade kan geven voor een bekering en de verandering van het hart van mensen. De missie, ook al is ze hard, geeft altijd een grote vreugde. God werkt in het geheim van de harten. Hij heeft gewild dat de kracht van die mysterieuze actie afhangt van ons gebed en onze opofferingen.
Vandaag is er het fenomeen van de enorme bekeringen van de islam naar het christendom, een fenomeen dat men moeilijk kan kwantificeren omdat de bekeerlingen zich moeten verstoppen. De Heer werkt soms doorheen de dromen of door de middelen die prostestanten in de Magreb gebruiken (radio, uitdelen van bijbels, etc). Verschijningen van de Maagd Marie in Zeitoun (buitenwijken van Kaïro in 1968 en 1971) voor 250 000 personen, christenen en moslims!
De Christelijke aanwezigheid
Die moet er zijn op twee niveaus: het persoonlijk en het gemeenschappelijke:
Op persoonlijk niveau: De moslims moeten weten dat ge christen zijt voordat ze iets kunnen vragen. Men moet aanwezig zijn, hun vragen met geduld beantwoorden, zeker van het innerlijke werk van de Heilige Geest in de harten, getuigen van de barmhartigheid. We ervaren dagelijks het belang van het getuigenis van het celibaat dat zich laat zien dat God het hart van de mens volledig kan vervullen.
Op gemeenschapsniveau: de immense belangrijkheid van de culturele strijd, van de zichtbaarheid van de christenen. Een verkeerd begrip van de laïcité, de religieuze vrijheid zoals bepaald in Vaticanum II, en de schrik voor het moslimextremisme kan de Fransen ertoe aanzetten om iedere relgieuze publieke manifestatie te verbieden (een toog dragen, processies, kerstkribben). Dat zou een verschrikkelijke vergissing zijn: dat zou de moslims ergeren en dat zou de schittering van het christendom verhinderen.
Dat onze parochies families zouden zijn
De moslims die zich bekeren verliezen alles. Hun bekering heeft een verschrikkelijke prijs! Als zij hun Umma verlaten, moeten we hen een echte familie onder de christenen geven. Onze parochies moeten leren verwelkomen: De Heer kan ons maar moslims sturen op zoek, als we ook in staat zijn om ze op te vangen. Daarom, moeten we de moslims liefhebben, fundamenteel, zelf tot ons eigen leven te willen geven om hen te redden.
De evangelisatie onder de moslims is mogelijk, zelfs al loop ze op vele moeilijkheden, maar de grootste is onze eigen lauwheid. Maar zijn de arabieren niet de laatsten die het Goede Nieuws van de apostelen hebben gekregen (cfr Handelingen 2, 11)?
zie www.misericordedivine.fr
of https://www.facebook.com/missionnairesdelamisericorde/
Abonneren op:
Posts (Atom)